Μετά από μια συντριπτική καταδίκη της πολιτικής των μνημονίων που επιβάλλουν στο λαό η ΕΕ, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ, δια μέσου των ως τώρα ελληνικών κυβερνήσεων, ο λαός μπορεί και πρέπει να κάνει το επόμενο βήμα.
Δικαιούται και νομιμοποιείται και από το εκλογικό αποτέλεσμα, να κινηθεί προς μια κατεύθυνση ανατροπής εδώ και τώρα των πολιτικών των μνημονίων που είναι σε ισχύ.
Ας κάνουμε κατ’ αρχήν κάποιες παρατηρήσεις στα πέντε σημεία διάλογου του ΣΥΡΙΖΑ στο πλαίσιο της διερευνητικής εντολής που πήρε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Ας συζητήσουμε λοιπόν συγκεκριμένα και τεκμηριωμένα.
Τα 5 σημεία του ΣΥΡΙΖΑ
1. Η αναγνώριση της ανάγκης ακύρωσης των μέτρων του μνημονίου και των επαίσχυντων νόμων που περικόπτουν περαιτέρω τους μισθούς και τις συντάξεις.
2. Η κατάργηση νόμων που καταλύουν στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα, όπως ο νόμος που ορίζει ότι λήγει η μετενέργεια στις 15 Μαΐου και καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις.
3. Η προώθηση αλλαγών στο πολιτικό σύστημα για εμβάθυνση της δημοκρατίας, όπως η αλλαγή του εκλογικού νόμου και η καθιέρωση της απλής αναλογικής, καθώς και η κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών.
4. Να τεθεί σε δημόσιο έλεγχο το τραπεζικό σύστημα και να δοθεί στη δημοσιότητα η έκθεση της Black Rock.
5. Να δημιουργηθεί μια διεθνής επιτροπή που θα ελέγξει το επαχθές δημόσιο χρέους και να τεθεί ένα μορατόριουμ στην αποπληρωμή του.
Στο δια ταύτα…
- Δεν τίθεται θέμα καταγγελίας των δανειακών συμβάσεων που συνοδεύουν τα δύο μνημόνια και περιλαμβάνουν όλες τις δεσμεύσεις προς τους δανειστές και την τρόικα.
- Απουσιάζει κάθε αναφορά στην ανάγκη επαναφοράς των μισθών, συντάξεων και επιδομάτων ανεργίας στα προ μνημονίων επίπεδα.
- Δεν τίθεται ζήτημα μη αναγνώριση του χρέους και μονομερούς πλήρους διαγραφής του, αλλά αναστολής πληρωμών όπως κάνουν οι τράπεζες στα νοικοκυριά με τη χρονική επιμήκυνση των δανείων. Η ‘’διεθνής επιτροπή που θα ελέγξει το επαχθές δημόσιο χρέους’’, απλά πετάει τη μπάλα στο πουθενά, για να γλιστρήσει η αποδοχή των δανειακών υποχρεώσεων.
- Δεν τίθεται ζήτημα για καταγγελία της νέας δημοσιονομικής συνθήκης της ΕΕ που πρόσφατα συνυπέγραψαν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ , ΛΑΟΣ στη Βουλή. Η συνθήκη αυτή προβλέπει τους ‘’ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς’’, δηλαδή την ισοπέδωση των κοινωνικών πολιτικών και την καταβαράθρωση των μισθών.
- Απουσιάζει κάθε αναφορά στην ανάγκη για απαγόρευση των απολύσεων, που αποτελεί βασικό μέτρο άμεσης προστασίας των μισθωτών και ανάσχεσης της εργοδοτικής εξαλλοσύνης.
- Απουσιάζει κάθε δέσμευση για κατάργηση των φορομπηχτικών μέτρων, των χαρατσιών και του κεφαλικού φόρου ή για μείωση του ΦΠΑ, ειδικά στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης.
- Απουσιάζει κάθε κατεύθυνση για απόδοση-επιστροφή των αποθεματικών στα ταμεία που λεηλατήθηκαν από το πρόσφατο «κούρεμα» και το παλαιότερο «σκάνδαλο των ομολόγων».
- Δεν τίθεται θέμα ανάκληση των ιδιωτικοποιήσεων που επιβλήθηκαν.
- Δεν τίθεται θέμα εθνικοποίησης των τραπεζών που έχουν ήδη πληρωθεί δεκάδες φορές πάνω από την χρηματιστηριακή τους αξία, αλλά δημοσίου ελέγχου’’, που σημαίνει απλά παρουσία και του κράτους, κατά τα γνωστά Πασοκικά πρότυπα της μετοχοποίησης. Το κράτος θα είναι εκεί για να δίνει και οι ιδιώτες-ιδιοκτήτες τραπεζίτες για να λαμβάνουν.
Ας κρατήσουμε αυτά και θα επανέλθουμε στην όλη συζήτηση περί ‘’αριστερής κυβέρνησης’’.
Υπάρχουν τρεις διαφορετικοί δρόμοι να προσεγγίσει μια αριστερή πολιτική δύναμη το "κυβερνητικό" σκηνικό που στήθηκε στο χώρο της αριστεράς τις τελευταίες μέρες.
Ο πρώτος είναι να προσπαθήσει να οριοθετήσει αδρά και κατανοητά στο λαό την πολιτική της κατεύθυνση σε αντίθεση με αυτή των πολιτικών της αντιπάλων. Να υποθέσει -και σωστά- ότι αριστερή κυβέρνηση δε μπορεί να στηθεί και να προσανατολιστεί σε ένα παιχνίδι τακτικής για την βελτίωση των συσχετισμών για τις επερχόμενες συγκρούσεις.
Ο δεύτερος είναι να διατυπώσει ένα συγκροτημένο πλήρες και λεπτομερές εναλλακτικό κυβερνητικό πρόγραμμα για την επόμενη μέρα και σε αυτή τη βάση να ασκήσει κριτική.
Εάν έχει επίγνωση της συνολικής πολιτικής αδυναμίας της ίδιας -και της αριστεράς στον κόσμο συνολικά- να προσεγγίσει το δεύτερο δρόμο και ταυτόχρονα μειωμένες τακτικές ικανότητες για να αποφύγει τις πιθανές τρικλοποδιές του πρώτου δρόμου, καλύτερα να διαχωρίσει τη θέση της και να κάτσει στην άκρη. Αυτός είναι ο τρίτος δρόμος.
Ο Τσίπρας ακολούθησε τον πρώτο και τακτικά είναι ο μεγάλος κερδισμένος. Το ΚΚΕ με αρκετή αυτογνωσία πήγε συγκροτημένα στον τρίτο και μπορεί να ελπίζει ότι θα συγκρατήσει την μείωση της πολιτικής του επιρροής σε αναστρέψιμα επίπεδα . Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ποιόν επέλεξε?
Εάν ήθελε να συνταχθεί με μια αδρή γραμμή ρήξης με τις κυρίαρχες πολιτικές, το κυβερνητικό πρόγραμμα Τσίπρα έφτανε. Ας παρείχε γενικόλογη (κι εδώ που τα λέμε και χωρίς κόστος…) στήριξη με παράλληλη πλούσια πολιτική κριτική. Εκτός κι εάν κορόϊδευε τον κόσμο ότι η στρατηγική συμπίεσης των εργατικών δικαιωμάτων που υλοποιεί το μνημόνιο είναι μη διαπραγματεύσιμη για τον καπιταλισμό. Τουλάχιστον σε αυτή τη γραμμή οι προτάσεις Τσίπρα ήταν σε λογική τέλειας αντίθεσης.
Εάν πιστεύει ότι το πρόγραμμα Τσίπρα δεν είναι ρεαλιστικό κι άρα οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο "πολιτικό ξεπούλημα", τότε θα έπρεπε να κινηθεί στο δεύτερο δρόμο, όπου όχι τα 5 σημεία του Τσίπρα και τα άλλα 9 του Μαυροειδή, αλλά 500 σημεία να ανέφερε δεν θα ήταν αρκετά για μια πρώτη προσέγγιση του προβλήματος… Ο σχεδιασμός της διαχείρισης ενός καπιταλισμού (να σας θυμίσω ότι ακόμα κι εάν η κυβέρνηση είναι αριστερή στην Ελλάδα, θα εξακολουθούμε να έχουμε για πολύ καιρό καπιταλισμό…) σε πολιτική κατεύθυνση σύγκρουσης με τους καπιταλιστές και χωρίς να λειτουργούν και να χρειάζονται επανασχεδιασμό τα βασικά εργαλεία χάραξης οικονομικής πολιτικής (νομισματική πολιτική, χρηματοπιστωτικό σύστημα κ.ο.κ.) δεν είναι ακόμα για τα δόντια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ…
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήρε -τελικά- τον τρίτο δρόμο με μικρές βελτιώσεις (φρόντισε να ελαχιστοποιήσει τα σημεία διαφωνίας για να αφήσει να πλανάται και μια διαλακτικότητα..) χωρίς -όμως- την αποφασιστικότητα και τη συνέπεια του ΚΚΕ.