Γιώργος Κρεασίδης
Αποσαφηνίζοντας ο ΣΥΡΙΖΑ το πλαίσιο του αντιμνημονιακού μετώπου που προτείνει, διαμόρφωσε στην Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή του (18-19/2) δέκα κεντρικούς προγραμματικούς άξονες μιας πολιτικής «την οποία θα μπορούσε να εφαρμόσει μια κυβέρνηση της Αριστεράς, στηριγμένη σε ένα ενωτικό, αγωνιστικό, μαχητικό κίνημα», όπως τονίζεται.
Αρχικά ξεκαθαρίζεται το αντιμνημονιακό περιεχόμενο, καθώς προτείνεται η ακύρωση του μαζί με το Μεσοπρόθεσμο, τη νέα δανειακή σύμβαση και μέτρα που απορρέουν από αυτά. Παράλληλα προτείνεται μια πολιτική αναδιανομής του πλούτου με φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου, η αναδιοργάνωση του δημοσίου και η παραγωγική ανασυγκρότηση με βάση τις ανάγκες της κοινωνίας κ.ά.
Αν όμως υπάρχει ξεκάθαρη τοποθέτηση απέναντι στο Μνημόνιο, για το χρέος που είναι το όχημα για την επιβολή της πολιτικής κυβέρνησης, ΕΕ και ΔΝΤ δεν συμβαίνει το ίδιο. Ενώ αναγνωρίζεται ότι η «κρίση χρέους χρησιμοποιείται ως μοχλός πίεσης χάριν των συμφερόντων του κεφαλαίου», ακολουθεί η διαπίστωση πως τα μέτρα « δεν αφορούν ούτε τη σωτηρία της χώρας ούτε τη διάσωση του ευρώ ούτε τη βιωσιμότητα του χρέους. Οι θυσίες απαιτούνται για να αυξηθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου και η εξουσία πάνω στην εργασία». Είναι λοιπόν η σωτηρία του ευρώ στόχος αντίθετος με την κερδοφορία του κεφαλαίου; Η βιωσιμότητα του χρέους είναι μια επιδίωξη άσχετη με την εξουσία πάνω στην εργασία;
Τα πράματα γίνονται χειρότερα παρακάτω όταν το κείμενο προσπαθεί να γίνει πιο ξεκάθαρο απέναντι στο δίλημμα του Μαύρου Μετώπου και του κεφαλαίου «ευρώ ή καταστροφή». Σήμερα όλες οι θυσίες που γίνονται έχουν τη σφραγίδα του νέου Συμφώνου για το Ευρώ. Η ΕΕ για να διατηρήσει τη συνοχή της και τη θέση της στην οικονομία, προχωρά σε απανωτά μνημόνια σε έναν όλο και διευρυνόμενο κύκλο χωρών, μέσα και έξω από την ευρωζώνη, όπως στην Ουγγαρία. Την ίδια ώρα ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει σε διατυπώσεις όπως «καμία θυσία για το ευρώ, καμία υποταγή στα ψεύτικα διλήμματα μνημόνιο ή χρεοκοπία, ευρώ ή καταστροφή». Είναι δογματισμός η αντίληψη που δε βλέπει ότι η ΕΕ και η ευρωζώνη είναι το πλαίσιο για την κοινωνική αντεπανάσταση που ζούμε. Εξάλλου όλη στη διαδρομή της ευρωπαϊκής ενοποίησης η κοινωνική και οικονομική σύγκλιση ή η εγγύηση της δημοκρατίας ήταν διακηρύξεις που αμφισβητούνταν μάλιστα από την πρώτη στιγμή. Στη σημερινή κρίση τα πράματα λέγονται πιο ωμά. Το νέο ευρωσύμφωνο απαιτεί τη συνταγματική κατοχύρωση των μνημονιακών πολιτικών και ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δηλώνουν αποφασισμένοι να το κάνουν για να μείνει η χώρα στην ΕΕ. Όταν ο Α. Τσίπρας στο ερώτημα να θέλει την Ελλάδα εντός ΕΕ και ευρώ «Ναι, αλλά όχι μια Ελλάδα η οποία θα είναι το Μπαγκλαντές της Ευρώπης» (ΣΚΑΪ, 18.3.12), δίνει στην πρόταση του Μαύρου Μετώπου την αίσθηση ενός σκληρού, αλλά ρεαλιστικού δρόμου.
Αποπροσανατολιστική είναι και η τοποθέτηση για το χρέος. Το κείμενο ξεκινά από την πρόταση για διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, μια θέση αποδοχής του διαχωρισμού τους χρέους σε ένα κομμάτι που ο λαός οφείλει να αποπληρώσει και ένα επαχθές που πρέπει να διαγραφεί. Ακολουθεί η θέση που συχνά επαναλαμβάνεται για «επιθετική αναδιαπραγμάτευση του χρέους» που συγκεκριμενοποιείται στην «αναστολή πληρωμών προς τους πιστωτές για εύλογο χρονικό διάστημα», το οποίο προσδιορίζεται σε τρία χρόνια. Το πλαίσιο συμπληρώνει η δήλωση ότι αν αυτό δεν γίνει αποδεκτό, ακολουθεί «η μονομερής αναστολή πληρωμών χωρίς τη συναίνεση των πιστωτών». Στη συνέχεια ο Τσίπρας δηλώνει πάλι στο ΣΚΑΪ ότι δεν προτείνει έξοδο από το ευρώ και «γιατί έχουμε υπογράψει το αγγλικό δίκαιο, έχουμε υπογράψει με δυο λόγια ότι δεν θα έχουμε τη δυνατότητα, αν φύγουμε από το νόμισμα, να μετατρέψουμε και το χρέος στο νέο νόμισμα» που ουσιαστικά προσεγγίζουν τη θέση Κουβέλη περί σεβασμού όσων υπέγραψε η χώρα. Αυτά προτείνονται παρόλο που αναγνωρίζεται ότι η διαχείριση του χρέους τελικά λειτουργεί σαν φαύλος κύκλος που το διογκώνει.
Η περιπλάνηση από τη μερική διαγραφή στην αναστολή πληρωμών λειτουργεί σαν ιδεολογική παραδοχή ότι λύση εκτός της εξυπηρέτησης του χρέους δεν υπάρχει.
Τα όρια της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ γίνονται ορατά όταν στο θέμα της δημοκρατίας. Η κριτική του αναγνωρίζει πως «πρώτο θύμα στην περίοδο του μνημονίου είναι η ίδια η δημοκρατία», περιγράφοντας την περιστολή των δικαιωμάτων και την ένταση του αυταρχισμού. Αγνοεί όμως το θεμέλιο της βίας και του αυταρχισμού, τον εξοβελισμό των δημοκρατικών δικαιωμάτων από τους χώρους δουλειάς. Περιγράφοντας σαν αντίπαλο τη νεοφιλελεύθερη εκδοχή του καπιταλισμού, δεν αγγίζει το θέμα της εξουσίας του κεφαλαίου, την αιτία της κοινωνικής οπισθοδρόμησης. Αποφεύγει τον σκόπελο της ανατροπής που έχει ανάγκη η κοινωνία και τη συζήτηση για το χαρακτήρα της. Μακριά από τον ορίζοντα της αντικαπιταλιστικής ανατροπής, αναγκαστικά περιορίζεται εντός της ΕΕ και της διαχείρισης του χρέους, περιορίζοντας αντίστοιχα την αντίθεση στο μνημόνιο στο πλαίσιο της διαμαρτυρίας και όχι μιας άλλης κοινωνικής πορείας.
Διαβάστε και το σχετικό ρεπορτάζ του ΠΡΙΝ για τις συζητήσεις στα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ:
Αναταράξεις προκαλεί στο ΣΥΡΙΖΑ η φιλο-ΕΕ γραμμή του
Αντιδράσεις τόσο στην αριστερή τάση του Συνασπισμού) όσο και στο Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής προκάλεσε η εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στον Γιώργο Αυτιά την περασμένη Κυριακή. Ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ ουσιαστικά δεσμεύτηκε όχι μόνο υπέρ της παραμονής στο ευρώ αλλά και ότι αναγνωρίζει, θα σεβαστεί και δεν θα προσβάλει τη νέα δανειακή σύμβαση που ψηφίστηκε, καθώς όπως διευκρίνισε, «ακόμα κι αν υπήρχε μια σκέψη εξόδου από το ευρώ πριν το Μνημόνιο 2, τώρα αυτή έχει εγκαταλειφθεί εξαιτίας της νέας δανειακής σύμβασης που ψηφίστηκε, η οποία δεν επιτρέπει τη μετατροπή του χρέους σε εθνικό νόμισμα».
Ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε αντίθετος σε μια «Ελλάδα Μπαγκλαντές της Ευρωπαϊκής Ένωσης με μισθούς εξαθλίωσης και πείνας, σε μια Ελλάδα αποικία με υποθηκευμένη τη δημόσια περιουσία της». Και συνέχισε: «Στη χώρα μας διεξάγεται πείραμα εξαθλίωσης του λαού και υποθήκευσης του δημόσιου πλούτου».
Σε άρθρο της η Αριάδνη Αλαβάνου μιλά για «αλαλούμ» και «άλλα αντ' άλλων» θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για ευρώ και χρέος. Όπως σημειώνει η αρθρογράφος, «ο μέσος όρος, το άλλα λέμε και άλλα εννοούμε, το "αλλιώς τα εννοούν οι μεν αλλιώς οι δε", η έλλειψη ανοικτής συζήτησης, οι κοινοί παρανομαστές για χάρη των εκλογών, οδηγούν την Αριστερά σε αλαλούμ και αναξιοπιστία, σε μια στιγμή που απαιτείται σαφήνεια, ειλικρίνεια και ευθύτητα». Ακόμα, αναρωτιέται ποια η διαφορά από τη λογική Παπαδήμου και λοιπών μνημονιακών, όταν ο Αλ. Τσίπρας δηλώνει ότι μένουμε στο ευρώ, όχι γιατί είναι καλύτερα για τους εργαζόμενους, αλλά για το καλό της ευρωζώνης».
Παρά το γεγονός ότι οργανώσεις που μετείχαν στο ΣΥΡΙΖΑ ακόμα εξετάζουν τι στάση θα κρατήσουν στις προσεχείς εκλογές, ο Συνασπισμός πιέζει να κλείσει από τώρα το ζήτημα των αντιμνημονιακών συμμάχων και της κοινής εκλογικής καθόδου. Η αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή την κατεύθυνση βρίσκεται σε προχωρημένες συζητήσεις με το Άρμα Πολιτών, την Ενωτική Κίνηση, την Κοινωνική Αριστερά, το Νέο Αγωνιστή και την ΕΔΗΚ. Η Σοφία Σακοράφα, που αναμένεται να τεθεί επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας, αλλά και άλλα στελέχη ήδη συμμετέχουν στην προεκλογική εκστρατεία του ΣΥΡΙΖΑ. Σε κάθε περίπτωση, μέσα στην εβδομάδα αναμένεται να ξεκαθαρίσουν πολλά ζητήματα για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ και την εκλογική μάχη.
αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΠΡΙΝ (24.3.2012)
ο συριζα προσπαθει και ορθα κατα την αποψη μου να παει με το ρευμα στο θεμα ευρω χωρις να ειναι απολυτος.απο πλευρας τακτικης και με την λογικη οτι θα τεθουν τρομοκρατικα διληματα και εκβιασμοι δεν θελει να εκφρασει ανοιχτα αποψη για την δραχμη.πολυ εξυπνα θετει την λογικη οτι ξεκιναμε με ευρω και αν αυτο ειναι εμποδιο (που θα ειναι και το ξερουν) τοτε η δραχμη δεν ειναι ταμπου…καλα κανουν κατα την αποψη μου..πρεπει ο Αλαβανος να κατσει στο τραπεζι να τα βρει με τον συριζα…δεν γινεται τωρα η ριζοσπαστικη αριστερα να ειναι ετσι…τωρα πρεπει…Τωρα