Η ΔΗΜΑΡ δεν κρατήθηκε και μπήκε με τα τσαρούχια στην κυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Με πρόγραμμα την επιτάχυνση της εφαρμογής της πολιτικής των μνημονίων, μέσα στο πλαίσιο πάντα της εξυπηρέτησης του χρέους και της υποταγής στην δημοσιονομική προσαρμογή που επιβάλλει η ευρωζώνη.Είχαμε γράψει πριν τις εκλογές ότι:
‘’Οι συντηρητικές δυνάμεις, γνωρίζουν, δυστυχώς καλύτερα από την αριστερά, ότι το ζητούμενο δεν βρίσκεται κυρίως στα εκλογικά ποσοστά, ούτε στους κυβερνητικούς συνδυασμούς. Το ουσιώδες είναι το πραγματικό πολιτικό βάρος της μιας ή άλλης πολιτικής κατεύθυνσης μέσα στη συνείδηση του κόσμου και το επίπεδο οργάνωσης του.
Άλλωστε, για αυτό το λόγο επανελήφθησαν οι εκλογές. Το ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ και με δηλωμένη την ‘’προθυμία’’ της ΔΗΜΑΡ, είχαν τα κοινοβουλευτικά νούμερα να κάνουν μια μαύρη κυβέρνηση και στις 6 Μάη. Θα γινόταν έκρηξη, αν δεν εξασφάλιζαν συναίνεση τουλάχιστον του ΣΥΡΙΖΑ.
Έχουν σαφή πολιτικό στόχο σήμερα. Να κλείσουν το πολιτικό ρήγμα. Να μετατοπίσουν προς τα δεξιά τη συνείδηση του κόσμου, με κρίκο τη δεξιά μετατόπιση της αριστεράς. Και εδώ εκμεταλλεύονται την αυταπάτη του ΣΥΡΙΖΑ, την υποχωρητικότητα του, την αγωνία του να τετραγωνίσει τον κύκλο αναζητώντας λύσεις ανακούφισης εντός ευρώ, ΕΕ, χρέους, μνημονίων και κυριαρχίας του κεφαλαίου.’’ (http://aristeroblog.pandiera.gr/?p=845)
Από το ‘’όχι στα μνημόνια’’ στο ‘’μετά το ευρώ τι;’’
Να λοιπόν που αυτό που ΔΕΝ μπορούσε να γίνει μετά τις 6 Μάη, μπορεί να γίνει μετά τις 17 Ιούνη. Αυτό συνιστά μια σημαντική μετατόπιση του πολιτικού και ιδεολογικού συσχετισμού δυνάμεων. Είναι αποτέλεσμα της τεράστιας πολιτικής πίεσης του αστικού κόσμου, που αξιοποίησε στο έπακρο την αποδοχή από του ΣΥΡΙΖΑ του πλαισίου της ευρωζώνης και του χρέους ως απαράβατα όρια.
Είναι σημαντικό λάθος να μην αντιλαμβάνεται κανείς αυτή τη σημαντική αρνητική μεταβολή. Οι πανηγυρισμοί του ΣΥΡΙΖΑ για τα εκλογικά του ποσοστά, δεν αποτελούν λόγο να μη δούμε την προσπάθεια του συστήματος να ‘’ταχτοποιηθεί’’ το ρήγμα που άνοιξε στις 6 Μάη. Σε εκείνες τις εκλογές κυριάρχησε το ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ και μέσα από αυτό η αποδοκιμασία στις αντεργατικές αντικοινωνικές πολιτικές των βασικών αστικών καθεστωτικών κομμάτων ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ. Στις 17 Ιούνη ο αντίπαλος σήκωσε τον πήχη: ‘’Δεν θέλετε μνημόνια; Πρέπει να πείτε και όχι στο ευρώ! Δεν σας κάνει ούτε το ευρώ; Πρέπει να σκεφτείτε αν είσαστε έτοιμοι για μια μεγάλη περιπέτεια συγκρούσεων, έξω από τον καπιταλισμό, προς μια άγνωστη άβυσσο’’.
Πως απάντησε η αριστερά σε αυτό το πέταγμα του γαντιού των συντηρητικών δυνάμεων;
Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχθηκε πλήρως το πλαίσιο αυτό και συνέβαλε (θελημένα ή αθέλητα) στην εμπέδωση του τρόμου απέναντι σε οποιαδήποτε δημοκρατική αγωνιστική επιλογή του λαού, έξω από το πλαίσιο χρέους και ευρωζώνης. Κινήθηκε με τη λογική της ‘’ήρεμης δύναμης’’, με την επιδίωξη (και αυταπάτη) ‘’ας πάρουμε το τιμόνι και βλέπουμε’’. Δεν τόλμησε να θέσει καν θέμα κατάργησης εκείνων των μέτρων του μνημονίου που θα είχαν δημοσιονομικό αντίκρισμα αμφισβήτησης της Δανειακής Σύμβασης.
Ποιος είναι ο άλλος δρόμος και ποιος τον προβάλει;
Διατυπώνεται η γνώμη ότι το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έχασαν λόγω του διλήμματος που έθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ ‘’κυβέρνηση ΝΔ ή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ’’. Δεν είναι η ουσιώδης αιτία για την πτώση τους.
Πιο σωστά, η δυσκολία τους να ‘’αντέξουν’’ ένα ερώτημα γύρω από τη διακυβέρνηση, αντανακλούσε –για κοινούς, αλλά και για πολύ διαφορετικούς λόγους- την αδυναμία τους να αναμετρηθούν με την πρόκληση του αστικού κόσμου γύρω από τη δυνατότητα μιας άλλης αντικαπιταλιστικής πορείας, έξω από την ΕΕ, το χρέος, την κυριαρχία του κεφαλαίου, με κριτήριο τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειονότητας και με το δρόμο της ταξικής πάλης και ανατροπής.
Αν θέλουμε να δούμε την πραγματικότητα κατάματα, πρέπει να έχουμε συναίσθηση ότι δεν προτιμήθηκε απλά ο ΣΥΡΙΖΑ ως έχων άμεση κυβερνητική διέξοδο, αλλά υπήρξε και ένας ορισμένος προβληματισμός και σκεπτικισμός για τις περιπέτειες ενός δρόμου αντικαπιταλιστικής ανατροπής. ‘’Ποιος είναι αυτός ο άλλος δρόμος; Πως επιβάλλεται; Με εμφύλιο; Ενάντια σε όλο τον κόσμο;’’. Και εδώ είναι που πρέπει να γίνει συζήτηση χωρίς απαγορευμένες ζώνες…
Η ‘’τόλμη’’ να πηγαίνεις με την εξουσία…
Σε αυτό το πεδίο της σχετικής, ασταθούς και προσωρινής επιτυχίας των συστημικών δυνάμεων, είναι που ‘’τολμά’’ η ΔΗΜΑΡ να συμμετάσχει σε μια μαύρη μνημονιακή κυβέρνηση πολιτικής συναλλαγής και ταξικής αντεκδίκησης.
Έχει σημασία να δούμε τη δικαιολογητική νομιμοποιητική βάση αυτής της συμμετοχής σε μια άκρως επιθετική αστική κυβέρνηση, μιας δύναμης που λέει πως ανήκει στην ευρωπαϊκή αριστερά.
Να τι λέει η ΔΗΜΑΡ: ‘’Πάγωμα της πτώσης μισθών, κατάργηση ρυθμίσεων για μετενέργεια, αύξηση χρόνου παροχής επιδόματος ανεργίας, αναστολή απολύσεων στο δημόσιο’’. Φυσικά, δεν μας τα υπόσχεται ρητά όλα αυτά, αλλά δεσμεύεται ότι αυτά θα ‘’διαπραγματευτεί’’ η κυβέρνηση με την τρόικα, παράλληλα με σχετική οριακή επαναδιαπραγμάτευση της Δανειακής Συνθήκης και επέκτασης του χρόνου άντλησης από το λαό του πακέτου των 11,5 δις.
Στην πραγματικότητα, η λογική των ελάχιστων μέτρων ανακούφισης, στο πλαίσιο πάντα των ‘’ισοδύναμων’’ μέτρων τήρησης και εφαρμογής των υποχρεώσεων απέναντι στους δανειστές και την ευρωζώνη, ’’χωρίς μονομερείς ενέργειες’’, είχαν τεθεί προεκλογικά και νομιμοποιηθεί σχετικά και από τον ΣΥΡΙΖΑ. Φυσικά ήταν και η βασική γραμμή ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.Βαραίνει και αυτό στον σημερινό συσχετισμό δυνάμεων.
Δεν είναι μόνο η ΔΗΜΑΡ που ''τολμάει''. Είναι και ο ΣΥΡΙΖΑ που δηλώνει από το ίδιο κιόλας βράδυ των εκλογών δια στόματος του προέδρου του Α. Τσίπρα: ‘’Δεν θα παραλάβουμε καθόλου εντολή. Σχηματίστε αμέσως κυβέρνηση διότι η ευρωσύνοδος είναι πολύ κοντά. Αξιοποιείστε το υψηλό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ ως διαπραγματευτικό χαρτί’’. Τα θυμόμαστε σωστά ή κάνουμε λάθος; Από κοντά ο Δ. Παπαδημούλης διευκρινίζει σε κάθε ευκαιρία: ‘’Θα κάνουμε αντιπολίτευση του 27% και όχι του 4%. Όχι μόνο δεν είμαστε ακραίοι και άνομοι, αλλά …θα σας ρημάξουμε στη νομιμότητα’’.
Και αυτή η ‘’τόλμη’’ εκδηλώνεται στις συνθήκες της σχετικής μετατόπισης στο τερέν της δεξιάς συντηρητικής πολιτικής, εντός της ΕΕ και των αγορών. Και φυσικά διευκολύνεται πάρα πολύ από το μεγάλο αδυνάτισμα και του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Η παρουσία της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση, έρχεται να υπενθυμίσει ότι ποτέ δεν υπήρξε μια ενιαία αριστερά και συνεπώς είναι έξω από κάθε λογική οι πανηγυρισμοί για τα ‘’μεγάλα και πρωτοφανή ποσοστά της αριστεράς’’ και οι αθροίσεις αυτών των ποσοστών.
Όχι μόνο υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές πολιτικού και στρατηγικού χαρακτήρα μέσα στην αριστερά , αλλά υπάρχουν και δυνάμεις που μιλούν στο όνομα της αριστεράς ενώ είναι δυνάμεις του συστήματος.
Αριστερά του συστήματος ή ενάντια σε αυτό;
Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει και η συστημική αριστερά. Αυτή αρχίζει και τελειώνει στη ΔΗΜΑΡ; Και πως θα το κρίνουμε αυτό; Με πολιτικά κριτήρια, σε βάθος χρόνου και με ιστορικό τρόπο, έξω από τακτικισμούς της στιγμής. Η Δαμανάκη και ο Ανδρουλάκης της αντιδικτατορικής ΚΝΕ με όλες τις σχετικές δάφνες, αποτελούν σήμερα πυρήνα ενός σαπισμένου ΠΑΣΟΚ. Ο Χ. Λαζαρίδης της αριστερής Β’ Πανελλαδικής του Ρήγα Φεραίου είναι ο βασικός σύμβουλος του Σαμαρά. Ο Ν. Μπίστης είναι στη ΔΗΜΑΡ. Μην βιαστεί να μιλήσει κανείς για ‘’ξεσκολισμένες και προσωπικές’’ περιπτώσεις που αναζήτησαν ανταλλάγματα. Εκατοντάδες αγωνιστές του μαοϊκού χώρου, της αυτονομίας και του αριστερού ευρωκομμουνισμού είχαν σπεύσει στις φτερούγες του ΠΑΣΟΚ και του ‘’ρεύματος της αλλαγής’’ το 1981, κατά βάση πίσω από το Λαλιώτη.
Η πολιτική στάση των πολιτικών ρευμάτων, εν τέλει και σε βάθος χρόνου, καθορίζεται από την ταξική διαπάλη, τις διαχωριστικές γραμμές που αυτή θέτει και μόνο πρόσκαιρα ορίζεται από προσωπικές ηθικές επιλογές.
Η στάση απέναντι στο κράτος, την αστική τάξη, την ΕΕ, την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και τον ιμπεριαλισμό, καθορίζει σε τελευταία ανάλυση τον χαρακτήρα και τη διαδρομή όλων των πολιτικών δυνάμεων.
Εντός του πλαισίου αυτού, δεν υπάρχει αριστερά, αλλά αριστερά του συστήματος. Μπορεί να μην είναι οπωσδήποτε μια ΔΗΜΑΡο-αριστερά, αλλά θα είναι πάντα μια ΡΗΜΑΔΟ-αριστερά που θα φουσκώνει τελικά τελικά τα πανιά της Χρυσής Αυγής, διευκολύνοντας το παραλυτικό ‘’όλοι ίδιοι είναι’’. Με τον ίδιο τρόπο που η κόκκινη σημαία του ’’Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας’’, του μεγάλου λίκνου του σύγχρονου ολοκληρωτικού επιθετικού καπιταλισμού, διασκορπίζει και εκθέτει μια αναζήτηση της σύγχρονης κοινοκτημοσύνης και επαναθεμελίωσης του κομμουνιστικού οράματος. Ο κεντρικός πυρήνας της άποψης της συστημικής αριστεράς, συγκροτείται γύρω από το ζήτημα μιας άλλης διαχείρισης της κυβερνητικής εξουσίας. Αντιστοιχεί στην πεποίθηση μεσαίων στρωμάτων ότι μπορεί να βελτιωθεί η θέση του χωρίς ανατροπές. Ενός κόσμου, πολύ μακριά από την απελπισία του κόσμου της εργασίας και των ανέργων, αλλά με δυνατότητες εξουσίας και ηγεμονίας πάνω του.
Από την άλλη, εκτός του πλαισίου της αστικής πολιτικής, με διακηρυκτική αποκήρυξη του, δεν υπάρχει κανένα κοκαλάκι της νυχτερίδας που να διασφαλίζει ένα ουσιαστικό ανατρεπτικό ρόλο, χρήσιμο για τις κοινωνικές δυνάμεις στις οποίες αναφέρεται η αντικαπιταλιστική αριστερά. Απαιτείται επαναστατική πολιτική, οργανική σύνδεση της στρατηγικής στόχευσης με την ανάγκη επιβίωσης των εργαζομένων, των φτωχών, των ανέργων.
Ζητούμενο η αντικαπιταλιστική μάχιμη αριστερά
Ο λαός της αριστεράς και ευρύς και μάχιμος είναι. Η μάχη είναι μπροστά μας. Μακριά από κοινοβουλευτικές αυταπάτες, λογικές περιφρουρημένων κάστρων και αναζήτησης λύσεων μέσω μιας ζαριάς, μπορούμε να αναζητήσουμε μια νέα σύνθεση και συμπόρευση της αντισυστημικής, αντικαπιταλιστικής και αντιιμπεριαλιστικής αριστεράς, με το αναγκαίο πρόγραμμα, που θα θέλει και θα μπορεί να αναμετράται με τον αντίπαλο. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επέστρεψε στο 2009 μόνο σε ότι αφορά τους ψήφους της. Η ανάπτυξη πολιτικών δεσμών, η εκτίμηση του αντικαπιταλιστικού προγράμματος που προέβαλε, έστω με ανεπάρκειες, όχι μόνο δεν εξαϋλώνονται, αλλά αποτελούν σημαντικές παρακαταθήκες.
Η δεξιά και το αστικό σύστημα, με τη βοήθεια και της ακραιφνούς συστημικής αριστεράς, είχαν μια προσωρινή και ασταθή νίκη.
Κανένα ρήγμα όμως δεν έκλεισε. Πρέπει όμως να σταθμίσουμε σωστά τα πράγματα.
Να δούμε όχι μόνο τους κινδύνους, αλλά και τις μεγάλες δυνατότητες. Να μην ξεχάσουμε την καπιταλιστική κρίση, τους τριγμούς στην ευρωζώνη, την πολιτική αστάθεια.
Να τολμήσουμε να βάλουμε πολιτικές διαχωριστικές γραμμές. Να επανατοποθετήσουμε τα όρια μας.
Η προοπτική της λαϊκής νίκης δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς συγκρότηση ενός διακριτού, σαφούς και μαζικού πόλου της κομμουνιστικής επαναστατικής αριστεράς. Αυτό σημαίνει θαρραλέα αναμέτρηση με την αστική πολιτική σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο από θέσεις αντικαπιταλιστικής ανατροπής και σοσιαλιστικής προοπτικής. Αλλά προϋποθέτει και σύγκρουση με την συστημική αριστερά όλων των εκδοχών. Είναι όρος για να υπάρξει κοινή δράση των ζωντανών αριστερών δυνάμεων, μέσα στην κίνηση του οργανωμένου λαού.
Παναγιώτη για μιαν ακόμα φορά κατά τη γνώμη μου κάνεις μεγάλο λαθος:
1. Δεν βλέπω στα γραπτά σου ΚΑΜΜΙΑ ουσιαστική κριτική και ΚΑΜΜΙΑ επισήμανση των ανεπαρκειών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Καμμία!
– Το ότι 3 χρόνια τώρα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παραμένει συντονιστικό οργανώσεων (με κυρια ευθύνη του ΝΑΡ και του ΣΕΚ), με ελάχιστο ρόλο στις τοπικές και τις κλαδικές, αυτό δεν το θεωρείς σοβαρό παράγοντα ανάσχεσης της δυναμικής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
– το ότι αρνείσαι εσύ, αρνείται το ΝΑΡ, αρνείται η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να μιλήσει για ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ενός αντικαπιταλιστικού/αντιϊμπεριαλιστικού μετώπου, ΑΥΤΟ ΔΕΝ το θεωρείς άλλη μια σοβαρή αίτία για τη συντριβή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ!
Παναγιώτη, λυπάμαι αλλά το παρόν σου άρθρο το κρίνω όχι απο΄αυτά που λέει (σωστή η κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ) ΑΛΛΑ από αυτά που ΔΕΝ λέει!
Αυτά που ΔΕΝ λές Παναγιώτη, είναι οι αιτίες της συντριβής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Και δυστυχώς η αντίληψή σου βοήθησε σε αυτήν.
δυστυχώς ετσι ειναι
στην αριστερα εδω και δεκαετιες εχει επικρταησει η μανια της κυβερνησης, η επιβεβαιωση δια της συμμετοχής στην εξουσια….ο αγωνας για τα προβληματα του κοσμου της πεφτει πολυ λιγος…την προσβαλει…
Φίλε λευτέρη σοβαρά;;;;
Εχει επικρατήσει εδώ και δεκαετίες στην αριστερά η μανία της κυβέρνησης; Γιατί εγώ βλέπω πως εδώ και 20 χρόνια, στο κκε και στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά (τώρα ΑΝΤΑΡΣΥΑ) πως έχει επικρατήσει το ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΚΟ ΕΙΔΩΛΟ του κυβερνητισμού της ενσωμάτωσης: Ο κινηματισμός και η άρνηση ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ μορφής κυβέρνησης, σας ενσωμάτωση!
Και στην μια και στην άλλη περίπτωση, η Αριστερά είναι ουσιαστικά άχρηστη για τα συμφέροντα του λαού: Στην πρώτη περίπτωση διότι συνήθως ασκεί αντιλαϊκή πολιτική (βλέπε Γαλλία, Ιταλία κλπ) στο όνομα του "εφικτού", στη δεύτερη περίπτωση διότι περιθωριοποιείται και γίνεται πλέον ΑΝΙΚΑΝΗ να επηρεάσει ουσιαστικά τους συσχετισμούς (βλέπε αντικαπιταλιστική αριστερά σε όλον τον κόσμο, τώρα και στην Ελλάδα λόγω της αποτυχημένης φοβικής τακτικής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ τους τελευταίους μήνες).
Ενω λοιπόν η Αριστερά είναι στο κέντρο των αγώνων, είναι η καρδιά των αγώνων της ελληνικής κοινωνίας, όσον αφορά το κεντρικό πολιτικό πεδίο, τα κάνει σκατά: Ή θα γίνεται ρεφορμιστική (επιλέγοντας σωστά όμως την ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΗς ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ), ή θα μένει κινηματίστικη, πλην όπως πτωχή και τίμια.
Λοιπόν, ΚΑΙ ΟΙ 2 μορφές της Αριστεράς έχουν τεράστιο πρόβλημα.
θεωρω την αποψη που τιθεται στο κειμενο του Παναγιώτη Μαυροειδή ενδιαφέρουσα, πριν απ' όλα διοτι προσπαθει να συσχετίσει τα αποτελεσματα για την αριστερα με τα ερωτηματα και την πολιτική γραμμή με την οποία έδωσε τη μαχη η αστική ταξη και οι συντηρητικες πολιτικες δυναμεις
Φιλοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν κινούμαστε δυστυχώς στους ίδιους δρόμους για να συζητάμε όπως πρέπει, ωστόσο πρέπει να εχετε συναισθηση ότι πλεον αυτά που λετε γινονται και ειναι γνωστα και χαιρουν σεβασμου και εκτιμησης στον αριστερο κόσμο, πραγμα που δεν πρεπει να μετριεται μόνο με τις εκλογες και σε μια στιγμη.
πολύς κόσμος προβληματιστηκε ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ θα έλεγα γύρω από το ερώτημα της αναγκης για άμεσα βήματα ανατροπής, κατι που δυστυχώς το ΚΚΕ στο χωρο του οποιου εγω κινούμαι, δυστυχως δεν θετει.
Θεσατε καθαρα το ερωτημα της εξοδου της αμεσης εξοδου απο το ευρω, αλλα εισπραξατε και την χρονια απουσια συζήτησης πάνω σε αυτο. Στο ερωτημα ''και μετα τι?'' απαντησατε ''αλλος δρομος με αντικαπιταλιστική ανατροπή''. Εδω και αν λειπει όμως παντελως η συζητηση και η προετοιμασια του κόσμου, καθώς ο μεν ΣΥΡΙΖΑ περιοριζεται σε μια πολιτική διαχειρισης χωρις τομες το δε ΚΚΕ ζηταει προκαταβολικη συμφωνια για το σοσιαλισμο του Τσαουσεσκου,
εκθετοντας τα μελη και φιλους του. Η επεριοδος θα ειναι δυσκολη, αλλα εχετε διανυσει αρκετο δρομο και μην τον ξοδεψετε. Συγχαρητηρια στα παιδια που κρατουν αυτο το μπλογκ…
Πριν ασχοληθεί κάποιος αριστερός με αυτό το "καυτό" θέμα θα πρέπει να ξεκαθαρίσει στο μυαλό του ότι με τον ίδιο τίτλο εμφανίζονται τρεις τελείως διαφορετικοί τόμοι: α) το πολιτικό αίτημα για αριστερή κυβέρνηση, β) η αριστερή κυβερνητική πολιτική σε καθεστώς αστικής κυριαρχίας, και γ) η αριστερή κυβερνητική πολιτική σε περίοδο "λαϊκής κυριαρχίας".
Και οι τρεις τόμοι έχουν πολλά κεφάλαια με το ίδιο θέμα αλλά διαφορετικό περιεχόμενο.
Ας δούμε τι πρέπει να περιέχει ο καθένας.
Ας ξεκινήσουμε από το εύκολο! Ο τρίτος τόμος θα αναλωνόταν στα προβλήματα διαχείρισης! Στο κεφάλαιο π.χ. "Υγεία", μιας κι η παροχή υπηρεσιών υγείας σε όποιον τις έχει ανάγκη θα εξασφαλίζεται σε πολιτικό επίπεδο, η όποια ανάλυση και οι όποιες προτάσεις θα τίθενται από πλευράς διαχείρισης, όπως στο έδαφος της αστικής κυριαρχίας, τα προγράμματα των αστικών κομμάτων για την υγεία εξαντλούνται σε προτάσεις διαχείρισης. Ας μην τα υποτιμάμε. Δεν είναι τετριμμένα προβλήματα. Απλά δεν είναι της ώρας.
Ο πρώτος τόμος? Το κεφάλαιο της πολιτικής πρότασης της αριστεράς για την κυβερνητική πολιτική π.χ. στην υγεία τι θα πρέπει να γράφει? Πριν αρχίσουμε να απαριθμούμε παραγράφους ας σκεφτούμε ποιός είναι ο προορισμός ενός τέτοιου κεφαλαίου κι εάν θα πρέπει αν υπάρχει.
Πολλοί αριστεροί θα αρνηθούν -στο όνομα του συνεπούς αντικυβερνητισμού- την ανάγκη ύπαρξης μιας τέτοιας "κυβερνητικής" πρότασης. Ξεχνάνε όμως ότι το σύνολο των επιμέρους πολιτικών προτάσεων, είτε αυτές απευθύνονται σε ολόκληρη την κοινωνία, είτε σε επιμέρους κλάδους, είτε βαφτίζονται προτάσεις πάλης κι αγώνα, είτε κυβερνητικό πρόγραμμα, έχουν την ίδια ακριβώς λειτουργία. Σκιαγραφούν μια πολιτική φυσιογνωμία και συνιστούν την πολιτική τακτική σε κάθε δεδομένη στιγμή. Η τακτική -ως γνωστόν- συγκροτεί τα μονοπάτια μέσα από τα οποία οικοδομούνται οι πολιτικές σχέσεις με τον κόσμο.
Αφού "αριστερή κυβερνητική πρόταση" υπάρχει, έτσι κι αλλιώς γιατί να μην το παραδεχόμαστε. Είναι τελείως φυσιολογικό το: "Ναι βρε! Εάν γίνουμε κυβέρνηση θα κάνουμε νόμο του κράτους όλα τα δίκαια αιτήματα όλων των κλάδων!". Σιγά μην μας κάνουν και σιγά μην το θυμούνται όταν θα γίνει…
Έχουμε -λοιπόν- πολιτικά αιτήματα (αλίμονο εάν δεν είχαμε), τα οποία με μια κάπως ελαφρώς αποκλίνουσα ανάγνωση μπορούν να θεωρηθούν και κυβερνητική πρόταση. Είναι αυτό αρκετό? Όχι βέβαια. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι στο σημείο αυτό υφίσταται μια διελκυστίνδα. Όσο περισσότερο εξωτική γίνεται η "κυβερνητική πολιτική πρόταση", τόσο λιγότερο λειτουργεί σαν πολιτική τακτική κι όσο "ρεαλιστικότερη" γίνεται τόσο αυξάνει ο κίνδυνος να γίνει εύκολα ενσωματώσιμη.
θα πρέπει να νοιαζόμαστε εάν το σύνολο των αιτημάτων μας θα μπορούν να αποτελέσουν τη βάση μιας μετέπειτα "ρεαλιστικής" κυβερνητικής πολιτικής? Είναι -εν τέλη- ένα αριστερό κυβερνητικό πρόγραμμα όπως τα αντίστοιχα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ? Φυσικά και όχι! Θα πρέπει απλά να αποτελείται από μια πλειάδα προτεινόμενων μεταρρυθμίσεων που να καταδεικνύουν την ταξική φύση της αστικής εξουσίας. Θα πρέπει να είναι φτιάξουμε ένα πλήρες "κυβερνητικό πρόγραμμα των πρώτων 100 ημερών"? Μπορούμε και να το κάνουμε εάν αυτό βοηθά την πολιτική μας διεισδυτικότητα. Απλά να μην ξεχνάμε ότι πρακτικά αυτά είναι σαχλαμάρες! Ουσιώδες είναι τα πολιτικά μας αιτήματα να ανταποκρίνονται στο κοινό περί δικαίου αίσθημα, να περιλαμβάνουν τα διάφορα κλαδικά αιτήματα, (εκτός από όσα είναι συντεχνιακά σε βαθμό αντικοινωνικότητας) και να είναι τα λιγότερα δυνατά. Τι σημαίνει τα λιγότερα? Σημαίνει ότι θα πρέπει να ανταποκρίνονται με μινιμαλιστικό τρόπο στην βασική λειτουργία τους. Να είναι ακριβώς το λιγότερο δυνατόν "εκτός ορίων" για να μη μπορεί εύκολα να τις υιοθετήσει και υλοποιήσει μια αστική δύναμη.
Στην προηγούμενη φράση, το "εύκολα" έχει μια ειδική σημασία. Εκτός από το αίτημα "δώστε μας την εξουσία", όλα τα άλλα κάποια χρονική στιγμή είναι πιθανόν να τα παραχωρήσει η αστική τάξη. Είναι λοιπόν σαχλαμάρα κι εκ του πονηρού ο μαξιμαλισμός των στόχων κάτω από το φόβο του "ελιγμού της άρχουσας τάξης". Στο κάτω-κάτω η υλοποίηση λαϊκών αιτημάτων, εκτός από την όποια δυνατότητα πολιτικής ενσωμάτωσης αυξάνει κατακόρυφα και το ηθικό του κινήματος κι άρα και τη δυνατότητα ανάδειξης περισσότερο προχωρημένων αιτημάτων. Το γράφω αυτό, απαντώντας στη μπούρδα του ΚΚΕ ότι ακόμα και μια αντιμνημονιακή συμφωνία θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή από το σύστημα. Ε, αν το αποδεχόταν αυτό η άρχουσα τάξη κάτω από την πίεση ενός ρωμαλέου αριστερού κινήματος, ποιός θα απαγόρευε τότε στο ΚΚΕ να προτάξει εκ νέου ένα νέο και περισσότερο προωθημένο αίτημα?
Υπάρχει κάποιος χρυσός κανόνας? Όχι. Δεν υπάρχει τίποτα που να αντικαθιστά την ανάγκη για επίπονη και συγκεκριμένη πολιτική ανάλυση την κάθε χρονική στιγμή και τη σύνθεση της -ή δυνατόν- αποτελεσματικότερης πολιτικής γραμμής. Ρετσέτες δε χωράνε. Ιδιαίτερα σε περιόδους που έχει συντομεύσει επικίνδυνα ο πολιτικός χρόνος.
Ας αναλογιστούμε λίγο την κατάσταση που επικρατούσε πριν τις εκλογές του Μάη.
Όταν ο Τσίπρας έκανε την πρώτη πρόταση για "κυβέρνηση της αριστεράς" απευθυνόμενος στο ΚΚΕ, προσφέροντας μάλιστα και την πρωθυπουργία στην Παπαρήγα. Εκείνη η χρονική στιγμή είχε μερικά πολύ ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά:
1) Η κοινωνία πίστευε ακόμα ότι το ΚΚΕ ηγεμόνευε στην αριστερά.
2) Οι δεσμοί με τα παραδοσιακά κόμματα είχαν διαρραγεί και καινούριοι πολιτικοί δεσμοί αναβαπτισμένοι στην εποχή του μνημονίου με τα αστικά κόμματα δεν είχαν ακόμα διαμορφωθεί.
3) Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε ακόμα υποστεί την τεράστια πίεση και δεν είχε ενδώσει σε πολιτικές παραχωρήσεις. Ήταν ακόμα το κόμμα των κουκουλοφόρων, των δρόμων και τα στελέχη του πίστευαν ότι η αριστερή στροφή που υιοθέτησαν μετά το 2008 τους έδινε μια πραγματική κοινωνική δυναμική. Δεν θα την απεμπολούσαν τόσο εύκολα.
4) Τα διλλήματα δεν είχαν ακόμα κάνει αισθητή την καταθλιπτική τους παρουσία. Θα ήταν δε πάρα πολύ επικίνδυνο να τα επιστρατέψει η άρχουσα τάξη τη στιγμή που κυριαρχούσε η εξίσωση μνημόνιο=καταστροφή. Εάν συνέδεαν το μνημόνιο με το ευρώ, το πιθανότερο είναι να μετέτρεπαν την κοινωνία σε μια αντιευρωπαϊκή κόλαση.
5) Οι λαϊκές μάζες που ριζοσπαστικοποιούνταν κρυφοκοίταγαν προς τα αριστερά.
Εκείνη η πολιτική συγκυρία έδινε τις καλύτερες δυνατότητες για μια αριστερή πολιτική κυβερνητική πρόταση. Σε μια ιστορική περίοδο που ο καπιταλισμός δεν αντέχει ούτε καν τις παραμικρές ρήξεις, ήταν σχεδόν αυτονόητη η δυνατότητα συμφωνίας με τον ΣΥΡΙΖΑ σε στόχους που να ήταν αδύνατον να τους ανεχτεί η Ε.Ε. Υπήρχε σίγουρα η δυνατότητα πολιτικής συμφωνίας ενάντια όχι στο συγκεκριμένο μνημόνια αλλά σε κάθε "μνημονιακή" πολιτική.
Επειδή στα μάτια του λαού το ΚΚΕ ήταν η ηγεμονική αριστερή δύναμη, θα ήταν εξαιρετικά εύκολο να γίνει αποδεκτή μια "ανισοβαρής" συμφωνία με κυριαρχία έντονα ρηξιακών αιτημάτων πολιτικής προέλευσης "ΚΚΕ". Είναι φανερό ότι το αίτημα για "άμεση αριστερή λύση" θα μπορούσε να οδηγήσει σε εκτόξευση το ΚΚΕ με την ίδια ευκολία που κατέστησε το ΣΥΡΙΖΑ αριστερό ηγεμόνα. Στα μάτια του λαού ΔΕΝ υπήρχαν εκείνη τη στιγμή ουσιώδεις πολιτικές διαφορές!!
Μου μοιάζει αδιανόητο ότι αντί να σηκώσει το ΚΚΕ το γάντι, εκστόμισε η Παπαρήγα την απίθανου κατινισμού φράση "δεν είμαστε σαν τα μούτρα τους"… Τι θα έχανε το ΚΚΕ εάν έλεγε π.χ. "εντάξυ, πάμε για μια κυβέρνηση μιας εβδομάδας για να καταργήσουμε όλους τους αντεργατικούς νόμους και μετά βλέπουμε"?
Πλέον ξέρουμε ότι με μια τέτοια απάντηση, στις 8 Μάη θα ορκιζόταν η Παπαρήγα Πρωθυπουργός…
Τέτοια και τόσο ευνοϊκή συγκυρία δεν θα ξαναβρεί το ΚΚΕ. Την ευκαιρία δυστυχώς την έχασε και μαζί του την έχασε κι η αριστερά κι η κοινωνία.
Ας πάμε -τελικά- και στον δεύτερο τόμο. Ποιά θα είναι η πολιτική πρακτική μιας αριστερής κυβέρνησης και ποιά η σχέση αυτής με το "κυβερνητικό πολιτικό πρόγραμμα"? Το πιθανότερο? Απολύτως καμία!
Απλά δεν υπάρχει αντίστοιχο αριστερής κυβέρνησης με τις αστικές αδερφούλες. Ότι αποτελεί πολιτικό αίτημα που βοηθά στην αλλαγή του συσχετισμού δύναμης είναι απίθανο να μπορεί να γίνει νομοσχέδιο και να περάσει από τη Βουλή από μια αριστερή κυβέρνηση. Η άσκηση πολιτικής σχετίζεται με το συσχετισμό δύναμης κι όχι από την ορθότητα των πολιτικών προτάσεων και την λαϊκή αποδοχή τους. Η κυβέρνηση στο ισοζύγιο της ισχύος είναι μικρή ποσότητα. Όσο παράδοξο κι εάν ακούγεται οι αστικές κοινοβουλευτικές κυβερνήσεις έλκουν ισχύ αποκλειστικά σχεδόν από την αποδοχή της κοινωνίας κι όχι από τους μηχανισμούς του κράτους. Οι τελευταίοι υπηρετούν την οικονομική ελίτ κι είναι και σχετικά αυτονομημένοι και γι αυτόν τον λόγο, έχουν και προσωπικό συμφέρον από την περιφρούρηση της αστικής κυριαρχίας.
Όποιο αριστερό κόμμα επιθυμεί να κυβερνήσει θα πρέπει να έχει έτοιμο έναν στρατό ανθρώπων που θα υπερασπιστούν το κοινοβούλιο, θα προστατεύσουν τα κυβερνητικά στελέχη από τις δολοφονικές απόπειρες των κρατικών μυστικών υπηρεσιών, θα καθυποτάξουν άμεσα και βίαια τα ΜΜΕ κ.ο.κ.
Αλλιώς θα είναι σα να πηγαίνουν με σφεντόνες να τα βάλουν με κανόνια.
Ο δεύτερος λοιπόν τόμος της "αριστερής κυβερνητική πρότασης" θα πρέπει να δίνει μεγαλύτερη βάση στην πολεμική προετοιμασία της εξεγερμένης κοινωνίας.
Γι αυτό προκαλούν θυμηδία οι φράσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ όπως το 'θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα" σαν αριστερή κυβερνητική προεργασία. Με τέτοια μελέτη, ο ΣΥΡΙΖΑ θα δώσει λευκή κόλλα.
Τελειώνοντας, να πω και μερικές σκέψεις για την τακτική της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Οι εκλογές του Μάη επιβράβευσαν την σωστή κατεύθυνση της. Είχε πολιτική πρόταση, δεν αρνιόταν ότι θα μπορούσε αυτό να συνιστά κυβερνητικό πρόγραμμα κι έδωσε πραγματική αριστερή διέξοδο σε ένα μέρος της κοινωνίας. Σήκωσε το γάντι και στο μέτρο του ειδικού της βάρους στην κοινωνία έκανε ότι μπορούσε.
Οι όποιες κριτικές μπορούν να γίνουν είναι όλες εύλογες, μιας και βασίζονται σε αποχρώσεις εκτιμήσεων για την πολιτική πραγματικότητα. Αυτό είναι υγιές και φυσιολογικό. Θα πρέπει να μάθουμε να το αγαπάμε.
Ο δεύτερος γύρος των εκλογών έγινε σε ένα τελείως διαφορετικό κι ιδιαίτερα δυσμενές πολιτικό κλίμα, για το οποίο -σε αντίθεση με το ΚΚΕ- η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έφερε καμία ευθύνη. Η πολιτική της τακτική ήταν ένας δυσάρεστος μονόδρομος. Μας στεναχωρούν και μας φοβίζουν οι πολιτικές εξελίξεις αλλά η κριτική πρέπει να έχει σαν μέτρο την θλιβερή πραγματικότητα. Η θλίψη μας και για τη συρρίκνωση του ΚΚΕ μπορεί κι είναι γνήσια μιας και δε μας βαρύνουν ευθύνες .
Σίγουρα, πολιτική επιβεβαίωση εκ του ανάποδου -όπως αναζητά το ΚΚΕ- δεν υπάρχει. Το "εάν είχαμε κάνει αλλιώς θα ήταν χειρότερα" είναι ισάξιο του άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.
Δεν υπάρχει όμως ούτε αυτόματη αντιστοιχία της ορθότητας μιας πολιτικής γραμμής με τα εκλογικά ποσοστά. Η αναμενόμενη μεσοπρόθεσμα αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ θα καταρρακώσει την αριστερά στην Ελλάδα για κανα-δυό γενιές, μαζί και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ούτε αυτό θα είναι απόδειξη δικών μας λαθών. Δεν το παίζουμε μόνοι μας αυτό το παιχνίδι.
σωστες αλλα οχι τολμηρες οι επισημανσεις του αρθρου σας κ. Μαυροειδή. Τυχαίνει να ανήκω σε αυτούς που μετακινήθηκαν από το ΠΑΣΟΚ προς την αριστερα. Επέλεξα να ψηφισω ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Οχι κυριως λογω κα΄λύτερου προγραμματος, όσο γιατι σιχαθηκα τους γλυφτες της εξουσιας και ηθελα να ενθαρρυνω αυτους που αγωνιζονται με ανιδιοτελεια.
το ερωτημα που θετετε στο άρθρο αν η συστημικη αριστερα περιοριζεται στην ΔΗΜΑΡ δεν το απαντατε. Αν είναι για συναισθηματικούς λόγοος το κατανοω…αλλα εγω το εχω ερωτημα…δουλευοντας χρονια στο χωρο της τοπικης αυτοδιοικησης και εχοντας συνεργαστει μ επληθωρα στελεχων του ΣΥΡΙΖΑ, δεν βλέπω γιατι πρεπει να πιστευω οτι μπορει να ειναι κατι διαφορετικο στο ζητημα της δαιχειρισης
επειτα, δεν θεωρειτε ότι καποια θεματα θελουν απαντηση; η ΔΗΜΑΡ ήταν τμημα του ΣΥΡΙΖΑ του 2009….Τί ήταν αυτό που τους ένωσε και τι ήταν αυτό που τους χώρισε? εχει γινει αυτη η συζήτηση? δε μου αρκουν οι διαφοροποιησεις της στιγμης…