Δημήτρης Γρηγορόπουλος
Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί τη λυδία λίθο της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ: Όχι μόνο δεν διανοείται την έξοδο απ’ αυτήν, όχι μόνο διακηρύσσει ότι «πάση θυσία θα μείνουμε εντός της ΕΕ», όχι μόνον απαιτεί «περισσότερη» Ευρώπη, δηλαδή ενίσχυση του κυρίαρχου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και της γερμανικής δεσποτείας.
Αλλά σε μια απογείωση ευρωλαγνείας σχεδόν πανηγυρίζει για την απόφαση κορυφής της συνόδου των 27 χαρακτηρίζοντάς την «πρώτο ρήγμα στις πολιτικές που προσπαθούν να ρίξουν τα βάρη της μεγάλης δημοσιονομικής και τραπεζικής κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων, προσβάλλοντας ταυτόχρονα την ανεξαρτησία, την κυριαρχία, αλλά και τη δημοκρατία στις χώρες-μέλη της ΕΕ»! (Αυγή 1/7). Αλλού, η απόφαση χαρακτηρίζεται «κεκτημένο της 29ης», ενώ στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ παραινεί την τριμερή να παραδειγματιστεί από την υποδειγματική και ιδιαίτερα αποτελεσματική διαπραγμάτευση!
Μια φάση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, που κατέληξε σε εμπέδωση και ενίσχυση του γερμανικού status quo με μικροπαραχωρήσεις στους νότιους ασθενείς, Μόντι και Ραχόι, ερμηνεύεται επιπόλαια και δημαγωγικά από τον ΣΥΡΙΖΑ ως μια πρώτη νίκη της αντινεοφιλελεύθερης πολιτικής, της ανεξαρτησίας και της δημοκρατίας! Αλλά και ως επιβεβαίωση των «θαυματουργικών» δυνατοτήτων της διαπραγμάτευσης, της οποίας διαβεβαιώνει ότι είναι άριστος χειριστής! Αυτή η εκτίμηση του ΣΥΡΙΖΑ ισχύει αλλά από την ανάποδη. Η απόφαση των 27 υποστηρίζει σκανδαλωδώς τα συμφέροντα των τραπεζών, ενώ εντείνει τη λιτότητα για τους λαούς. Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών Ισπανίας, Ιταλίας, δεν εγγράφεται στο δημόσιο χρέος τους, αλλά έχει ως όρο τα μέτρα σκληρής λιτότητας που έχουν ήδη επιβάλει οι κυβερνήσεις Ιταλίας και Ισπανίας και τα νέα που αναγγέλλοουν. Ακόμη, ο μόνιμος μηχανισμός στήριξης (ESM) που θα χρηματοδοτήσει τις τράπεζες συστάθηκε –υποτίθεται– για τη σωτηρία των κρατών που κινδυνεύουν. Αντί όμως να σώζει κράτη, σώζει τις τράπεζες. Και την κεφαλαιοποίηση αυτή την πληρώνουν μεν τα κράτη μέλη, στην πραγματικότητα όμως οι λαοί τους.
Αλλά και η δυνατότητα αγοράς από τον ESM κρατικών ομολόγων συνδέεται με την υποχρέωση αυτών των κρατών «να τηρούν τις συστάσεις και τις λοιπές δεσμεύσεις … δυνάμει του Συμφώνου Σταθερότητας. Οι όροι αυτοί θα πρέπει να αποτυπωθούν σε μνημόνιο συμφωνίας». Τα μνημόνια λοιπόν και η λιτότητα της εξαθλίωσης γενικεύονται (τυπικά δεν εντάσσονται σε μνημόνια η Ιταλία και η Ισπανία, υιοθετούν όμως την πολιτική της λιτότητας). Όταν γενικεύεται λοιπόν το Μνημόνιο και η λιτότητα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, προκαλεί απορία πού είδε ο ΣΥΡΙΖΑ το ρήγμα στην πολιτική αυτή. Μάλλον με τα γυαλιά των παραισθήσεων…
Τέλος, τα περίφημα κεφάλαια για την ανάπτυξη που θα έφερνε ο προοδευτικός άνεμος του Ολάντ, περιορίστηκαν σε 120 δισ. και για τις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ψίχουλα, δηλαδή, για τα μάτια, όταν πέρα από τα τρισ. που έχουν δοθεί ήδη για τη σωτηρία των τραπεζών, μόνον για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών της Ισπανίας δίνονται 100 δισ. Αλλά αν η θετική αποτίμηση της απόφασης των 27 από τον ΣΥΡΙΖΑ στο οικονομικό επικαλείται ως πρόσχημα τη μη εγγραφή των δανείων στο δημόσιο χρέος, όταν προεκτείνεται στα θέματα ανεξαρτησίας και δημοκρατίας, εγγίζει τα όρια του παραλογισμού και της υποτέλειας.
Είναι εξόφθαλμο ότι η απόφαση της Συνόδου αποτελεί κρίσιμο βήμα στην εμπέδωση της κυριαρχίας του γερμανικού κεφαλαίου. Γιατί, πρώτο: Επιβάλλει τον έλεγχό του στις τράπεζες των κρατών μελών με τη σύσταση κεντρικού ευρωοργάνου, που θα αποφασίζει ποιες τράπεζες θα χρηματοδοτούνται, ποιες θα συγχωνεύονται και ποιες θα πτωχεύουν. Οι εθνικές τράπεζες, θα περάσουν σταδιακά στον έλεγχο των Βρυξελλών, δηλαδή της Γερμανίας. Δεύτερο: Επιβάλλεται με αντάλλαγμα την έκδοση ευρωομολόγου, η εκχώρηση ουσιαστικά της κατάρτισης των εθνικών προϋπολογισμών των κρατών μελών από όργανα της ΕΕ. Μετά την κατάρτιση του προϋπολογισμού τα κράτη μέλη θα έχουν το δικαίωμα τροποποιήσεων! Τρίτο: Προβλέπεται ακόμη μεγαλύτερος συντονισμός και έλεγχος της οικονομικής πολιτικής των κρατών μελών, ώστε να εξασφαλίζεται η σύμπτωση στους βασικούς πυλώνες της ευρωενωσιακής πολιτικής, όπως η τήρηση του Συμφώνου για το Ευρώ (δημοσιονομική πειθαρχία), η αποπληρωμή των χρεών, η επιβολή «διαρθρωτικών» αλλαγών (αντιμεταρρυθμίσεων), που κρίνονται από τα κεντρικά όργανα της ΕΕ απαραίτητες για κάθε κράτος μέλος. Αν αυτό το τερατούργημα πάρει σάρκα και οστά, τα κράτη μέλη, πλην Γερμανίας και δορυφόρων, αυτοδίκαια θα υποβιβαστούν σε οικονομικά προτεκτοράτα, αφού η οικονομική πολιτική τους (στους κύριους άξονες) θα καθορίζεται από τη Γερμανία, όπως και η γενική πολιτική τους, αφού εδράζεται στην οικονομία.
Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζει αυτή την πολιτική «ρήγμα»(!) στην αντιλαϊκή πολιτική, αλήθεια τι μπορεί να προσδοκούν οι εργαζόμενοι απ’ αυτήν την πολιτική δύναμη; Και είναι δυνατόν να θεωρούν «ευνοϊκό πεδίο πάλης» μια άκρως αντιδραστική και αυταρχική ΕΕ; Ας απαντήσουον με αλήθειες… Πάντως, την απάντηση τη δίνει ο ευρωβουλευτής του Αριστερού Μετώπου Φ. Βυρτζ (Αυγή, 1/7): «Δημιουργήσαμε τα εθνικά κοινοβούλια για να ασκούν έλεγχο στους εθνικούς προϋπολογισμούς και τώρα επιχειρείται η ποδηγέτησή τους από έναν μη προσβάσιμο, μη νομιμοποιημένο θεσμό»…
δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στις 8.7.2012
Το ερώτημα αυτό απασχολεί θετικά ή αρνητικά τους εργαζόμενους και την Αριστερά (με το ΚΚΕ) στη χώρα μας, από τότε που η Ελλάδα έγινε πλήρες μέλος της ΕΟΚ και νωρίτερα. Είναι σε λάθος δρόμο, όποιος πιστεύει, ότι τα σημερινά χαρακτηριστικά της ΕΕ δεν ευνοούν την ανάπτυξη ταξικών αγώνων. η αναφορά στο "ευνοϊκό πεδίο πάλης", δεν αναφέρεται στην αποτελεσματικότητα των αγώνων της ταξικής πάλης, γιατί όλοι γνωρίζουν και στο ΣΥΡΙΖΑ, τους συσχετισμούς των δυνάμεων σε πολιτικό και συνδικαλιστικό επίπεδο. Αναφέρεται στις προοπτικές ανάπτυξης του συντονισμού και της αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζομένων κυρίως στα κράτη που πλήτονται από τη νεοφιλελευθερη πολιτική των κυρίαρχων δυνάμεων της ΕΕ.
Άραγε ο πολλαπλασιασμός της εκλογικής δύναμης του συριζα δεν σημαίνει τίποτε σε πολιτικό επίπεδο για τους εργαζόμενους στην ΕΕ ;
Γιατί υποτιμάται το γεγονός ότι, μέσω του ο ΣΥΡΙΖΑ, η Ευρωπαϊκή Αριστερά, αντιπαρατέθηκε σκληρά με το μέτωπο του νεοφιλελευθερισμού και της σοσιαλδημοκρατίας της Ευρώπης και νίκησε, παρά τις διεθνείς και εγχώριες παρεμβάσης και προβοκάτσιες.
Συμφωνώ με το Γρηγορόπουλο, ότι έρχονται δυσκολότερες μέρες, καταστροφές, λιμοί και καταποντισμοί, με τη νίκη όμως του ΣΥΡΙΖΑ , γιατί περί νίκης πρόκειται, δεν άνοιξε ο δρόμος για το σοσιαλισμό, ούτε έπαψε η ΕΕ, να είναι "άκρως αντιδραστική και αυταρχική", και δεν μίλησε κανείς για ρήγμα σταθεμέλια του καπιταλισμού, αλλά "Ανοίξαμε μια χαραμάδα ελπίδας και προοπτικής για τους λαούς της Ευρώπης", σύμφωνα με το Τσίπρα. Αν αυτό δεν το βλέπεις Γρηγορόπουλε, είναι δικό σου πρόβλημα και του φορέα που ακολουθείς, δεν είναι καθόλου πρόβλημα των λαών της Ευρώπης, που πλήτονται από τη κρίση, ούτε του ΣΥΡΙΖΑ. Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα θέλουν μια Αριστερά ριζοσπαστική, τολμηρή και μαχητική, την οποία μέχρι τώρα φαίνεται, ότι μπορεί να ενσαρκώσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Στη χώρα περισεύουν οι τυφλοί αγώνες μιας φοβικής Αριστεράς, που απομονωμένη θα λύσει τα προβλήματα του λαού στο σοσιαλισμό και αλήθεια, η προοπτική του σοσιαλισμού,σαν αυτόν που γνωρίσαμε,είναι πιο ρεαλιστική από την αλλαγή των συσχετισμών στην ΕΕ ;