Η Σύλβια Κοιλάκου, για χρόνια πρόεδρος του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών (ΣΜΤ) και μέχρι πρόσφατα μέλος του ΔΣ του Εργατικού Κέντρου Αθήνας (ΕΚΑ), είναι γνωστή για την αγωνιστικότητα και την συνδικαλιστική της δράση.
Μας έχει αφήσει χρόνους αυτή η εποχή.
Πριν από όλα, το Σάββατο και η Κυριακή δεν θεωρούνται πλέον οπωσδήποτε εργάσιμες.
Να σημειώσουμε εδώ τις αντιστροφές των δυνατοτήτων.
Όσο πιο πολύ αυξάνει λοιπόν ο πλούτος σε τούτο το σύστημα της ατομικής ιδιοκτησίας και του ατομικού καπιαταλιστικού κέρδους, τόσο αυξάνει η ανισότητα και η φτώχεια.
Όσο αυξάνει η παραγωγικότητα της εργασίας, η τεχνολογογική τομή και η επινοητικότητα στην εργασία, όσο δίνεται η δυνατότητα για απελευθέρωση εργάσιμου χρόνου προς ελεύθερο χρόνο κοινωνικής δημιουργικής δραστηριότητας, άλλο τόσο μακραίνει ο χρόνος των όλο και λιγότερων εργαζομένων. Αλλά και η εργασία γίνεται όλο και πιο δυσβάστακτη και αγχωτική.
Έπειτα, η Παρασκευή είναι η μέρα που κατά βάση ασκείται το υπέρτατο και ιερό δικαίωμα του καπιταλισμού, δηλαδή το Διευθυντικό Δικαίωμα και πρωτίστως η δυνατότητα της απόλυσης.
Αυτό και αν είναι αντιστροφή και βαρβαρότητα. Θυμίζει την ιδιότυπη κακία του δεσμοφύλακα προς τον κρατούμενο ακόμη και όταν παίρνει μια σύντομη άδεια από την φυλακή του, αγγίζοντας μια σταγόνα ελευθερίας.
Και για κάτι άλλο είναι γνωστές οι Παρασκευές: Αυτή είναι η μέρα που όλες οι κυβερνήσεις του ''ελεύθερου'' καπιταλιστικού κόσμου ανακοινώνουν τα αντιλαϊκά τους μέτρα. Ένας ακόμη λόγος που οι εργαζόμενοι θα προτιμούσαν πλέον να μην υπάρχει αυτή η μέρα, ως δια μαγείας.
Είναι ένα συναίσθημα, που θυμίζει το δέος των μεταναστών εργατών μπροστά σε γιορτές, διακοπές και γενικά μπροστά στην ανάγκη να κάνουν χρήση της κανονικής του άδειας. ''Όχι, σας παρακαλώ, δε θέλω άδεια, πλύ περισσότερο δεν θέλω πολλές μέρες για να πάω και στην πατρίδα μου και στην οικογένεια μου''. Θεωρούν σχεδόν βέβαιο, πως η προσωρινή διακοπή και σχόλη, είναι το περιτύλιγμα της απόλυσης, του πετάγματος στον αγύριστο.
Είναι έτσι ή όχι;
Η ανάγκη της επιβίωσης αναγκάζει πολλούς εργαζόμενους όχι μόνο σε συμβιβασμούς στη δουλειά μπροστά στο φόβο της απόλυσης και της συνακόλουθης πείνας, αλλά και σε κάτι χειρότερο: Να προσλαμβάνουν αυτή τη στάση, της υποταγής και της αφωνίας. ως τη μόνη κανονική και λελογισμένη, ως δήθεν ελεύθερη επιλογή και όχι προϊόν καταναγκασμού. Να αντιλαμβάνονται τον συνάδελφο που αντιστέκεται, κατά περίπτωση, ως άμυαλο, παραβάτη, looser, ή εξυπνάκια. Χωρίς να λείπουν και οι εύπεπτες κακίες που ως μασημένη τροφή από τα ΜΜΕ και τους εργοδοτικούς μηχανισμούς, μπαίνουν στο στόμα και εκστομίζονται: ''Έ, καλά τώρα, συνδικαλιστές είναι αυτοί, κάποια πλάτη θα έχουν''.
Μόνο που αυτοί που άφησαν το πόστο τους τις Παρασκευές είναι πλέον κοντά ενάμισυ εκατομμύριο. Αυτοί που ψάχνουν να πάρουν το δρόμο της ξενιτιάς είναι κοντά στο 50% των ανθρώπων παραγωγικής ηλικίας. Και αυτοί που δουλεύουν, καλούνται να μπουν στον τρελλό χορό του καθημερινού θανάτου, μεταξύ κόπωσης, ψυχαναγκαστικής ταύτισης με την εργοδοτική βία, άγχους μπροστά στην Παρασκευή.
Κάτι δεν λογαριάζουν καλά μέσα στην κυριαρχία της ελεεινότητας τους, όλοι οι χοντροί και ταυτόχρονα επίπεδοι και άδειοι αφέντες και διαχειριστές. Το αβυσαλλέο μίσος που συσσωρεύεται προς αυτό το σύστημα με τις κανιβαλικές αξίες του. Την απέχθεια και τη σιχασιά προς την αναγκαστική και υπό όρους ζωή.
Το πρόταγμα για αντικατάσταση μιας κοινωνίας στη βάση τοιυ ατομικού καπιταλιστικού κέρδους και της ταξικής τυρρανίας, με μια ζωή οργανωμένη με κέντρο το δημόσιο κοινωνικό όφελος για τους παραγωγούς του πλούτου και την ελευθερία, είναι κάτι παραπάνω και πιο βαθύ από ένα σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα. Είναι μια στάση ζωής που κυοφορείται μέσα στην αγριότητα, μια απελευθερωτική καταπιεσμένη προοπτική, που αργά ή γρήγορα, θα σαρώσει όλες τις αντιστροφές και διαστροφές αυτής της κοινωνίας, με ένα σύγχρονο εργατικό γιακωβινισμό που θα πάρει δημιουργική εκδίκηση του και θα αποδώσει δικαιοσύνη.
Η Σύλβια Κοιλάκου, όπως και ο Θανάσης Αγαπητός, όπως και ο Γιώργος Σιφωνιός και τόσοι άλλοι. είναι αγωνιστές αυτής της προσπάθειας και αυτής της κοινωνικής ανάγκης. Είναι οι άνθρωποί μας, η εμπροσθοφυλακή μας. Με μια στράτευση που υπερβαίνει την πολιτική τους ένταξη στην κομμουνιστική αριστερά και το μαχητικό συνδικαλιστικό κίνημα. Ξεπερνά και αυτούς τους ίδιους και τις ιδαίτερες πολιτικές ταυτίσεις τους. Συμπυκνώνει το αίτημα των αιτημάτων, δηλαδή τη μετατροπή των μεμονωμένων αγαναχτισμένων, τρομοκρατημένων και οργισμένων ανθρώπων, σε κοινωνικό και πολιτικό υποκείμενο ανατροπής και κοινωνικού μετασχηματισμού.
Τα αφεντικά ξεσαλώνουν, αλλά δεν θα τους περάσει!
Πέρα από το ασυλλόγιστο της εργοδοτικής αυτής ενέργειας, αξίζει να σταθούμε για λίγο στην εργοδοτική στρατηγική, ενιαία σε όλο τον ιδιωτικό τομέα.
«Η κρίση είναι ευκαιρία»…
Ευκαιρία για μεγαλύτερο ξεζούμισμα των εργαζομένων. Ευκαιρία για μειώσεις μισθών. Για απολύσεις, περικοπές ωραρίων και προσωπικού, παραγραφή των εργασιακών κεκτημένων. Ευκαιρία για αύξηση των κερδών τους!
Η συνταγή είναι κλασική: ‘ανακύκλωση’ του προσωπικού με πρόσληψη νέων εργαζομένων με κατώτερους μισθούς. Το σύγχρονο ‘εργοδοτικό όραμα’ για τις τεχνικές εταιρίες είναι, με την ευκαιρία της κρίσης, να φέρνουν σε πέρας τα έργα με το λιγότερο δυνατό προσωπικό, πλήρως εντατικοποιημένο και υποταγμένο, με μικρότερους μισθούς προκειμένου να αυξήσουν την κερδοφορία τους.
Τα αφεντικά, στο φόντο των μνημονίων και της καπιταλιστικής κρίσης ξεσαλώνουν, ‘κάνουν πάρτι’ κυριολεκτικά. Το κεφάλαιο, σαν ταύρος σε υαλοπωλείο εφορμά στα εργατικά δικαιώματα.
Πρέπει όμως πρώτα να απονευρώσουν το εργατικό κίνημα από τα πρωτοπόρα στοιχεία του, κι αυτό με στόχο διπλό:
-Να ‘φοβίσουν’ τους υπόλοιπους εργαζόμενους.
-Να αποδυναμώσουν την εργατική απάντηση σε κάθε έναν χώρο δουλειάς, έτσι ώστε να μείνει ελεύθερο το πεδίο να ξεδιπλώσουν την αντεργατική τους επίθεση.
Έτσι μόνον μπορεί να εξηγηθεί, πώς μια εταιρία που δεν έχει κανένα εργασιακό λόγο να απομακρύνει τη συγκεκριμένη εργαζόμενη, μια εταιρία που έχει τόσες μεγάλες δουλειές ανοιχτές και κερδοφορεί μεσούσης της κρίσης, παίρνει τέτοιο ρίσκο και μάλιστα παράνομα.
Σ’ αυτό το πλαίσιο, η συγκεκριμένη απόλυση παίρνει ένα χαρακτήρα πολιτικό.
Το ίδιο βέβαια ισχύει όπου στοχοποιούνται εργαζόμενοι με πρωτοπόρο ρόλο στις εργασιακές διεκδικήσεις.
«Ευγενής φιλοδοξία» των εργοδοτών είναι τέτοιες στοχευμένες απολύσεις –ευθείες βολές κατά της οργανωμένης συνδικαλιστικής δράσης και των πρωτοπόρων σωματείων που έχουν κάνει δυναμικά την εμφάνισή τους στο προσκήνιο, να λειτουργήσουν παραδειγματικά προς τους υπόλοιπους εργαζόμενους, να τρομοκρατήσουν εξασφαλίζοντας ότι δεν θα υπάρξει καμία αντίδραση. Έχοντας ‘ξεμπερδέψει’ με τα σωματεία στο χώρο τους, φιλοδοξούν να προχωρήσουν πιο γρήγορα και εύκολα στα σχέδιά τους.
Όμως δεν θα τους περάσει.
Ο κόσμος της εργασίας, ενωμένος απαντάει πάντα σ’ αυτές τις προκλήσεις. Έτσι θα γίνει και σ’ αυτήν την περίπτωση. Ενιαία η αντεργατική επίθεση, ενιαία και ηχηρή η εργατική απάντηση.
Η αποτροπή της επαπειλούμενης ‘έκλειψης’ των πρωτοπόρων αγωνιστών από τους χώρους δουλειάς, που καθώς φαίνεται είναι άμεσος εργοδοτικός στόχος, πρέπει ν’ αποτελέσει πεδίο συντονισμένου αγώνα όλων των ταξικών δυνάμεων, όλου του μαχόμενου εργατικού κινήματος.
Οι εργοδότες της C&M, ‘μάχαιραν έδωσαν, μάχαιραν θα λάβουν’.
Το σίγουρο είναι ότι η Σύλβια Κοιλάκου θα ξαναγυρίσει στη δουλειά της…
