Γιώργος Μαρούσης
Αυτό είναι κάτι που μου έμαθε η αναρχική και ελευθεριακή μου ιδεολογία και συνείδηση και φυσικά, αρνούμαι φανατικά να εγκαταλείψω.
Όσοι και όσες από εσάς γνωρίζετε την πολιτική διαδρομή του Γιώργου Ρούση, κατανοείτε νομίζω τους λόγους που με "υποχρέωσαν" στην παραπάνω εξομολόγηση. Γενικά πάντως, δεν πιστεύω πως είναι ο οποιοσδήποτε υποχρεωμένος να απολογείται και προσωπικά έχω πολλούς χρόνους που δεν το συνηθίζω. Αν το έκανα σήμερα, οφείλεται αποκλειστικά στην απίστευτη λάσπη που έχει ριχθεί κατά καιρούς στον Γιώργο, όχι μόνο από πρώην συντρόφους του αλλά δυστυχώς, ακόμη και από τον χώρο στον οποίο ανήκω.
Τον Γιώργο λοιπόν, επιδίωξα να τον γνωρίσω το 1995-96 και συγκεκριμένα ύστερα από την υπέρτατης σημασίας απόφασή του, να παρουσιαστεί στο δικαστήριο ως μάρτυρας υπεράσπισης, (με μόνο σύμμαχο αρχικά, τον ηθοποιό Βασίλη Διαμαντόπουλο), των παιδιών εκείνων που για πρώτη φορά στα χρονικά της χώρας, προχώρησαν συμβολικά στο κάψιμο της ελληνικής σημαίας. Όσοι έζησαν και θυμούνται τα γεγονότα των φριχτών αυτών ημερών, ας φέρουν στο μυαλό τους και το κλίμα που είχαν δημιουργήσει για το θέμα αυτό, όλα τα ΜΜΕ και το οποίο ήταν " Εκτελέστε τους νεαρούς αυτούς στο Σύνταγμα για εθνική προδοσία και παραδειγματισμό! "…
Αξίζει να σημειωθεί εδώ και η κομματική ταυτότητα των δύο μαρτύρων υπεράσπισης, μιας και αυτό που επέλεξαν να κάνουν, ερχόταν σε ευθεία ρήξη με το κόμμα τους αλλά και ολόκληρη σχεδόν την ελληνική κοινωνία. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, ήσαν τότε μέλη του ΚΚΕ!!! Έκτοτε, άρχισα να τον παρακολουθώ αλλά όπως προανέφερα, ήθελα πλέον και να τον γνωρίσω.
Σήμερα λοιπόν και 17 χρόνια αργότερα, δηλώνω ότι είναι για μένα, όχι μόνο φίλος αλλά και σύντροφος κάτι που και ο ίδιος πιστεύει, όχι αποκλειστικά ή ατομικά για το πρόσωπό μου αλλά πρωτίστως για τον πολιτικό χώρο που εκπροσωπώ. Οι όποιες διαφωνίες μας, οφείλονται στην διαφορετική πολιτική μας τοποθέτηση αλλά είναι πάντα δευτερεύουσας σημασίας και αυτό θέλω να το υπογραμμίσω με έμφαση.
Έτσι, αφού τελείωσα με την μακροσκελή και ίσως όχι τόσο απαραίτητη (για όλους και όλες τουλάχιστον) εισαγωγή μου, είναι ώρα να πω δυο λόγια για την νέα στοχαστική του συμβολή στα κρίσημα ζητήματα του καιρού μας.
Το βιβλίο λοιπόν που σας προτείνω, κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα από τις εκδόσεις Γκοβόστη και μόλις τελείωσα τηνπροσεκτική, λείαν επίκαιρη και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάγνωσή του. Με λίγα λόγια, πρόκειται για μια αναλυτική και ιδιαίτερα εύληπτη, διαλεκτική διερεύνηση, σχετικά με τις δυνατότητες της επείγουσας αναγκαιότητας (που αναμφισβήτητα υπάρχει) για ένα σχέδιο δράσης, όχι μόνο εξόδου από το αδιέξοδο στο οποίο περιήλθαμε εξ' αιτίας της κρίσης, αλλά με αφορμή την ίδια την κρίση, της εκμετάλλευσής της, ώστε από κατάρα να μετατραπεί σε "ευλογία", διευκολύνοντας(!) τις δράσεις εκείνες που είναι δυνατόν να μας οδηγήσουν στην ευκταία επαναστατική ολοκλήρωση της κοινωνίας των ανθρώπων που ελπίζουμε και ονειρευόμαστε.
Το βιβλίο του Ρούση, δεν είναι φυσικά ένας τυφλοσούρτης και ούτε έχει στο "τσεπάκι" του έτοιμες συνταγές και λύσεις. Είναι όμως ένα χρήσιμο εργαλείο και προσφέρεται για έναν ειλικρινή, ελπιδοφόρο και εποικοδομητικό προβληματισμό. Αναφορικά με τους συντρόφους μου αναρχικούς, θεωρώ πως διαβάζοντάς το, θα βρούν πολλά και άκρως ενδιαφέροντα αλλά ακόμη και κοινά σημεία στόχευσης και επιθυμίας με τον συγγραφέα, ανεξάρτητα από το τελικό ζητούμενο που για εκείνον μπορεί να ονομάζεται κομμουνιστική κοινωνική ολοκλήρωση, ενώ γι' αυτούς, αναρχική. (Με την ευκαιρία, ας μου επιτρέψουν να τους θυμίσω ότι "Αναρχισμός" και "προκατάληψη" είναι δυο έννοιες απολύτως αταίριαστες…).
Τέλος, παραθέτω α) έναν στίχο του ποιητή Νίκου Καρούζου που ο συγγραφέας, (προς τιμή του), τοποθετεί προεισαγωγικά στο βιβλίο του και β) τις δύο ακροτελεύτιες, μικρές παραγράφους με τις οποίες κλείνει τον επίλογό του.
α) << Θα 'θελα λίγο δυναμίτη, θα 'θελα μιαν έκρηξη
που θα σκορπίσει το χειρότερο θάνατο
στα βολέματά σας >>
— ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ —
που θα σκορπίσει το χειρότερο θάνατο
στα βολέματά σας >>
β) << Όλες λοιπόν οι δυνάμεις που κατανοούν αυτήν την αναγκαιότητα, ξεκόβοντας οριστικά και αμετάκλητα με τη λογική της αυτοσυντήρησης των μικρόκοσμών τους, ας προχωρήσουν θαρραλέα και δίχως άλλες χρονοτριβές στην συγκρότηση αυτών των αναγκαίων για τον πόλεμο θέσεων μέσων. Η κατάσταση αναμονής έχει ξεπεράσει τα όριά της.
Απέναντι στον άγριο πόλεμο που το κεφάλαιο κήρυξε στους λαούς για να αυξήσει τα κέρδη του, άλλος δρόμος δεν υπάρχει παρά ο οικονομικός, πολιτικός, ιδεολογικός πόλεμος των λαών ενάντια στο κεφάλαιο και τους διεθνείς και ντόπιους πολιτικούς του εκπροσώπους, ένας πόλεμος θέσεων, πρελούντιο της βίαιης ανατροπής τους >>
