Δημήτρης Πέππας*
– Το πολιτικό σχέδιο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς σε συνθήκες ύφεσης των κοινωνικών αγώνων μήπως είναι φλύαρο ή ουτοπικό;– Η μαζικότητα που αναπτύχθηκε στους δρόμους από το 2010 και μετά, στις πλατείες, στις καταλήψεις των εργασιακών χώρων, στις αμέτρητες πορείες και κινητοποιήσεις των εργαζόμενων, της νεολαίας, στο αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα, στους αγώνες ενάντια στο ξεπούλημα των φυσικών πόρων στους ξένους και ντόπιους ολιγάρχες, ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντος και πολλά άλλα κινήματα και πρωτοβουλίες αποδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο.
Σίγουρα από την κοινωνία απουσιάζει η ταξική συνείδηση. Αυτή θα βοηθούσε αρκετά στην ολοένα και πιο ξεκάθαρη εικόνα του αντιπάλου. Θα παρείχε στον πολιτικό φορέα που επιδιώκει την επαναστατική ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος, τη δυνατότητα -με απλό λόγο, τεκμηρίωση και προτάσεις-να κερδίσει την εμπιστοσύνη των μαζών που πλήττονται από την καπιταλιστική κρίση και τις συνέπειες της. Να ξεπεράσει τα σημερινά του όρια ως εκφραστής της αγανάκτησης και υπερασπιστής των άμεσων λαϊκών συμφερόντων. Κάτω από αυτές τις συνθήκες το πολιτικό σχέδιο της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς είναι τόσο επίκαιρο όσο και ρεαλιστικό.
Πρέπει όμως να γίνουν κατανοητά τα επιχειρήματα μας, να «ακουμπήσουν» τον απλό, φοβισμένο άνθρωπο της πόλης και της υπαίθρου. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει όταν στην προσέγγιση μας μοιάζουμε να είμαστε όμηροι ενός τρόπου έκφρασης και λόγου που είναι μεν ενδεδειγμένος για τα συνέδρια, τις συνδιασκέψεις και τις πάσης φύσεως «εσωτερικές» διεργασίες και κείμενα, αλλά ακατάλληλος για το χωράφι, το καφενείο και τις δράσεις εξωστρέφειας στις οποίες συμμετέχουμε και τις οποίες συνδιοργανώνουμε.Έτσι θα καταφέρουμε να κάνουμε κτήμα πολύ μεγαλύτερου κομματιού της κοινωνίας τις θέσεις μας, αλλά και να «κόψουμε το βήχα» στους κύκλους που μιλάνε για «ουτοπικό και φλύαρο πολιτικό σχέδιο» αλλά και συχνά για «ξύλινο λόγο» της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.
– Γιατί με την Αριστερή Παρέμβαση σε αυτές τις εκλογές;
– Γιατί πιστεύω πως η συνέπεια που επέδειξε σ’ όλη την προηγούμενη θητεία της στο περιφερειακό συμβούλιο είναι πηγή έμπνευσης για κάθε αριστερό άνθρωπο που έχει διάθεση να αγωνιστεί ενάντια στη βουλιμία των εκφραστών του κεφαλαίου, της αποικιοκρατίας και του καθεστώτος υποτέλειας που επιβάλλεται από την EE και τα κράτη/δανειστές, με όχημα και τις περιφερειακές και τοπικές διοικήσεις. Είναι εξίσου απαραίτητη η παρουσία και ο ανένδοτος αγώνας που πρέπει να δίνουμε καθημερινά σε όλα τα μέτωπα τόσο στους δρόμους όσο και στους χώρους λήψης αποφάσεων ως εκλεγμένοι.
– Υπάρχουν περιθώρια φιλολαϊκής διαχείρισης της περιφέρειας από μία αριστερή διοίκηση;
– Εδώ θα είμαι κατηγορηματικός και απαντάω μ’ ένα «ξερό» όχι! Είναι γνωστές οι προθέσεις και τα σχέδια της λεγόμενης «αναπτυξιακής πολιτικής» που προωθείται μέσω των περιφερειών από τα κέντρα των Βρυξελλών που λειτουργούν καθ’ υπόδειξη και παραγγελία των πολυεθνικών εταιρειών, των τραπεζών και των ντόπιων κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών.
Όλα αυτά τα χρήματα που προβλέπεται να διοχετευτούν μέσω των προγραμμάτων ΕΣΠΑ προϋποθέτουν ασφυκτική επιτήρηση και απολύτως καμιά ελαστικότητα ως προς τη ροή των πόρων. Είναι ξεκάθαρο ότι από αυτή την «πίτα» προφανώς δεν περισσεύει τίποτα τόσο για πραγματική παραγωγική ανασυγκρότηση, που την έχει μεγάλη ανάγκη ο τόπος μας, όσο και για κοινωνική πολιτική. Άρα καθίσταται σαφές ότι αυτές οι πολιτικές δεν διαχειρίζονται. Ανατρέπονται προς όφελος των πολλών και των αδυνάτων και εις βάρος των μεγαλοεργολάβων και των «λίγων εκλεκτών»
– Κρίνετε πως υπάρχει ανάγκη για μια διαφορετική πορεία στο εργατικό κίνημα; Μπορείτε να περιγράψετε τα βασικά χαρακτηριστικά της;
-Ένα βασικό ζήτημα στο εργατικό κίνημα είναι το γκρέμισμα του λεγόμενου κρατικού/ κομματικού συνδικαλισμού. Αυτό είναι το κύριο καθήκον και απαραίτητη προϋπόθεση για την οποιαδήποτε υγιή ανάπτυξη και επιτυχία του εργατικού κινήματος που θα το καταστήσει πρωτοπόρο στους κοινωνικούς αγώνες και τις διεκδικήσεις. Άμεση δημοκρατία και εναλλαγή είναι τα κύρια ζητούμενα, στα βασικά κύτταρα των χώρων δουλειάς και στην ηγεσία του συνδικαλισμού.
Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε και τον κίνδυνο που υπάρχει αυτό που σήμερα είναι -εκ πρώτης όψεως- απέναντι στο σύστημα αύριο να είναι μαζί του. Και βέβαια υπαινίσσομαι τις δυνάμεις εκείνες που ήδη προβάρουν κυβερνητικά κοστούμια και τουαλέτες ενόψει της παρουσίας τους στα σαλόνια της πολιτικής. Ένα γνήσιο εργατικό κίνημα πρέπει πέρα από κάθε λογική διαπραγμάτευσης και ενσωμάτωσης να εγγυάται την αξιοπιστία του και τη διαρκή πρόθεση του για σύγκρουση με το σύστημα.
* Υποψήφιος με την Αριστερή Παρέμβαση – Αντικαπιταλιστική Κίνηση στη Δυτική Ελλάδα
