Χρειάζονται τέτοιες λαμπρές προσπάθειες σύντροφοι.

Διότι μαζί με τα επιχειρήματα αν δεν υπάρχει και ένα καλλιτεχνικό ρεύμα ανατροπής δεν θα προχωρήσουμε όπως θέλουμε και πρέπει…

Αυτό που καταλαβαίνει ο θεατής είναι πως ο ζητιάνος για να βρει τα αγαθά του κόσμου (και όχι απλώς αυτά που τώρα υπάρχουν, και όχι απλώς το φαϊ καθώς δεν τρώει στο τέλος) θα πρέπει να ανατραπεί το καθεστώς και όλες οι ουρές και οι παραφυάδες του. Καμιά ανάσα, καμιά καταπράϋνση δεν του  έρχεται χαριστικά. Και αυτό απαιτεί από όλους μας με το τελευταίο βλέμμα του.

Ο ζητιάνος ( και ο λαός ελπίζουμε),  δρα κ  γίνεται ο ίδιος συνειδητό  υποκείμενο  ανατροπής.

Μπράβο στο νέο σκηνοθέτη για την πυκνότητα των στοχασμών.

Κάθε πρόσωπο περιγράφει και μια διαφορετική κοινωνική πτυχή της κρίσης στην ελλάδα, κ γενικά, και μάλιστα χωρίς λόγια..

Εκπληκτικός..