Πριν δύο χρόνια, στις 21.07.10 είχαμε γράψει –με ευκαιρία το γνωστό επαίσχυντο ασφαλιστικό νομοσχέδιο υπό τον τίτλο «Δεξιοί αντιεξουσιαστές και αθλητικά παπούτσια», χαρακτηριστικά τα εξής:«[…]Το ασφαλιστικό νομοσχέδιο πέρασε. Ο σκοπός ήταν να περάσει σαν οδοστρωτήρας πάνω από τα εργασιακά δικαιώματα, επιμελώς προτού ληφθούν υπόψη οι ζημιές 1) του σκανδάλου των ομολόγων, 2) τα χρωστούμενα 8,5 δις των εταιρειών προ το ΙΚΑ, 3) τα χρωστούμενα 7,5 δις του Δημοσίου προς το ΙΚΑ. Το ασφαλιστικό νομοσχέδιο πέρασε 4) χωρίς να επιχειρηθεί, να καταγραφεί έστω στοιχειωδώς η καταλήστευση δισεκατ.€ των υπερτιμολογήσεων και υπερπρομηθειών στην Υγεία….
Σκοπός, στόχος, επιθυμία είναι η κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, κι οι δεξιοί σύντροφοι του πασόκ με έναν σκασμό αντιεξουσιασμών, πόνου και οδυρμών το πέρασαν λίαν ατσουμπάλως. Καμία περισπούδαστη λεκτική κομψότητα (ούτε καν η Παγκάλειος) δεν μπόρεσε να κρύψει την στυγνότητα της πράξης[…]»
Δυστυχώς επιβεβαιωθήκαμε. Δεν διεκδικούμε την πρωτιά αυτής της οφθαλμοφανούς διαπίστωσης. Χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει…
Στο editorial της ARB επισημαίνεται: «Στο δίμηνο που πέρασε από την συγκρότηση της νέας κυβέρνησης, επί της ουσίας δεν έγινε σχεδόν τίποτε, πέραν της φραστικής εκδήλωσης προθέσεων και των ατελείωτων διαπραγματεύσεων, αποκλειστικά μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων (ίσως αυτό να εννοούσαν υποσχόμενοι …αναδιαπραγμάτευση!) για το είδος των οριζόντιων περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, που ομοθύμως και με κάθε δυνατό τρόπο προεκλογικά και οι τρεις τους είχαν διαψεύσει…»
Σε όλα τα μνημόνια, δηλαδή στις «ανανεώσεις/updates» του ίδιου και μοναδικού Μνημονίου που συνεχώς αναθεωρείται σε όλα, εκτός από τα εργασιακά (σε αυτό ευθύνονται κυρίως οι κυβερνώντες…), η πολιτική παραμένει μία και μοναδική: Οριζόντιες περικοπές μισθών, συντάξεων και πάσης φύσεως εργασιακών δικαιωμάτων, όλα στο όνομα μιας γενικής κι αόριστης «ανταγωνιστικότητας». Γίναμε όντως άκρως ανταγωνιστικοί, όπως τόσο πικρά, «απ’ την ανάποδη» διαπιστώνει η χτεσινή έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ: «Συγκεκριμένα, η Ελλάδα, έχασε τα τελευταία πέντε με έξι χρόνια 30 περίπου θέσεις και την βλέπουμε πλέον στην 96η θέση επί συνόλου 144 χωρών…» Άρα, σε τι, και που, αποσκοπούν τα πλέον απάνθρωπα μέτρα που διαθέτει η φαρέτρα της πολιτισμένης (άγριας) Δύσης;
Τίθεται ευλόγως η Πρώτη απορία, διότι υποθέσεις δεν κάνω: Γιατί ενώ «οι μισθολογικές τιμές» έχουν πέσει κι έχουν γίνει άκρως «ελκυστικές/ανταγωνιστικές» για επίδοξους επενδυτές που επιζητούν διακαώς φτηνή εργατική δύναμη δεν έχουν αντίστοιχα μειωθεί κι οι τιμές των καταναλωτικών αγαθών, και παραμένουν οι σχεδόν ακριβότερες στην Ε.Ε.; Φαίνεται ότι στο «καλάθι της νοικοκυράς» η ανταγωνιστικότητα πάει περίπατο.
Και η Δεύτερη απορία: Σε μια ελεύθερη (λέμε καμιά μαλ*κία) αγορά, το κράτος δια νομοθετημάτων του, παρεμβαίνει στον ιδιωτικό τομέα ορίζοντας (περικόπτοντας) μισθούς, ταυτόχρονα δε, αφήνει τις τιμές των καταναλωτικών αγαθών να κινούνται «ελεύθερα» στα πλαίσια της προσφοράς και της ζήτησης. Γιατί δεν συμβαίνει το ίδιο και στις τιμές των προϊόντων; Παράλογο; Όχι και τόσο. Ο Κύριος στόχος είναι ταξικός, το Εργασιακό. Απλά και καθαρά. Τα λόγια τέλειωσαν.
Φως φανάρι. Και εάν η πρόσφατη… εύλογη «ανησυχία» ανώτατου στελέχους της Τρόικας φαντάζει υποκριτική για το παράδοξο κι οξύμωρο φαινόμενο στις τιμές μισθών-προϊόντων, δεν περνά απαρατήρητο. Ο έγκυρος –κατά τη γνώμη μου– φιλελεύθερος δημοσιογράφος (και για άλλους μη-έγκυρος και νεοφιλελεύθερος) κ. Μπ. Παπαδημητρίου σε άρθρο του με εύλογο τίτλο Μισθοί – τιμές «15 προς 1» επισημαίνει:
Μια «τάξη» επαγγελματιών, επιχειρηματιών και «εργαζομένων» κατορθώνει να κρατάει ψηλά την τιμολόγηση των υπηρεσιών και προϊόντων που παράγει ή εμπορεύεται. Οικονομολόγοι διαφορετικών τάσεων «σηκώνουν τα χέρια ψηλά» με την ελληνική περίπτωση. «Είναι αδύνατον να πέφτει μια οικονομία κατά 14 – 17% επί μια πενταετία και οι τιμές να μην υποχωρούν εντυπωσιακά», λένε.
Η «αντίσταση» των παραπάνω είναι συνεννοημένη. Δεν θέλουν με τίποτε να χαλάσουν τα περιθώρια κέρδους που κατόρθωσαν να κτίσουν, χάρη και στην ταξική ανοησία των συνδικάτων αλλά και στην ασυλλόγιστη σπατάλη του κράτους. Ο πρόεδρος των Βιομηχάνων, Κατασκευαστών, Ενεργειακών και Τραπεζιτών (επανεκλεγείς πανηγυρικώς από το επιχειρηματικό κατεστημένο) δεν διστάζει να προκαλεί τη λογική και την κοινή γνώμη (αλλά και τους δανειστές μας) ψιθυρίζοντας στο αυτί των άλλων «κοινωνικών εταίρων» πόσο χρήσιμο θα ήταν να μειωθούν οι κρατήσεις για σύνταξη και υγεία! Κανείς δεν αντιλέγει ότι οι υποχρεωτικές κρατήσεις (που αποτελούν μέρος της φορολογίας) είναι από τις υψηλότερες μεταξύ των κρατών που ανταγωνιζόμαστε. Τι έχει όμως να πει ο κ. Δημ. Δασκαλόπουλος για τη ζημιά που θα προκληθεί στα Ταμεία και, τελικά, στον φορολογούμενο; Ο πρόεδρος του ΣΕΒ ζητεί από τους προέδρους των εμπόρων, των μικρομεσαίων και άλλων να βάλουν το χέρι στο δημόσιο ταμείο, προκειμένου να εμφανίσουν βελτίωση των αμοιβών και αύξηση της ζήτησης. (υπογραμμίσεις δικές μου)
Στα τηλεοπτικά κανάλια, το ίδιο, ένα και μοναδικό τραγούδι συνεχίζεται ακατάπαυστα εδώ και μήνες, ξανά και ξανά:
«Η χώρα για να σωθεί, πρέπει να τηρήσει τις υποσχέσεις της».
Σωθήκαμε.
