Ανεξάρτητα από την κατάληξη που θα έχει η διερεύνηση για το σχηματισμό κυβέρνησης από τα κόμματα και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, το κάθε κόμμα, μέσω της διαδικασίας των εντολών, επιχείρησε να βάλει στο κέντρο της προσοχής του λαού νέα παραπλανητικά διλήμματα, τα οποία θα αξιοποιήσει το επόμενο διάστημα, είτε προκύψουν εκλογές, είτε όχι, για να εγκλωβιστεί ο λαός, να μειωθεί η αντοχή ριζοσπαστικών λαϊκών μαζών απέναντι στις πιέσεις.
Τέτοια διλήμματα είναι:
1. Ευρώ ή δραχμή; ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, διαγκωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος είναι πιο ικανός να κρατήσει τη χώρα εντός του ευρώ και κατηγορούν ο ένας τον άλλο ότι με την πολιτική του οδηγεί την Ελλάδα στη δραχμή. Στόχος όλων είναι να επιβάλουν στις λαϊκές συνειδήσεις το ψευτοδίλημμα «ευρώ ή δραχμή», για να συγκαλυφθεί ότι η στρατηγική τους είναι ίδια, επειδή είναι κόμματα της ΕΕ. Καλούν το λαό να ψηφίσει και να δώσει μάχη με σημαίες ξένες προς τα συμφέροντά του, στην κάλπικη γραμμή «μέσα ή έξω από το ευρώ», όταν όλα τα κόμματα – πλην ΚΚΕ – λένε μέσα στην ΕΕ και στο ευρώ. Οι εργαζόμενοι και ο λαός, με ευρώ ή με δραχμή, θα είναι εξαθλιωμένοι. Δεν πρέπει να μπουν στη λογική να διαλέξουν σε ποιο νόμισμα θα μετράνε τη φτώχεια τους, τις απώλειες στο εισόδημα και τη σύνταξη, τα χαράτσια και τους φόρους, τα νοσήλια και τα δίδακτρα. Το «ευρώ ή δραχμή» είναι η άλλη όψη της τρομοκρατίας για ανεξέλεγκτη πτώχευση, η οποία, για τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού είναι ήδη πραγματικότητα. Τον θέλουν δεμένο στο ψευτοδίλημμα, για να μπορούν να τον εκβιάζουν όταν είναι να νομοθετήσουν αντιλαϊκά, λέγοντάς του να διαλέξει ανάμεσα στα βάρβαρα μέτρα και την επιστροφή στη δραχμή, την οποία ταυτίζουν με χάος και δυστυχία. Ταυτόχρονα, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό υπάρχουν μερίδες της πλουτοκρατίας που θέλουν επιστροφή στη δραχμή για να κερδίσουν περισσότερα απ' όσα κερδίζουν τώρα οι ίδιοι και συνολικά η αστική τάξη από την ενσωμάτωση της χώρας στο ευρώ. Ο χρεοκοπημένος λαός καμιά προκοπή δεν πρόκειται να δει είτε με ευρώ, είτε με δραχμή, όσο τα μονοπώλια διευθύνουν την παραγωγή, όσο η χώρα παραμένει στην ΕΕ και οι αστοί στην εξουσία. Η μόνη απάντηση στο «ευρώ ή δραχμή», από τη σκοπιά του πραγματικού λαϊκού συμφέροντος, είναι: Αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία και μονομερή διαγραφή του χρέους.
2. Ελληνική ή ευρωπαϊκή λύση; Ολοι τους μιλάνε για ευρωπαϊκή λύση στο ζήτημα της κρίσης στην Ελλάδα και παραπέμπουν στις διαπραγματεύσεις με τα ευρωενωσιακά όργανα για μια συνολική λύση για το χρέος, που θα αφορά και την Ελλάδα. Στα παραπάνω προσθέτουν τώρα και τις διαβουλεύσεις για μέτρα ανάπτυξης, με χρήμα στις μεγαλοεπιχειρήσεις να κάνουν επενδύσεις. Η τακτική τους στόχο έχει να κρύψει ότι ο πρωταίτιος για τα βάσανα του λαού δε βρίσκεται στις Βρυξέλλες, αλλά μέσα στη χώρα. Είναι η αστική τάξη, η μεγαλοεργοδοσία που κατέχει τα μέσα παραγωγής, τα καράβια, τα γραφεία, τις υπηρεσίες στη χώρα μας και για λογαριασμό της οποίας η Ελλάδα, με αποφάσεις των κομμάτων της πλουτοκρατίας, συμμετέχει στην ΕΕ. Είναι πρόκληση να παρουσιάζουν σαν πεδίο εύρεσης φιλολαϊκής διεξόδου την ΕΕ, η οποία, μαζί με τις ντόπιες κυβερνήσεις και το ΔΝΤ είναι αυτή που συνδιαμόρφωσε τα μνημόνια, έχει για στρατηγική της την «ΕΕ 2020» και τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, που είναι η μήτρα κάθε αντεργατικού – αντιλαϊκού μέτρου μέσα και έξω από τα μνημόνια. Λένε στο λαό ότι ακόμα και η ελάχιστη ανακούφιση από τα μέτρα, είναι θέμα διαπραγματεύσεων στο εσωτερικό της ΕΕ, που πασχίζει να εξασφαλίσει για τα μονοπώλιά της διέξοδο από την κρίση σε βάρος των λαών. Καλούν το θύμα να περιμένει από το θύτη να δώσει λύση στα προβλήματά του, σε μια Ευρωένωση που βουλιάζει ολοένα και πιο βαθιά στην κρίση και γίνεται πιο αντιδραστική, με δεδομένους τους ανταγωνισμούς στο εσωτερικό της, αλλά και τον ανταγωνισμό με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Τεράστια είναι η ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ, που θέλει επαναδιαπραγμάτευση της στρατηγικής του μνημονίου, βάζοντας το κίνημα στον πάγο και στην αναμονή, μέχρι να τελεσφορήσουν δήθεν οι διαπραγματεύσεις της «αριστερής κυβέρνησης» που οραματίζεται με τους εταίρους της ΕΕ. Ταυτόχρονα, μιλάει για «κοινωνική συνοχή», που σημαίνει σιωπητήριο στους εργατικούς λαϊκούς αγώνες, σε μια περίοδο που αυτοί πρέπει να κλιμακωθούν και να ριζοσπαστικοποιηθούν, ενάντια πρώτα και κύρια στην ντόπια πλουτοκρατία και τα κόμματα που την υπηρετούν ή τη στηρίζουν, με τρομοκρατία και αυταπάτες. Ενα τέτοιο κίνημα έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι και ο λαός στην Ελλάδα και ταυτόχρονα να προωθείται ο συντονισμός σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, όχι με τις διαπραγματεύσεις, αλλά ενισχύοντας το πανευρωπαϊκό εργατικό λαϊκό κίνημα στην πάλη κατά της ΕΕ, στη ρήξη μαζί της.
3. Λιτότητα ή ανάπτυξη; Σε μια καπιταλιστική Ευρώπη βουλιαγμένη στην κρίση, το ζητούμενο για τις κυβερνήσεις της ήταν και παραμένει η «ανάπτυξη», το ξεκόλλημα δηλαδή του ευρωενωσιακού κεφαλαίου από την κρίση. Στην Ελλάδα, τα κόμματα της ευρωένωσης αλληλοκατηγορούνται για το ποσοστό που καταλαμβάνουν στο μείγμα της πολιτικής τους τα μέτρα λιτότητας και ανάπτυξης. Ο δρόμος της καπιταλιστικής ανάπτυξης, όμως, συνεπάγεται τη λιτότητα στις συνθήκες του οξυμένου καπιταλιστικού ανταγωνισμού, ενδοϊμπεριαλιστικών οξυμένων αντιθέσεων. Την ανάπτυξη υπηρετούν τα μέτρα της «δημοσιονομικής σταθερότητας», που παίρνονται σε χώρες με ή χωρίς μνημόνια, στο όνομα του να δημιουργηθεί ξανά κομπόδεμα στον κρατικό προϋπολογισμό για τις ανάγκες της επιδότησης του κεφαλαίου. Για την ανάπτυξη προωθούνται και οι «διαρθρωτικές αλλαγές» στην Ελλάδα και σε όλη την ΕΕ, οι οποίες αφορούν κυρίως σε ανατροπές στα εργασιακά και το Ασφαλιστικό, προκειμένου να γίνει ο εργάτης φθηνότερος για το κεφάλαιο. Στην ανάπτυξη στοχεύουν, επίσης, οι ιδιωτικοποιήσεις και η απελευθέρωση των αγορών, που ανοίγουν νέα κερδοφόρα πεδία για την πλουτοκρατία, συνθλίβοντας κι άλλο τους μικρούς και αυτοαπασχολούμενους. Συνεπώς, όλα γίνονται για την ανάπτυξη, η οποία, ακριβώς επειδή είναι καπιταλιστική, υπηρετείται από αντιλαϊκά και μόνο μέτρα, είτε έχουν τη μορφή των μέτρων λιτότητας, είτε των «διαρθρωτικών αλλαγών», είτε της άμεσης παροχής ρευστού στις μεγαλοεπιχειρήσεις. Ολο το προηγούμενο διάστημα, οι αστικές κυβερνήσεις στην Ευρωζώνη χαλάρωναν ή έσφιγγαν κατά περιόδους τα μέτρα στη μια ή στην άλλη κατεύθυνση, προσπαθώντας να διαχειριστούν ελεγχόμενα τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς και τη βαθιά κρίση. Αποδείχτηκε ότι η διέξοδος για το λαό δε βρίσκεται στη διαχείριση της κρίσης με επεκτατικά ή περιοριστικά εργαλεία από το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου στα όργανα της ΕΕ. Βρίσκεται στην οργάνωση της πάλης στο εθνικό πεδίο, για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, που, με λαϊκή εξουσία, αποδέσμευση από την ΕΕ και κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, θα αναπτύξει όλες τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας προς όφελος του λαού.
4. Δεξιά ή αριστερά; Μνημόνιο ή αντιμνημόνιο; Πρόκειται για διλήμματα που θα πάρουν και άλλες μορφές, ανάλογα με τις εξελίξεις, με νέας μορφής δίπολο, κεντροδεξιά – κεντροαριστερά. Τα παραπάνω διλήμματα, με κορυφαία ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ, έβαλαν στο περιθώριο και συσκότισαν τις πραγματικές αντιθέσεις μέσα στην Ελλάδα και στην ΕΕ. Το τεχνητό δίλημμα «μνημόνιο – αντιμνημόνιο» χρησιμοποιείται από αστούς και οπορτουνιστές, για να κρυφτεί ότι ενοποιητικό στοιχείο τους είναι ο «ευρωμονόδρομος», δηλαδή η ευθυγράμμιση με τη στρατηγική του κεφαλαίου. Ανεξάρτητα από διαφορετικές τακτικές, οι δυνάμεις αυτές, «αριστερές» και «δεξιές», «μνημονιακές» και «αντιμνημονιακές» κοροϊδεύουν τους εργάτες, τα λαϊκά στρώματα, όταν τους λένε ότι μέσα στην ΕΕ υπάρχει λύση για το λαό. ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Καμμένος, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ και άλλες δυνάμεις δεν έχουν πρόγραμμα σύγκρουσης ή έστω αμφισβήτησης της εξουσίας των μονοπωλίων. Οροι, που χρησιμοποιούν όλοι τους όπως «ανάπτυξη», «αναδιανομή πλούτου», «έλεγχος του χρέους», «πανευρωπαϊκή λύση», κρύβουν τα αντίθετα ταξικά συμφέροντα που υπάρχουν και στην Ελλάδα και στην ΕΕ. Το γεγονός, δηλαδή, ότι με διατήρηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής δεν υπάρχει περίπτωση να ευημερούν τα λαϊκά στρώματα. Το μνημόνιο είναι η κορυφή του παγόβουνου της στρατηγικής της ΕΕ, που προβλέπει αντιλαϊκά μέτρα σε όλες τις χώρες – μέλη της. Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ουγγαρία, Ρουμανία έχουν δανειακές συμβάσεις, ενώ οι Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Δανία δεν έχουν, όπως και η Βρετανία, που δεν είναι καν στην ευρωζώνη. Η επίθεση, όμως, του κεφαλαίου σε όλες τις χώρες είναι κοινή, με περικοπές στους μισθούς, ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων υπηρεσιών, εμπορευματοποίηση της Υγείας, της Παιδείας, του Πολιτισμού, του Αθλητισμού, σχετική και απόλυτη εξαθλίωση των εργαζομένων. Ακόμα κι αν φύγει το μνημόνιο από τη μέση, στην Ελλάδα, χωρίς σύγκρουση με το κεφάλαιο και την εξουσία του, τα αντιλαϊκά μέτρα θα συνεχίσουν να παίρνονται και μάλιστα με μεγαλύτερη ένταση, επειδή αυτό προβλέπουν οι στρατηγικές κατευθύνσεις της ΕΕ, που είτε υπέγραψαν, είτε στηρίζουν τα αστικά κόμματα και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.
***
Το πραγματικό ερώτημα που έχει να απαντήσει ο λαός και το οποίο θα αποκαλύπτεται ολοένα και πιο έντονα το επόμενο διάστημα, είναι το εξής: Ελλάδα και εργαζόμενος λαός ανεξάρτητος και απεγκλωβισμένος από τις ευρωπαϊκές δεσμεύσεις, ή Ελλάδα ενσωματωμένη στην ιμπεριαλιστική ΕΕ; Λαός κυρίαρχος του πλούτου που παράγει, ή δούλος στα εργοστάσια και στις επιχειρήσεις των καπιταλιστών; Λαός οργανωμένος, πρωταγωνιστής των εξελίξεων, ή το κίνημα στο καναβάτσο, να περιμένει διά αντιπροσώπου από το θύτη να του λύσει τα προβλήματα; Η θέση του ΚΚΕ είναι ξεκάθαρη. Το γεγονός ότι επιβεβαιώθηκε πάντα στις προβλέψεις και τις εκτιμήσεις του, είναι ένας επιπλέον λόγος για το λαό να το εμπιστευτεί, να συμπορευτεί μαζί του.
πραγματικά δεν καταλαβαίνω σε τι διαφέρει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ από το ΚΚΕ… αντί να έλθετε και να πείτε στον Αλέξη: αυτά που λες οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια έξω από το Ευρώ. Αλέξη λες ψέμματα ότι μπορείς να έχεις και τον σκύλο ολόκληρο και την πίτα χορτάτη. Αν τα κάνεις, όμως είναι για το καλό του λαού. Κάντα λοιπόν και εμείς είμαστε εδώ και σου λέμε να κάνεις και μια σειρά άλλα πράγματα που είναι απαραίτητα για να μην καταστραφεί η ελλάδα μετά την έξοδο από το Ευρώ. Για να μην ενδώσεις στις δεξιές πιέσεις, εμείς ξεσηκώνουμε τον λαό να σε πιέσουμε. Γι' αυτό σου δίνουμε ψήφο ανοχής…. αν το κάνατε αυτό, τότε όλος ο ριζοσπαστικός κόσμος θα ερχόταν μαζί σας… ακόμα και στις εκλογές αν γίνονταν μπορεί και να μπαίνατε στην Βουλή και τότε θα ήσασταν ακόμη πιο χρήσιμοι στην κοινωνία…. γιατί μια ψήφος ανοχής 8 βουλευτών μπορεί να ήταν η κρίσιμη ψήφος για το εάν τα πράγματα θα στραφούν αριστερά ή δεξιά… έτσι αντι να εξαφανιστείτε από τον χάρτι, η ΑΝΑΤΡΣΥΑ θα εξελισσόταν στην πιο χρήσιμη αριστερά… πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πόσο πολύ μυωπικά σκέφτεστε….
Σωτήρης
Δε νομίζω ότι η Ανταρσύα είπε κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που περιγράφεις χωρίς να σημαίνει ότι η ψήφος ανοχής είναι και ψήφος συν-ενοχής….Χωρίς να τρέφουμε αυταπάτες περί “ευρωπαϊκής” λύσης, η Ανταρσύα πρότεινε 5 σημεία για την στήριξη ενος ενιαίου μετωπου ενάντια στην πολιτική των μνημονίων…Απλά είμαι σκεπτικός για το ότι ο Σύριζα θέλει να κάνει κίνηση ΜΑΤ, να βγεί κυβέρνηση λέγοντας ότι (για να μην φοβήσει το λαό) είναι εντός Ευρώ, κ μετά να το στρίψει επαναστατικά κ κάνει την ανατροπή στο 90′ κ αρνηθεί – ανατρέψει τις πολιτικές της ΕΕ (Συνθήκη Λισσαβώνα για την παιδεία, Λευκή Βίβλος για την εργασία, Δουβλίνο ΙΙ για το μεταναστευτικό, κοινή αγροτική πολιτική, κτλ). Η Ανταρσύα πρέπει να στηρίξει μέχρι τέλος μια ενωτική γραμμή (κ με τακτικούς ελιγμους) τραβώντας σε μια αντικαπιταλιστική λογική τα πράγματα….Τώρα για τους 8 βουλευτές, τι να πω, δεν ξέρω ποσο λογικό είναι να λες, ψήφησε με να βγώ στη Βουλή, για να δώσω ψήφο στον ΣΥΡΙΖΑ για να βγεί κυβέρνηση. Γιατί να μην του πεις να ψηφίσει κατευθυείαν ΣΥΡΙζΑ.
Γ.
Μετά από προσεχτική μελέτη των προτάσεων συντρόφων για τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες αντικαπιταλιστικές δυνάμεις να απαντήσουν στην πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ να «σηκώσει το γάντι» της εξουσίας, μετά φυσικά και από την πρωτόγνωρη και μοναδική ευκαιρία που του δόθηκε από τον ελληνικό λαό μέσω του εκλογικού αποτελέσματος της 6ης Μαΐου (και της ενδεχομένως ακόμα μεγαλύτερης ευκαιρίας που ακολουθεί), έχω να παρατηρήσω τα εξής.
Θεωρώ ότι η κομμουνιστική-αντικαπιταλιστική μας θεώρηση δεν μπορεί να συμπυκνωθεί ούτε στα 5 σημεία του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε στα 5+1 πιο αριστερά σημεία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ούτε στα 9 ακόμα πιο αριστερά σημεία του Π. Μαυροειδή. Από όπου και αν τα πιάσεις όλα αυτά, πάντα κάτι καθοριστικό λείπει που καθιστά ατυχή ρεφορμισμό κάθε ανάλογη διατύπωση.
Εδώ έρχεται και «κουμπώνει» η κριτική και η στάση του ΚΚΕ σε όλη αυτή την αιτηματολογία, όπως και η ανάλογη κριτική του αναρχικού χώρου. Οι κριτικές αυτές όμως, καταλήγουν τελικά είτε στην περιχαράκωση και οριοθέτηση του αγώνα σε πολύ περιορισμένα πλαίσια μέχρι να «ωριμάσουν» (από μόνες τους?) οι συνθήκες, είτε στην πλήρη αδυναμία αξιολόγησης όχι μόνο των ευρύτερων συνθηκών, αλλά και των ίδιων των δικών μας δυνάμεων και δυνατοτήτων, μια τακτική που και αυτή οδηγεί σε γροθιές στους τοίχους, μεγάλες απώλειες δυνάμεων και ανθρώπινου δυναμικού και τελικά απογοητεύσεις που αργά ή γρήγορα στέλνουν τον κόσμο σπίτι του.
«Ρεφορμισμός» θα χαρακτηριστεί από πολλούς και η προσπάθεια δημιουργίας αντιθεσμών και αντιδομών κοινωνικής οργάνωσης, συνεργατικής παραγωγής, κάλυψης βασικών αναγκών κτλ εντός του καπιταλισμού και θα συμφωνήσουν ως σοφοί γέροντες ότι τέτοια εγχειρήματα καταλήγουν αργά ή γρήγορα στην αποτυχία και τον εκφυλισμό και άρα αποτελούν τσάμπα κόπο.
Στη σημερινή στροφή της ιστορίας, δεν κρίνεται όμως μόνο ποιος τα λέει καλύτερα σε μεσο-μακροπρόθεσμο ορίζοντα, αλλά κρίνεται και η ίδια η επιβίωση του λαού στο άμεσο-βραχύ μέλλον. Δεν μπορεί κανείς να κοιμάται ήσυχος ότι διαθέτει την καλύτερη συνταγή και είναι βέβαιος ότι στο τέλος θα δικαιωθεί, γιατί το ΤΕΛΟΣ ενδέχεται να έρθει πριν δικαιωθεί. Δεν μιλάμε φυσικά για φυσική (μόνο) εξόντωση του λαού, μια μορφή ταξικής «γενοκτονίας», αλλά κυρίως για εξόντωση της εργατικής πολιτικής και αφανισμό της αριστεράς, εφόσον δεν σηκώσει άμεσα το γάντι, όχι της «διακυβέρνησης» έτσι άσχημα όπως ακούγεται και όντως είναι, αλλά της επιβίωσης, της ανακούφισης, της ανασυγκρότησης και της αντεπίθεσης του λαού.
Και ποιός θα βγάλει το φίδι από την τρύπα, λοιπόν, αν όχι εμείς;
Η δεξιά και η ακροδεξιά φυσικά, οι ολοκληρωτισμοί της εποχής μας περιμένουν στη γωνία για να αμολήσουν χιλιάδες φίδια στο κατακρεουργημένο σώμα της κοινωνίας.
Για αυτό θα καταλήξω, πριν ολοκληρώσω τη σκέψη μου, ότι μην ψάχνουμε σε πρώτη φάση τον τέλειο δεκάλογο, που θα υπονοεί εμμέσως πλην σαφώς την επανάσταση, γιατί η επανάσταση με δεκάλογους δεν γίνεται και απαιτεί πράξεις που η «επαναστατική» αριστερά δεν έκανε τόσα χρόνια και δεν έχει αποφασίσει ακόμα να κάνει στη συνέχεια (κρίνοντας από την ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ).
Εμείς πρέπει να συμπυκνώσουμε την πολιτική μας αντίληψη σε μία φράση και με αυτή να πορευθούμε όλους τους επικίνδυνους πλην αναγκαίους δρόμους της άμεσης σωτηρίας του λαού.
ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ Ο ΛΑΟΣ,
ΜΕ ΣΤΑΘΕΡΗ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ!
«Πρώτα», γιατί απόλυτη προτεραιότητά μας δεν μπορεί να είναι αυτή τη στιγμή η δικαίωση και η υπεράσπιση του συνολικού πλαισίου των θέσεών μας, αλλά η δικαίωση και υπεράσπιση του λαού. Πρέπει άμεσα να διώξουμε το φόβο από τα μάτια του κόσμου. Πρέπει να απεγκλωβίσουμε τη σκέψη του από τα φόβητρα της χρεωκοπίας, της εξόδου από την ΕΕ, της δέσμευσης των καταθέσεων από τις τράπεζες και της αναζήτησης τροφής στα σκουπίδια και στέγης στα παγκάκια. Ο φόβος αυτός είναι ο κύριος λόγος που κρατάει πολύ κόσμο στο μνημονιακό μπλοκ μέχρι σήμερα ή τον κάνει να προχωράει μισά βήματα. Για να τον σπάσουμε πρέπει με κάθε μας πρωτοβουλία, σε θεσμικό και εξωθεσμικό επίπεδο, να τον στοχεύουμε και να τον ακυρώνουμε. Πρέπει άμεσα να εμπνεύσουμε την βεβαιότητα, πως ΟΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΣΥΜΒΕΙ, εμείς θα είμαστε αυτοί που θα αναλάβουμε να δώσουμε τις λύσεις και αυτές είναι συγκεκριμένες και πρέπει να κατονομάζονται από τώρα, αν όχι ψήγματα τους να μπουν άμεσα σε εφαρμογή. Κανένας άνθρωπος χωρίς φαΐ, χωρίς στέγη, χωρίς ικανοποίηση των βασικών του αναγκών, πρέπει να είναι η πυξίδα όχι των αιτημάτων μας, αλλά της καθημερινής μας πράξης.
«Μπροστά», γιατί εμείς δεν πιστέψαμε στην αντιπροσώπευση, την ανάθεση, τη διαμεσολάβηση και τον «κυβερνητισμό» και ακόμα και όταν παίζουμε με τους όρους της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και των θεσμών της, το κάνουμε για να τους υπερβούμε και να βγάλουμε τον λαό στο προσκήνιο, όχι μόνο στο επίπεδο των αιτημάτων, αλλά στο επίπεδο των διαδικασιών λήψης αποφάσεων. Η «αριστερή κυβέρνηση» δεν είναι το δικό μας όραμα. Εμείς επιδιώκουμε τη «λαϊκή αυτοοργάνωση» και τη «λαϊκή εξουσία» με τον πιο επείγοντα χαρακτήρα από ποτέ, όχι όπως ενδεχομένως την εννοεί το ΚΚΕ που πάλι αντιπροσωπευτική θα είναι και ίσως περισσότερο από το μοντέλο που οραματίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά την πραγματική άμεση δημοκρατική εξουσία του λαού, εξουδετερώνοντας στην πράξη όσους την επιβουλεύονται. Και αυτή όμως η δημοκρατία θα πρέπει να περιγραφεί από τώρα και να δοθούν ικανοποιητικές απαντήσεις σε όσους τα θεωρούν όλα αυτά ουτοπικά και ανεφάρμοστα.
«με Σταθερή Πορεία», γιατί θα πάμε όλοι μαζί με τα πόδια και όχι ο καθένας μόνος του με το αυτοκίνητο και θα πρέπει να κρατάμε ο ένας τον άλλο σφιχτά γιατί ο δρόμος δεν θα είναι εύκολος. Δεν είμαστε από αυτούς που πιστεύουν ότι η «επανάσταση» είναι υπόθεση μιας νύχτας, ούτε αναμένουμε μια γραμμική εξέλιξη των πραγμάτων. Τα πισωγυρίσματα θα είναι πολλά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και αναπόφευκτα. Πολλές φορές χρειάζονται υπαναχωρήσεις σε επιμέρους πράγματα για να πετύχεις την αντεπίθεση ενδυναμωμένος και από καλύτερες θέσεις. Άλλοτε θα πάμε με άλματα και άλλοτε με αργόσυρτα βήματα και βασανιστικές διαδικασίες. Θα φτάσουν στιγμές που δεν θα αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας και μετά θα πρέπει να έχουμε το κουράγιο να τους ξαναβρούμε. Ας έχουμε το εσωτερικό μεγαλείο να μην κρίνουμε εμάς και τους άλλους από «στιγμές» στην ιστορία, αλλά από τη συνέπεια μιας μεγάλης πορείας από το μακρινό παρελθόν στο αχαρτογράφητο μέλλον.
«προς τον κομμουνισμό», γιατί εμείς δεν θέλουμε να χάσουμε το στρατηγικό όραμα της αταξικής κοινωνίας ούτε στιγμή από τα μάτια μας, ότι και αν μεσολαβήσει, όσες σειρήνες και αν ψιθυρίσουν γλυκά στα αυτιά μας. Μην ξεχνάμε σύντροφοι, ότι ο καπιταλισμός εκτός από ικανός να ελέγχει τους λαούς μέσω ολοκληρωτικών πρακτικών, έχει βρει τρόπους να απενεργοποιεί κάθε επαναστατικό τους αίσθημα μέσα από τη βολή, την ευμάρεια και την επιφανειακή ελευθερία και δημιουργικότητα, που μπορεί κανείς να εντοπίσει στις σημερινές χώρες καπιταλιστικά «πρότυπα» του βορρά. Παρότι δεν τεκμηριώνεται εύκολα ότι θα μπορούσε η Ελλάδα να ακολουθήσει έναν τέτοιο δρόμο σήμερα, λόγω εντελώς διαφορετικής θέσης της στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, δεν αποκλείουμε πολλοί να τρέφουν τέτοιες αυταπάτες, και ακόμα χειρότερο να μπερδέψουν μία τέτοια πιθανή «στάση» με τον «τερματικό σταθμό». Φυσικά και προτιμούμε έναν τέτοιο καπιταλισμό από τη σημερινή βαρβαρότητα, αλλά δεν φτάνει μέχρι εκεί ο ορίζοντας των ονείρων μας. Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός. Είναι η διαρκής Επανάσταση και ο Κομμουνισμός!
Μέσα από το πρίσμα αυτού του σκεπτικού, προτείνω να δούμε και τα θέματα που ανοίγονται μπροστά μας. Όχι σαν φαρμακοποιοί να μετράμε τις σταγόνες επαναστατικότητας σε κάθε φράση. Να βάλουμε και τις δικές μας σταγόνες στη χύτρα, αλλά να είμαστε έτοιμοι να φάμε ένα φαί που δεν θα θυμίζει της μαμάς.
Για αυτό να δούμε τον ορίζοντα. Να ζυγίσουμε φυσικά τι κερδίζουμε και τι χάνουμε. Όχι για την παράταξή μας, αλλά για τον λαό. Να βάλουμε ένα ζύγι για το σήμερα και ένα για το αύριο. Και όπου δείξουν και τα δύο μαζί να κατευθυνθούμε.
Υ.Γ. θα ακολουθήσει και άλλο κείμενο για να εξηγήσω τι πρέπει να κάνουμε, χωρίς απαραίτητα να "συγκυβερνήσουμε" με τον ΣΥΡΙΖΑ