Σημαντικές διεργασίες και αξιόλογους προβληματισμούς έχει πυροδοτήσει η πρωτοβουλία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για κοινή δράση του συνόλου της αριστεράς. Παραθέτουμε το σχετικό γράμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και δύο χαρακτηριστικές (απο)κρίσεις.
Ανοιχτή πρόσκληση κοινής δράσης ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, άλλη αριστερά
Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
η Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, εκτιμώντας το βάθος της επίθεσης του κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, τα τεράστια προβλήματα της εργαζόμενης πλειοψηφίας αλλά και το ότι ωριμάζουν κρίσιμες κοινωνικές και ταξικές αναμετρήσεις, ζητά άμεσα συνάντηση αντιπροσωπειών, για μια ουσιαστική ανταλλαγή απόψεων πάνω στα εξής δυο ζητήματα:
Πρώτο: Για το συντονισμό, στον ανώτερο δυνατό βαθμό, της δράσης των δυνάμεών μας για την πολιτική υπεράσπιση, την αγωνιστική ταξική αλληλεγγύη και τη νίκη κρίσιμων αγώνων, (όπως των εργαζομένων της Ελληνικής Χαλυβουργίας, στον χώρο των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας και αλλού). Για την υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος στην διαδήλωση και την οργανωμένη περιφρούρηση της δράσης του εργατικού – λαϊκού κινήματος, από τις επιθέσεις των δυνάμεων της εργοδοσίας, της κυβέρνησης, του κράτους, των μηχανισμών τους, των αστικών μέσων ενημέρωσης και του δικαστικού συστήματος.
Δεύτερο: Για τη σταθερή κοινή δράση των δυνάμεών μας στο μαζικό κίνημα, με προοπτική να συγκροτηθεί ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής της επίθεσης του κεφαλαίου, της ΕΕ, του ΔΝΤ, της κυβέρνησης Παπαδήμου – ΠΑΣΟΚ – ΝΔ και κάθε διάδοχης διαχειριστικής κυβέρνησης του κεφαλαίου, από το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Συγκεκριμένα:
- Την συμβολή μας ώστε να υπάρξει η πιο πλατιά ενότητα των ταξικών δυνάμεων στο εργατικό και λαϊκό κίνημα έξω από την λογική και ανεξάρτητα από τις δυνάμεις της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και της αστικής πολιτικής των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, του υποταγμένου συνδικαλισμού. Για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος.
- Με βασικό περιεχόμενο – πλαίσιο της κοινής δράσης τα παρακάτω αιτήματα: α) Κατάργηση όλων των Μνημονίων και των νόμων που τους συνοδεύουν. β) Άμεση παύση πληρωμών προς τους πιστωτές, μη αναγνώριση και μονομερή διαγραφή του χρέους. γ) Έξοδο από ευρώ, ΟΝΕ και Ευρωπαϊκή Ένωση. δ) Εθνικοποίηση-κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας και όλων των μεγάλων επιχειρήσεων που κλείνουν, χωρίς αποζημίωση, με εργατικό, λαϊκό και κοινωνικό έλεγχο. ε) Εργατικές και λαϊκές κατακτήσεις σε βάρος των κερδών του κεφαλαίου και υπέρ του εργατικού – λαϊκού εισοδήματος, με αυξήσεις στους μισθούς, ριζική μείωση του χρόνου εργασίας, σταθερές συλλογικές συμβάσεις, προστασία των ανέργων, ριζική μείωση της φορολογίας των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, ριζική αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου.
- Κοινή δράση με πλήρη θεωρητική, πολιτική και οργανωτική αυτοτέλεια της κάθε δύναμης. Με σεβασμό στις απόψεις και την αγωνιστική δράση σας, διευκρινίζουμε πως, κατά την άποψή μας, , με βάση τις υπαρκτές προγραμματικές διαφορές, δεν υπάρχει δυνατότητα συγκρότησης προγραμματικού ή εκλογικού πολιτικού μετώπου. Ωστόσο, προτείνουμε το συντροφικό διάλογο και αντιπαράθεση, στο μαζικό κίνημα και μπροστά στους εργαζόμενους ή και με άλλες μορφές, για την πολιτική και στρατηγική προοπτική του αγωνιστικού μετώπου, ώστε να μην εκφυλίζονται οι υπαρκτές πολιτικές και θεωρητικές διαφορές μας σε έναν «ενδοαριστερό εμφύλιο», σε βάρος των αγώνων για την ανατροπή της επίθεσης.
Συνημμένα, σας διαβιβάζουμε το δημόσιο κάλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την πρότασή μας για το Αγωνιστικό Μέτωπο Ρήξης και Ανατροπής, όπως και την απόφαση της 1ης Συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης με επαναστατική προοπτική, για την εργατική εξουσία και δημοκρατία προς το σοσιαλισμό και κομμουνισμό της εποχής μας.
Με εκτίμηση,
η Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Παραθέτουμε δύο (απο)κρίσεις στην πρόσκληση αυτή, θεωρώντας πως είναι δηλωτικές του κλίματος και του τρόπου σκέψης ενός σημαντικού κομματιού κομμουνιστών και αριστερών…..
''Γιατί με ξύπνησες πρωί…''
Δημήτρης Οικονομίδης*
Σάββατο 10 Μαρτίου 2012, 3:30 το μεσημέρι στη λαϊκή του Νέου Κόσμου. Γεμάτη κόσμο. Στους «κανονικούς» καιρούς τέτοια ώρα η λαϊκή ήταν από ώρα άδεια και μόνο οι τελευταίοι παραγωγοί απέμεναν να μαζεύουν τους πάγκους τους …
Έξοδος από € και ΕΕ. Αναγκαίο προαπαιτούμενο για μια κοινή δράση και εκλογική συνεργασία της αριστεράς ή μια νέα φιλοσοφική λίθος για να χαραχτούν οι σύγχρονες κόκκινες γραμμές πάνω στο σώμα μιας κοινωνίας ήδη καταχαρακωμένης από την επίθεση του καπιταλισμού;
Όλες οι Αριστερές επαναλαμβάνουν συνεχώς, κλείνοντας σε όλες τις πτώσεις τα νέα ευρήματα : Πρέπει να αλλάξουμε. Οι πλατείες μας έστειλαν ένα μήνυμα και άλλα παρεμφερή. Τι σημαίνουν όμως αυτές οι διαπιστώσεις στο «δια ταύτα»; Ποιο θα είναι το αναγκαίο βήμα «προς τα πίσω» από τις πολιτικές θέσεις/ τα «προαπαιτούμενα» του καθενός ώστε να γίνουν δύο βήματα μπρος για το κίνημα και για την κοινωνία που είναι σε διάλυση;
Και ακόμη: ποιο το επείγον τώρα; Στο κίνημα και στις εκλογές, αν γίνουν σε δυο-τρεις μήνες;
Μέτωπο η Αριστερά δεν είναι έτοιμη να φτιάξει αλλά ο χρόνος τρέχει και η κατάσταση έχει ξεφύγει.
Ας φανταστούμε ένα σενάριο. Αν έρθει ο ΣΥΝ ή ο Μίκης και πουν: Ας κάνουμε, τόσο στο κίνημα όσο και στις επερχόμενες εκλογές, μια συμμαχία με άξονες:
– παύση πληρωμών-διαγραφή του χρέους
– ακύρωση των Μνημονίων και των σχετικών νόμων
– εθνικοποίηση όλων των τραπεζών
– τιμωρία των ενόχων
– δεν ακολουθούμε τις επιταγές της ευρωζώνης αλλά αφήνουμε το «μέσα-έξω από το € και την ΕΕ» να κριθεί στην πορεία.
– Θεωρώ κι εγώ ότι στην πορεία θα φανεί ότι « σε μια ανοικτή και δημόσια συζήτηση η αντίληψη ότι οι άνεργοι θα αρχίσουν να απολαμβάνουν κοψίδια μέσα στην Ευρωζώνη με μια κυβέρνηση ας πούμε «αριστερή» δεν θα μπορέσει να σταθεί ούτε λεπτό. Και η ανάγκη να υπάρξει κοινή επεξεργασία για μια προοδευτική στρατηγική εξόδου θα γίνει από όλους δεκτή. Κι από αυτούς που έχουν δισταγμούς και ενστάσεις – φτάνει απλώς να είναι ειλικρινείς» ( Α. Αλαβάνος – «Συμμαχία για Δουλειές, Συμμαχία κατά του Ευρώ» ). Δηλαδή, το θέμα εξόδου από το € θα τεθεί και θα πρέπει, όντως, να έχουμε προετοιμάσει τον κόσμο για το τι σημαίνει αυτό, για το ότι θα περάσουμε μια δύσκολη περίοδο εκτός € αλλά σίγουρα λιγότερο μακρόχρονη και με θετική κατάληξη από ότι αν παραμείνουμε στα Μνημόνια και το €.
Αλλά, για να επιστρέψω στο σενάριο: … αυτά παλεύουμε από κοινού. Σε αυτά δεσμεύονται οι βουλευτές που θα εκλεγούν. Σε αυτά θα κριθούν, με βάση αυτά θα ανακληθούν αν τα παραβιάσουν. Αυτό είναι το εκλογικό πρόγραμμα, αυτή και … η κατανομή των εδρών …
Σαφής συμφωνία, μπροστά στην κοινωνία.
Δεν είναι αυτό το πολιτικό Μέτωπο που χρειάζεται; Δεν θα είναι από τα κάτω και αμεσο-δημοκρατικό; Όντως, δεν είναι. Αλλά ποιος λέει ότι, μια σαφής και ξεκάθαρη συμμαχία, δεν είναι μια έντιμη και δημοκρατική πράξη; Ότι δεν μπορεί να τροφοδοτήσει τις εξελίξεις και στη βάση; Και ακόμη: πότε και πώς ακριβώς θα έρθει η στιγμή για «Το» Μέτωπο; Μήπως όταν έρθει η στιγμή και για τη λαϊκή εξουσία του ΚΚΕ ή την πανευρωπαϊκή επανάσταση του ΣΥΝ; Δηλαδή, ποτέ;!
Ποια είναι η απάντηση σε ένα τέτοιο σενάριο;
Μέχρι τώρα η απάντηση είναι του τύπου: «Σιγά μη και ο ΣΥΝ, σιγά μη και ο Μίκης, έρθουν να πουν κάτι τέτοιο». Δηλαδή: υποδηλώνεται ότι μπορεί και να το συζητούσαμε μεν, αλλά .. δεν κάνουμε και κάτι για να συμβεί… Και με αυτήν την εύκολη ατάκα του «σιγά μη και», «πηγαίνουμε πέρα στην τιμή και τη συνείδησή μας». Μήπως, εν τέλει, πρόκειται για ένα ακόμα εύκολο ΟΧΙ;
Κι αν το σενάριο «κάτσει»; Τότε, μήπως αντί να ειπωθεί το ΝΑΙ, θα προσθέσουμε κάτι ακόμα ( για να ριζοσπαστικοποιήσουμε, τάχαμου, τη μέλλουσα συμμαχία …! ) ; Π.χ. γιατί όχι κοινωνικοποίηση όλων των μέσων παραγωγής ή και δικτατορία του προλεταριάτου ;;;!!!
Σενάρια τρελαμένης επιστημονικής φαντασίας; Μάλλον όχι..!
Τι άλλο λέγεται;
Κίνδυνος διολίσθησης στη σοσιαλδημοκρατία, στον κυβερνητισμό, θα πάθουμε ότι έπαθε η Κομμουνιστική Επανίδρυση στην Ιταλία …
Αναρωτιέμαι.
Τι είδους αριστερά είναι αυτή που το πρώτο πράγμα , για να μην πω το μοναδικό, που σκέφτεται είναι: οι ενδεχόμενοι κίνδυνοι, τα ενδεχόμενα λάθη, η ενδεχόμενη διολίσθηση δεξιά, μια συνεχής αρνητικότητα; Γιατί δεν σκέφτεται ποτέ ,εν τέλει, με θετικότητα και με εμπιστοσύνη στον κόσμο; Με εμπιστοσύνη στη δυναμική της; Στο ότι ένα τέτοιο σχέδιο θα μπορούσε να δώσει μια διέξοδο στον κόσμο ( ο οποίος, απ’ ότι φαίνεται με τα σημερινά δεδομένα, θα κατέβει στις κάλπες και θα ψηφίσει ό,τι βρεθεί μπροστά του για να εκφράσει την αντίδρασή του ); Γιατί να σκεφτόμαστε μόνο την Ιταλία κι όχι και τις λατινο-αμερικάνικες χώρες; Τι είδους αριστερά είναι αυτή που όταν «έρχεται η ώρα» της, λέει «παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο » και «χύνει την καρδάρα με το γάλα»; Γιατί επιλέγει ,στην πράξη, παρά τις δυναμικές δηλώσεις της, τη θέση της μόνιμης αντιπολίτευσης, της «καθαρής» ιδεολογίας, της ανάλυσης-με-ακτιβισμό-αλλά-χωρίς-πολιτική ; Τι σημαίνει, τελικά, «κάνω πολιτική» αν δεν είναι και η ανάληψη ρίσκου, το να «κυβερνήσεις», το « να πάρεις την εξουσία, «να ενηλικιωθείς πολιτικά» – πείτε το όπως θέλετε ; Γιατί ένα τέτοιο σχήμα κοινής δράσης και εκλογικής παρουσίας απαγορεύει το να προετοιμάζουμε τον κόσμο για τα όσα θα βρεθούν μπροστά μας ( έξοδος από € και ΕΕ αλλά και ένα σωρό άλλα ζητήματα , από το παραγωγικό-καταναλωτικό μοντέλο μέχρι την άσκηση της εξουσίας ); Ένα τέτοιο πρόγραμμα δεν ανοίγει τις πόρτες και στα επόμενα βήματα; Νομίζω πως ναι. Όχι μόνο οι άξονες πάλης που θέτει αλλά και η δυναμική που θα δημιουργήσει μια τέτοια κίνηση.
Ας είμαστε σίγουροι ότι το υπόλοιπο κουβάρι θα ξετυλιχθεί , πριν ακόμη το καταλάβουμε. Θα το ξετυλίξει ο κόσμος όπως το ξετύλιξε στις πλατείες, στην 28η Οκτώβρη, στις 12 Φλεβάρη…
Στην πράξη, η Αριστερά είναι σαν να επαναλαμβάνει την αφ’ υψηλού αλλά και φοβική (στη αργκώ της Αριστεράς αυτό λέγεται: αριστερίστικη ) πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ στη φάση της δημοσκοπικής του ανόδου. Τότε που η κοινωνία αφουγκράζονταν και κοίταγε το ΣΥΡΙΖΑ και όπου το ΠΑΣΟΚ ήταν στο καναβάτσο. Τότε που, αντί να βγούμε – ο ΣΥΡΙΖΑ – με μια θετική πρόταση, βυζαντινολογούσαμε επί μήνες περί κυβερνητισμού και νιώθαμε φοβερά ικανοποιημένοι όταν στα πανελλαδικά σώματα του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαιωνόταν ο αντικυβερνητισμός, καταδικαζόταν η κεντροαριστερά και «κατατροπωνόταν» η Ανανεωτική Πτέρυγα. Οι επείγουσες, οι απτές ανάγκες του λαού και τις κοινωνίας, οι στόχοι που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν κίνημα με μαζικότητα και ριζοσπαστιμό ήταν, εν τοις πράγμασι, έξω από την έμπρακτη έγνοια μας. Βλέπετε, είχαμε να κάνουμε «υψηλή πολιτική»! Η μόνη πρόταση που απηύθυνε ο ΣΥΡΙΖΑ προς το ΠΑΣΟΚ ήταν 6 προτάσεις ( Σεπτέμβρης 2008 ), οι οποίες ήταν, κατά τη γνώμη μου, «εκτός τόπου και χρόνου ». Ίσα-ίσα για να πει το ΠΑΣΟΚ ένα προβλέψιμο «όχι» και να αυτοδικαιωθούμε. Και όσο για το τι σκέφτηκε η κοινωνία γι’ αυτή τη δέσμη προτάσεων, αν ανταποκρινόντουσαν στις ανάγκες της, αν συγκροτούσαν κίνημα, ούτε που το αναρωτηθήκαμε .
Τον Οκτώβρη ξέσπαγε για τα καλά η κρίση και δυό μήνες αργότερα ο Δεκέμβρης του ‘08…
1. Προσπαθώ να φανταστώ το χειμώνα της μεγάλης πείνας του ’41 και το τι θα ήταν οι αντίστοιχες βυζαντινολογικές συζητήσεις. Υπήρχαν τέτοιες συζητήσεις; Και αν ναι, οι άνθρωποι που τις έκαναν κοκκίνισαν καθόλου ποτέ αναλογιζόμενοι το τι έλεγαν;
2. Αν στην πολιτική πάλη συμμετείχε μόνο το 35% του πληθυσμού, που σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες δημοσκοπήσεις είναι υπέρ της εξόδου από το €, αν την πολιτική πάλη την έκαναν μόνο το 20-25 % που δηλώνει ότι θα ψηφίζει ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ- ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ και το % της αποχής από τα αριστερά, τότε θα μπορούσαμε και θα είχαμε όχι μόνο δικαίωμα αλλά και υποχρέωση να τοποθετούμε ορισμένους στόχους, όπως η έξοδος από το € ή την ΕΕ, με μεγαλύτερη απαίτηση και ως κόκκινες γραμμές. Πλην όμως την πολιτική πάλη την κάνει το 100% του πληθυσμού, τέλος πάντων το 90%, δηλαδή αυτό που υποφέρει και διαλύεται κοινωνικά ( τα εργατικά και τα μικρά και μεσαία στρώματα ) και αυτό το 90% και ο κόσμος που συμμετέχει ,περισσότερο ή λιγότερο στον αγώνα ενάντια στην κοινωνική καταστροφή, αυτοί οι άνθρωποι κάνουν την πολιτική πάλη όπως την αντιλαμβάνονται και με δικούς τους όρους. Το λαμβάνουμε υπόψη μας;
3. Τέλος, η καταστολή και η τρομοκρατία εντείνονται ενώ η πιθανότητα να πάμε σε εκλογές «βίας και νοθείας» είναι όλο και πιο εμφανής. Με γκαουλάιτερ ,με επιτρόπους, κτίζοντας την εκτροπή βήμα-βήμα και εν τάχει ( Π. Παπακωνσταντίνου: Θα μας πιάσουν με τις πυτζάμες; ΠΡΙΝ 11/3/2012–Αλέκα Παπαρήγα: http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=6737115 ). Τι έμπρακτο συμπέρασμα βγαίνει από αυτές τις διαπιστώσεις ;
Ίσως μου αντιτείνει κάποιος ότι με αυτή τη σκληρή κριτική μηδενίζω τις προσπάθειες που έχει κάνει το ΜΑΑ για την κοινή δράση της Αριστεράς.
Όχι ,αλλά χρειάζεται μια πιο γενναία και απλόχερη Πράξη. Τώρα. Για το λαό και το κίνημα.
Ότι δεν λαμβάνω υπόψη μου την πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (http://www.prin.gr/2012/03/1.html#more ) προς τις άλλες αριστερές δυνάμεις.
Μα είναι μια πρόταση προς … βέβαιη απόρριψη ! Μόνο ένα μέρος- ίσως και όλο – του ΜΑΑ και το Αριστερό Ρεύμα του ΣΥΝ θα μπορούσαν να πουν ΝΑΙ σε όλα! Άρα ποια η διαφορά αυτής της πρότασης των συντρόφων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ από αυτό που κάνουν οι ηγεσίες του ΣΥΝ και του ΚΚΕ κάθε τρείς και λίγο ή από αυτό που , όπως έγραψα παραπάνω, έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2008;
Η ηγεσία της Αριστεράς κάνει ένα λάθος. Νομίζει πώς ο χρόνος είναι άπειρος πώς η ιστορία δίνει κάθε μέρα άπειρες ευκαιρίες στην ίδια και προπάντων στο λαϊκό κίνημα.
ΣΣΣΤ!…ΗΣΥΧΙΑ!…Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ έγραφε τις προάλλες ο Κώστας Παπουλής στην ιστοσελίδα του ΜΑΑ.
Όντως.
Γύρω-γύρω από τη σπηλιά της, οι Κουρήτες του αντιεξουσιαστικού χώρου χτυπάνε τα μολοτωφικά κρόταλά τους για να μην διαταραχτεί ο ύπνος της από τα νυχτερινά βήματα των χρυσαυγιτών στις φτωχές γειτονιές των πόλεων της πατρίδας μας…
*ΠΗΓΗ: ΜΑΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ! ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΦΛΩΡΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟΥ Κ. ΚΑΠΠΟΥ
Tου Γ. ΑΘΑΝ. ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ*
Χαιρετίζοντας την πρωτοβουλία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την κοινή δράση με το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ καταθέτω τον εξής προβληματισμό.
Διαπράττει τραγικό λάθος η αριστερά στην προσαρμογή των νέων δεδομένων του Μνημονίου και της Τρόικας. Ακόμα δεν έχουν καταλάβει οι ηγεσίες των κομμάτων της αριστεράς στην κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα . Δεν κατανοούν την κατάσταση ούτε με ταξικά κριτήρια. Νομίζουν ή θέλουν να νομίζουν ότι τα πράγματα λίγο- πολύ είναι τα ίδια με την δεκαετία του 80 και του 90 .
Αν έβλεπαν τα πράγματα με το βλέμμα που τα βλέπει ο λεγόμενος κοινός νους τότε θα έβλεπαν τον δικομματισμό (ΠΑΣΟΚ ΝΔ) να μετατρέπεται σε μονοκομματισμό με την αρωγή του ΛΑΟΣ και της Δημοκρατικής Συμμαχίας. Όλες αυτές οι δυνάμεις υπό την εποπτεία του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας θα μετατραπούν σε οδοστρωτήρα των κοινωνικών κατακτήσεων, των ελευθερίων αλλά και της επιβίωσης του λαού. Η χώρα θα ζήσει ένα ιδιότυπο καθεστώς που κανείς δεν μπορεί να το προσδιορίζει σε μέγεθος και σε χρόνο. Τίποτα πια δεν θα θυμίζει την κοινωνία που μεγαλώσαμε. Επειδή οι νέες συνθήκες που θα ζήσουμε είναι απροσδιόριστες καλό είναι να μην επεκταθούμε.
Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αντισταθούμε ως λαός. Κάθε αγώνας απαιτεί οργάνωση και καθοδήγηση. Απαιτεί ενότητα και μαζικότητα για να κερδίσει. Αυτό το στοίχημα πρέπει να το διεκδικήσει η αριστερά με την πολιτική κοινή δράση. Παρά τις υπαρκτές και φυσικά σεβαστές διαφορές της πρέπει να κινηθεί στο πλαίσιο αυτό. Παρότι η αριστερά, διαπράττει εδώ και δύο περίπου χρόνια πολιτικό έγκλημα που μετά το μνημόνιο και την πρωτοκαθεδρία της τρόικας δεν έχει πρωτοπορήσει στην κοινή δράση όλων των δυνάμεων της κοινωνίας στην ανατροπή της νέας τάξης πραγμάτων , μάλλον έχει ακόμα τον πολιτικό χρόνο να αλλάξει ρότα . Και γιατί?
Πρώτον γιατί απ΄ ότι απέδειξε η πράξη ο εργαζόμενος, ο άνεργος, ο αγρότης, ο σπουδαστής κτλ δεν κέρδισε, απεναντίας έχασε από την πολυδιάσπαση και την πολυκερματικότητα της αριστεράς. Ο ενδοαριστερός εμφύλιος δεν βοήθησε κανέναν. Ούτε το λαό ούτε τα ποσοστά της. Να το διατυπώσω αλλιώς. O χωρισμός των δυνάμεων που εναντιώνονται στον καπιταλισμό δεν μας έφερε κανένα αποτέλεσμα. Χάθηκαν οκτάωρα, πουλήθηκαν Ολυμπιακές , ξεκληρίστηκαν αγροτικά νοικοκυριά, εξατμιστήκαν κατακτήσεις και δικαιώματα , μειώθηκαν μισθοί και συντάξεις , ήρθε φτώχεια κτλ
Δεύτερον. (Ας επιτραπεί η χρήση ονομάτων για να γίνει πιο σαφής η σκέψη). Ο Χαρίλαος Φλωράκης και Κώστας Κάππος έζησαν και πέθαναν κομμουνιστές . Είχαν δύο διαφορετικές εκτιμήσεις ή θέσεις σε δύο διαφορετικά ζητήματα. Ο μεν πρώτος στήριξε την συμμετοχή του ΚΚΕ και του τότε ενιαίου Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου στην Κυβέρνηση Τζανετάκη. Ο δεύτερος αντέδρασε και εναντιώθηκε στο εγχείρημα.
Ως προς τον σοσιαλισμό των Ανατολικών χωρών (κυρίως της ΕΣΣΔ). Ο Φλωράκης μέχρι τέλους υπερασπίστηκε το σύστημα. Ο Κάππος εναντιώθηκε προς αυτό. Αν, παρά τις διαφορετικές τους εκτιμήσεις ή απόψεις, δεχτούμε ότι και οι δύο ήταν κομμουνιστές , τότε αδήριτο βγαίνει το ερώτημα:
Γιατί να είναι χωριστά στην ταξική πάλη αφού έχουμε να κάνουμε με κομμουνιστές? Αν θεωρήσουμε ότι δεν έχουμε να κάνουμε με δύο πρόσωπα αλλά κατ' επέκταση με δύο διαφορετικές ομάδες ή διαφορετικά κόμματα, πάλι γιατί να είναι χωριστά ?
Τρίτον. (Ας επιτραπεί πάλι να χρησιμοποιήσω ως παραδείγματα δύο κομμουνιστές που ο γράφων είχε την ακριβή τιμή να τους γνωρίζει και να τους θεωρεί πρότυπα) O Κώστας Τζιαντής δεν ήταν «λιγότερο» αγωνιστής και κομμουνιστής από τον Παναγίωτη Κοσσιώνη και το αντίθετο . Και για να περάσω και στους μαχόμενους αριστερούς δημοσιογράφους , ούτε ο Στάθης Σταυρόπουλος είναι «λιγότερος» από τον Νίκο Μπογιόπουλο , ούτε η Λίανα Καννέλη «λιγότερη» από τον Γιώργο Δελαστικ . Φυσικά περιττεύουν τα λόγια και οι έπαινοι για τον Μανώλη Γλέζο.
Αναφέρω πρόσωπα για να καταστήσω σαφές ότι οι αγωνιστές είναι «από δω από το ποτάμι». Είναι απέναντι από εκείνα που μας κάνουν κοντότερους ως ανθρώπους . Μας κάνουν μικρότερους ως κοινωνία. Αυτό και μόνο αρκεί να τους ενώσει. «Αν τρέμεις για κάθε αδικία, τότε είσαι σύντροφός μου» έλεγε ο Τσε Γκεβάρα.
Τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα .
Προσωπικά έχω άποψη όμως δεν χρειάζεται να κατατεθεί . Όλοι στην αριστερά έχουμε άποψη . Εκείνο όμως που προέχει είναι η αγωνία για το μέλλον του τόπου. Μια αγωνία που μόνο μέσω της αριστεράς μπορεί να βρει πολιτική διέξοδο.
Τώρα και χωρίς λαϊκισμούς τι πλαίσιο θα έχει , αν θα χαρακτηρίσει και πως τον καπιταλισμό , αν θα βάλει θέμα εξόδου πρώτα από το ΝΑΤΟ και μετά από την Ε.Ε. ή αν θα βάλει θέμα λαϊκής εξουσίας ή αν θα προτείνει γενική απεργία, ή… τα θεωρώ δευτερεύοντα θέματα. Ας υιοθετηθούν οι θέσεις του ΚΚΕ , ας υιοθετηθούν οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ , ας υιοθετηθούν οι θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ . Αρκεί να συμπράξουν οι αριστερές δυνάμεις στο «ποιος είναι ο εχθρός, ποιος είναι ο στόχος».
Με αυτές τις σκέψεις καταθέτω την συμφωνία μου με την πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που απεύθυνε προς το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ με την ευχή να βρει αποδέκτες στο σύνολο των αριστερών δυνάμεων και εκτός των άλλων η συνεργασία να είναι και εκλογική !
*Ο Γιώργος Αθ. Μαρκόπουλος είναι δημοσιογράφος στον Πύργο Ηλείας
