Το αγαπημένο κείμενο  των ημερών που διακινούν οι φίλοι του ΣΎΡΙΖΑ στο διαδίκτυο τιτλοφορείται ‘’ Γιατί τρέμουν την κυβέρνηση της αριστεράς-Τι σημαίνει πολιτική μάχη;’’.

Το κείμενο φιλοδοξεί να δώσει αλαζονικά μαθήματα πολιτικής. Το δια ταύτα του φυσικά αποτελούν   οι προφανείς εκλογικές στοχεύσεις του σε βάρος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, επιστρατεύοντας τα χρόνια επιχειρήματα της εισοδίστικης λογικής του τροκσκιστικού χώρου, που στον αιώνα τον άπαντα βλέπει πάντα ως καλύτερο πεδίο δράσης τα ‘’μαζικά ρεφορμιστικά κόμματα’’.

Σύμφωνα με τον συγγραφέα, η 17η  Ιουνίου είναι η μητέρα των μαχών, γιατί κρίνεται η συντριβή ή η ανασυγκρότηση του αστικού μπλοκ εξουσίας. Εκλογική νίκη του σύριζα ισοδυναμεί με τη συντριβή του, εκλογική ήττα με την ανασυγκρότηση του.

Ταυτίζεται δηλαδή  το αστικό μπλοκ εξουσίας με το δικομματισμό του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Οι άλλοι και κρισιμότεροι πυλώνες αυτού του μπλοκ υποβαθμίζονται ή δεν αναφέρονται.

Άραγε από τις 18  Ιουνίου σε περίπτωση εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, τα εγχώρια κ εξωχώρια κέντρα εξουσίας (ΣΕΒ, ΕΕ, ΔΝΤ, οικονομικό κατεστημένο, ο καθοριστικός δηλαδή μηχανισμός επιβολής της υφιστάμενης πολιτικής), θα πάψουν να υφίσταται, ή θα εισέλθουν σε μια πορεία παρατεταμένης κρίσης;

Ενδεχομένως να μπορούσε να ξεκινήσει μια τέτοια πορεία κρίσης και υπονόμευσης των βασικών πυλώνων του αστικού συνασπισμού την επομένη των εκλογών με τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ  αν ετίθετο τέτοιος στόχος στο προεκλογικό του πρόγραμμα. Όμως, για το ΣΥΡΙΖΑ το ταβάνι της σύγκρουσης των λαϊκών τάξεων με την ασκούμενη πολιτική είναι η παραμονή εντός της ΕΕ ακόμη και όταν την καταγγέλλει για τη νεοφιλελεύθερη αρχιτεκτονική της.

Αλλά και η άρνηση εθνικοποίησης των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων δεν μπορεί να εκληφθεί ως απειλή για το αστικό μπλοκ.

Τα παραπάνω σημαίνουν ότι τα λαϊκά στρώματα και η αριστερά θα πρέπει να αδιαφορούν απέναντι στην κρίση και διάλυση του παραδοσιακού δικομματισμού ΠΑΣΟΚ-ΝΔ; Βεβαίως όχι. Είναι ένα σημαντικό γεγονός.  Είναι όμως σημαντικότερο το πώς θα αποφευχθεί  η συνέχιση  υπάρχουσας πολιτικής από το συνολικό αστικό μπλοκ εξουσίας με την ενδεχόμενη αναδιάταξη του μέσα από την κρίση του.

Ο στόχος δεν πρέπει να είναι η αλλαγή διαχειριστή, αλλά  η απόκρουση, ο κλονισμός και η ανατροπή αυτής της πολιτικής. Τα προηγούμενα δε σημαίνουν ότι οι εκλογές στις 18 Ιουνίου δεν είναι μια σημαντική στιγμή  στη λαϊκή πάλη για την απόκρουση αυτής της πολιτικής όχι όμως η καθοριστική.

Ο ΣΥΡΙΖΑ όντως δε θέλει να συγκρουστεί μέχρι τέλους με την ΕΕ, δεσμεύεται όμως να ‘’καταργήσει τα μνημόνια’’. Δεν είναι νίκη για τις λαϊκές τάξεις; Είναι βέβαια μια θετική εξέλιξη. Όπως είναι θετικό γεγονός ένας άνεργος από το να μην παίρνει κανένα επίδομα να έχει ένα επίδομα 150 ευρώ. Όμως η κλιμακούμενη προγραμματική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ να μην συγκρουστεί με τα εγχώρια και ξένα κέντρα εξουσίας, αλλά  να διαπραγματευτεί μαζί τους την υπογραφή μιας κοινωνικά <<δίκαιης>> συμφωνίας αμοιβαία επωφελούς συνύπαρξης για όλους τους κοινωνικούς εταίρους, οδηγεί στον ευνουχισμό της υπόσχεσης του να καταργήσει τα μνημόνια.  Αυτός είναι και ο λόγος που απουσιάζουν από την ‘’κατάργηση’’ που υπόσχεται κρίσιμα θέματα  όπως αυτό της επαναφοράς 13^ου και 14^ου μισθού , η καθολική κατάργηση του χαρατσιού της ΔΕΗ, της λεγόμενης ‘’εισφοράς αλληλεγγύης ή και η ‘αμεση επαναφορά του αφορολόγητου.

Ακόμη όμως και αν ο ευνουχισμός αυτός δεν υπήρχε, τίθεται από τον αρθρογράφο ένα πολύ σημαντικό ζήτημα. Είναι η μεγάλη υποτίμηση του οργανωμένου λαού ως καθοριστικού παράγοντα για την απόκρουση-ανατροπή αυτής της πολιτικής.

Αρκεί μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για την έμπρακτη και όχι ρητορική ανατροπή του μνημονίου στο σύνολο του; Ναι απαντά ο αρθρογράφος. Δε βλέπετε; 18 πανεργατικές απεργίες και πρωτόγνωρες λαϊκές κινητοποιήσεις δεν κατάφεραν να ανατρέψουν αυτή την πολιτική. Μόνο η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να το κάνει. Το ακριβώς αντίθετο. Η  διαπίστωση αυτή αναδεικνύει με τον πιο επιτακτικό τρόπο την κατεπείγουσα ανάγκη συμβολής της αριστεράς στην αναγέννηση του εργατικού κινήματος και τη συγκρότηση του οργανωμένου λαού σε καθοριστικό υποκείμενο  ανατροπής αυτής της πολιτικής.

Ειδάλλως η ανατροπή αυτής της μακράς πνοής πολεμικής εκστρατείας του κεφαλαίου υπονομεύεται αν δε μετατρέπεται σε ουτοπία και η κυβερνώσα αριστερά στην καλύτερη περίπτωση μετατρέπεται σε αριστερά με πήλινα πόδια. Μήπως και αυτή  η αναντιστοιχία μεταξύ του υπάρχοντος επιπέδου συγκρότησης των λαϊκών στρωμάτων και των απαιτήσεων της ιστορικής περιόδου, δεν είναι ένας από τους βασικούς λόγους συρρίκνωσης των αντιμνημονιακών δεσμεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ  και επίδειξης διάθεσης όλο και μεγαλύτερης προσαρμογής προς τις απαιτήσεις της ΕΕ και του εγχώριου κατεστημένου;

Πάντως η συγκεκριμένη εμπειρία της Αργεντινής δείχνει ότι η ορμητική- αν και ανεπαρκής- εισβολή του λαού στο πεδίο της μάχης ήταν ο παράγοντας που υποχρέωσε την αστική τάξη της χώρας να εγκαταλείψει μέρος των επιλογών της για να διατηρήσει το πρωτεύον, την ίδια της την εξουσία

Τα κέντρα εξουσίας έχουν εξαπολύσει μια εκστρατεία εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι απόδειξη το γεγονός αυτό ότι η αριστερά που απειλεί το σύστημα εξουσίας σήμερα έμπρακτα είναι ο σύριζα και η άμεση προοπτική της εκλογικής του επικράτησης;

Η αστική τάξη -κατά κανόνα- επιδιώκει να κυβερνά απευθείας, μέσα από τα κόμματα της. Όπως, επίσης πάντοτε ασκούσε και ασκεί μια λιγότερο ή  περισσότερο έντονη πίεση στην αριστερά -πολύ περισσότερο στην ρεφορμιστική- για να την καταστήσει όσο το δυνατό πιο συμβατή ή όσο το δυνατό λιγότερο δυσλειτουργική για την αναπαραγωγή της εξουσίας της. Από το γεγονός αυτό προκύπτει το συμπέρασμα ότι η ρεφορμιστική αριστερά υπερασπίζεται με τον αποτελεσματικότερο τρόπο τα άμεσα και ριζικά συμφέροντα των λαϊκών τάξεων; Και πολύ περισσότερο ότι συνιστά εφιάλτη για το κεφάλαιο και τα στρατηγικά του συμφέροντα; Την στιγμή μάλιστα που στο επικαιροποιημένο εκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ αφήνονται άθικτοι θεμελιώδεις πυλώνες της αστικής εξουσίας; (κεφαλαιοκρατική-μεγάλη ιδιοκτησία, ΕΕ, αστικό κράτος κλπ); ‘Η  μήπως τα κέντρα εξουσίας όσο περισσότερο βλέπουν το ΣΥΡΙΖΑ να παίρνει υπόψη του τις πιέσεις τους, τόσο περισσότερο τον πολιορκούν και τον τρομοκρατούν;

Αλλά και η ιστορική εμπειρία είναι αποκαλυπτική νομίζουμε. Η εγχώρια και η διεθνής. (Ιταλία, Γαλλία, Ελλάδα). Όσο περισσότερο η ρεφορμιστική αριστερά του

20ου αιώνα ενέδιδε στις απαιτήσεις των κέντρων τόσο περισσότερο την πολιορκούσαν αν και βέβαια τα πράγματα δεν είναι μονοσήμαντα και γραμμικά.