Άρης Χατζηστεφάνου

Προτάσεις για έμμεσες ιδιωτικοποιήσεις (τις οποί­ες είχαν καταγγείλει στο πα­ρελθόν) κατέθεσαν αυτή την εβδομάδα στελέχη του ΣΥΡΙ-ΖΑ. Το χορό έσυρε ο Δημή­τρης Παπαδημούλης προτεί­νοντας «αναπτυξιακές κοινο­πραξίες είτε με διακρατικές συμφωνίες, είτε με τη σύμπρα­ξη επιχειρήσεων είτε του δη­μόσιου, είτε του ιδιωτικού το­μέα». Πρόκειται για τις γνω­στές Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) που έχουν αποδεδειγμένα με­τατραπεί σε όχημα πλουτι­σμού μεγαλοεργολάβων στην Ελλάδα, ενώ έχουν λειτουρ­γήσει σαν δούρειος ίππος ιδι­ωτικοποιήσεων με τρομακτι­κά αποτελέσματα στο δημό­σιο σύστημα υγείας της Βρε­τανίας και άλλων χωρών.

Οι προτάσεις για τις ΣΔΙΤ δεν αποτέλεσαν κεραυνό εν αιθρία για τους παροικούντες την Κουμουνδούρου. Στο προ­εκλογικό πρόγραμμα του Σ Υ-ΡΙΖΑ διαβάζαμε λόγου χά­ρη για την «ταχεία διερεύνη­ση των δυνατοτήτων για σύ­ναψη προγραμματικών συ­νεργασιών ανάμεσα στον δη­μόσιο τομέα και ιδιωτικές επι­χειρήσεις, εγχώριες ή και αλ­λοδαπές, με στόχο την ανά­πτυξη των επιχειρήσεων, την επέκταση τους σε νέες δρα­στηριότητες στην Ελλάδα και το εξωτερικό».

Το παράδοξο όμως είναι ότι ο ίδιος ο Δ. Παπαδημού-λης αλλά και η εφημερίδα Αυγή έχουν καταδικάσει πολ­λές φορές την ακολουθούμε­νη πρακτική με ατράνταχτα μάλιστα επιχειρήματα. Με ερώτηση του στη Βουλή, σχε­τικά με το κόστος των ΣΔΙΤ, ο Δ. Παπαδημούλης επισή­μαινε ότι «τα μη ανταποδοτι­κά έργα κοινωνικής υποδομής που υλοποιούνται με τη μορ­φή ΣΔΙΤ είναι κατά 1,5 φορά ακριβότερα από ό,τι αν υλο­ποιούνταν ως δημόσια έργα με δανεισμό του Δημοσίου». Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ επικαλούνταν έρευνα ομάδας εργασίας του Τμήματος Κε­ντρικής Μακεδονίας του Τε­χνικού Επιμελητηρίου Ελλά­δας, σύμφωνα με την οποία «αν συνεχιστεί με τον ίδιο ρυθμό η ένταξη στις ΣΔΙΤ μη ανταποδοτικών έργων, σε λί­γα χρόνια από σήμερα ένα μεγάλο μέρος του Προγράμ­ματος Δημοσίων Επενδύσε­ων (ΠΔΕ) θα δεσμεύεται για την κάλυψη αντίστοιχων πλη­ρωμών προς τους αναδόχους τους».

Η έκθεση που επικαλούταν ο Δ. Παπαδημούλης αποκά­λυπτε επίσης ότι «ως έμμεση επίπτωση των ΣΔΙΤ αναφέ­ρεται η μεταφορά σημαντικών ποσών στο εξωτερικό, η απο­δυνάμωση των κατασκευαστι­κών επιχειρήσεων κάθε βαθ­μίδας, καθώς και των ελληνι­κών γραφείων μελετών και τέ­λος, η αφαίρεση σοβαρού τε­χνικού αντικειμένου από τις δημόσιες τεχνικές υπηρεσί­ες». Στηριζόμενος λοιπόν σε όλα τα προηγούμενα ο βου­λευτής ρωτούσε τους υπουργούς Οικονομίας και Μετα­φορών αν «έχουν υπόψη τους τη μελέτη, αν σκοπεύουν να προχωρήσουν σε αναθεώρη­ση του σχετικού νομοθετικού πλαισίου, σε ποιο ποσοστό του ΠΔΕ αναλογεί σε ΣΔΙΤ και ποια είναι η αντίστοιχη πρόβλεψη για τα επόμενα».

Εξίσου επικριτική για τις ΣΔΙΤ ήταν και η εφημερίδα Αυγή, η οποία σε σειρά άρ­θρων της αποκάλυπτε όλα τα σκοτεινά σημεία των κοινο­πραξιών δημοσίου και ιδιω­τικού τομέα. «Τα πάντα στο σφυρί για τους τοκογλύφους», ήταν ο χαρακτηριστικός τίτλος άρθρου, πριν από μόλις τρεις μήνες, στο οποίο μεταξύ άλ­λων αναφερόταν ότι οι ΣΔΙΤ είναι «τα κύρια εργαλεία των μνημονιακών κυβερνήσεων για την ιδιωτικοποίηση βασι­κών κρατικών αρμοδιοτήτων και λειτουργιών». Ακόμη επι­σήμαινε ,ότι «είναι αδιανόη­τοι οι ισχυρισμοί των μνημο­νιακών κομμάτων πως είναι μονόδρομος η υλοποίηση έρ­γων με τις μεθόδους αυτές, λόγω της ελλείψεως των απα­ραίτητων οικονομικών πόρων. Και αυτό γιατί έχουν ήδη δια­τεθεί από τον μηχανισμό στή­ριξης και προβλέπεται να δι­ατεθούν και από το Μνημόνιο 2 στο ασύδοτο χρηματοπιστω­τικό σύστημα αρκετά δισ. για να χρηματοδοτήσουν μετα­ξύ των άλλων τους ιδιωτικούς φορείς που συμμετέχουν στην εκτέλεση έργων που εκτελού­νται με Συμβάσεις Παραχώ­ρησης και με ΣΔΙΤ».

Ήδη από το 2009 η Αυγή σε άρθρο της με τίτλο «Βρο­χή οι απευθείας αναθέσεις, κακοπληρωτής το Δημόσιο, ασύμφορες οι ΣΔΙΤ» σημείω­νε ότι «οι εκπρόσωποι των ερ­γοληπτικών οργανώσεων εξέ­φρασαν και πάλι τη διαφωνία τους με τις ΣΔΙΤ, οι οποίες,.

κοστίζουν πανάκριβα σε σχέ­ση με τα δημόσια έργα με τις απευθείας αναθέσεις, επιση­μαίνοντας πως η καθυστέρη­ση των πληρωμών ευνοεί τη διαφθορά».

Οι δηλώσεις Παπαδημοΰλη και άλλων στελεχών του ΣΥ-ΡΙΖΑ όμως εμπεριέχουν και μια άλλη πολύ πιο επικύνδυ-νη πτυχή. Ακόμη και οι απευ­θείας ιδιωτικοποιήσεις δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως επικίνδυνες αλλά απλώς ως ασύμφορες για τη συγκεκρι­μένη χρονική στιγμή. «Επει­δή οι αποτιμήσεις είναι πολύ χαμηλά και στην ακίνητη πε­ριουσία και στο Χρηματιστή­ριο, είναι λάθος να πουλήσεις ό,τι έχεις και όσο όσο» δήλω­σε χαρακτηριστικά ο Δ. Πα­παδημούλης.

Το πρόβλημα δηλαδή δεν είναι η εκποίηση της δημό­σιας περιουσίας, η οποία μα­κροχρόνια θα έχει καταστρο­φικές συνέπειες όχι μόνο για τους εργαζόμενους αλλά και για την εθνική οικονομία, αλ­λά το γεγονός ότι επί του πα­ρόντος δεν μπορούμε να πε­τύχουμε ικανοποιητικές τιμές στην αγορά. Αν εισέλθει βέ­βαια κανείς σε αυτή τη λογι­κή του νεοφιλελεύθερου πα­ραλόγου, θα μπορούσε να αναρωτηθεί και γιατί να πε­τύχουμε τις καλύτερες τιμές αφού το σύνολο των εσόδων θα κατευθυνθεί σε ξένες τρά­πεζες μια και η Ελλάδα έχει δεσμευτεί ότι τα χρήματα θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστι­κά για την αποπληρωμή των δανείων. Και εν τέλει (πάντα στο πλαίσιο της ίδιας λογικής του παραλόγου) μια δημόσια επιχείρηση

Πριν 22/7/12