Παναγιώτης Δ.
Η ιστορία έχει καταγράψει ότι σε περιόδους μεγάλων οικονομικών κρίσεων του καπιταλισμού δυναμώνουν πολύ δύο πόλοι. Η άκρα δεξιά και η κομμουνιστική αριστερά (δεν βρίσκω δόκιμο τον όρο άκρα αριστερά).
Οι αιτίες για το δεύτερο είναι εύκολες, προφανείς. Φτώχεια, δυστυχία, ανεργία, κοινωνικές αναταραχές, σχεδόν πάντα και πόλεμοι. Όλα όσα συντελούν στο να απορρίψει κανείς αυτό που ζει, το οικονομικό σύστημα που γεννά αυτά τα φαινόμενα και να αναζητήσει «την έφοδο στον ουρανό».
Η δεξιά όμως; Και μάλιστα η ακραία της εκδοχή; Δεν φαντάζει το ίδιο εύκολη και το ίδιο λογική η απάντηση. Ας δούμε τα βασικά αίτια τουλάχιστον από πολιτικής πλευράς.(Ο μεγάλος Β.Ράιχ και άλλοι έχουν αναδείξει και ψυχολογικής φύσεως διαστάσεις του φαινομένου που σε συνδυασμό με τα κοινωνικά προβλήματα οδηγούν εκεί).Το πρώτο είναι η άγνοια του απλού απολίτικου κόσμου που σοκαρισμένος από τις απροσδόκητες εξελίξεις ψάχνει απεγνωσμένα να βρει διέξοδο. Δεν του είναι εύκολο να στρέψει τις ελπίδες του σε άλλες κοινωνίες αφού όπως έλεγε ό Μαρξ του είναι εξαιρετικά δύσκολο να σκεφτεί πράγματα και καταστάσεις έξω από το πλαίσιο του συστήματος που έχει γνωρίσει. Πάνω σε αυτή την άγνοια και την έξη που εμποδίζει αναζήτηση εξωσυστημικών λύσεων, βρίσκουν έδαφος δηλητηριώδεις προπαγάνδες της αστικής τάξης που τέτοιες στιγμές βγάζουν από το ιδεολογικό τους οπλοστάσιο τα βαριά όπλα. Ρατσισμός, εθνικοσοσιαλισμός, φασισμός.
Ποιό είναι το βασικό συστατικό, ο πυρήνας αυτών των ιδεολογημάτων; Το έθνος, η πατρίδα, η άδολη αγάπη όλων των ανθρώπων για τον τόπο τους, που με μια χημική αντίδραση με την αθλιότητα, οικονομική και πνευματική, μετατρέπεται σε ένα εκρηκτικό μείγμα που οδηγεί στο έρεβος. Γνωστή, παλιά και αλάνθαστη συνταγή. Αλάνθαστη αλλά όχι αήττητη…
Όλα αυτά καταδεικνύουν την τεράστια σημασία του «εθνικού ζητήματος». Η κομμουνιστική αριστερά είναι επιφορτισμένη με το ιστορικό καθήκον να καταπιαστεί ΕΠΑΡΚΩΣ με το τεράστιο αυτό ζήτημα με μυαλό, με τέχνη, με θάρρος, αφοπλίζοντας την αστική τάξη από αυτά τα βρώμικα όπλα και σώζοντας τους λαούς από τα δεινά που μπορεί να επιφέρουν η μισαλλοδοξία και το μίσος και οδηγώντας τους, αν χρειαστεί να πολεμήσουν, να πολεμήσουνε για τους εαυτούς τους, για την τάξη τους για την πραγματική ελευθερία και όχι για του αφέντη το φαί.
«Η εθνική ενότητα είναι μια παγίδα, οι προλετάριοι δεν έχουνε πατρίδα» λέει το γνωστό σύνθημα που κυρίως ακούγεται στις πορείες των αναρχικών ομάδων. Από κοινωνιολογικής, πολιτικής, ταξικής, «επιστημονικής» πλευράς είναι σωστό.
Πολύ συχνά όμως συνηθίζουμε να λέμε ότι οι μαρξιστές δεν έχουν σαν αποκλειστικό στόχο να «διδάσκουν» αλλά και να αφουγκράζονται, να πληροφορούνται, να «διδάσκονται» από τις μάζες. Να κατανοούν τα ανεπεξέργαστα θέλω, τις διαθέσεις του λαού και με τη δική τους διαλεκτική παρατήρηση και επεξεργασία να επιστρέφουν στο λαό κομίζοντας γνώση και αλήθεια στο σωστό χρόνο και χώρο και πάνω απ’ όλα με το σωστό τρόπο. Με βάση αυτή την αδήριτη αλήθεια το δεύτερο κομμάτι του συνθήματος πάσχει.
Η αγάπη των ανθρώπων για το μέρος που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, έχουν τους συγγενείς και τους φίλους τους είναι γεγονός που δεν αλλάζει όσες αναγνώσεις, όσες αφηγήσεις κι αν αλλάξουμε. Αυτή η αγνή, άδολη αγάπη ονομάζεται πατριωτισμός. Ο πατριωτισμός του λαού καμία πραγματική σχέση δεν έχει με τον εθνικισμό. Το ένα έχει βάση την αγάπη και το άλλο το μίσος. Εύκολα όμως μπλέκει το ένα με το άλλο και αυτό εκμεταλλεύονται οι επαγγελματίες πατριώτες του ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυγής ώστε να ψαρεύουν στα θολά νερά.
Δεν μπορεί μπροστά σ’ αυτό η αριστερά να προσπερνά με ευκολία και ταχύτητα αυτό το τεράστιο κεφάλαιο μιλώντας για έναν θολό και ακατάληπτο για τις ευρύτερες μάζες διεθνισμό. Ασφαλώς και θα πρέπει να μιλήσουμε για τον διεθνισμό και την αλληλεγγύη που είναι το όπλο των λαών εναντίον των αφεντικών όπως σωστά λέει το αγαπημένο σύνθημα. Όμως ο διεθνισμός σε καμία περίπτωση δεν αναιρεί τον πατριωτισμό. Ο πατριωτισμός είναι το πρώτο σκαλοπάτι του διεθνισμού.
Έτσι λοιπόν για να μπούμε και στην καρδιά της συζήτησης το εθνικό θέμα πρέπει να το «σηκώσουμε» για δύο λόγους. Πρώτα γιατί είναι εμφατικά, επιτακτικά παρόν, και δεύτερον γιατί δεν μπορούμε να το αφήσουμε στην αστική τάξη και την ακροδεξιά να το χρησιμοποιήσει για την κατασκευή της ατομικής βόμβας του εθνικισμού.
‘’Κόκκινη γραμμή είναι μόνο η σωτηρία της πατρίδος’’, λέει ο Παπαδήμ(ι)ος.
‘’Για την πατρίδα μου μπορώ να κάνω τις μεγαλύτερες θυσίες’’, λέει ο Καρατζαφέρης, η πατρίδα, η πατρίδα, η πατρίδα…..Όμως οι ίδιοι αυτοί κύριοι και οι εντολοδόχοι τους δεν ξεσηκώνονται όταν την πατρίδα εκμεταλλεύεται και απομυζά ο εσμός των δανειστών και των αγορών και που η ΕΕ και το ευρώ έχουν τη χώρα αιχμάλωτη για να την ξεζουμίζει ξεδιάντροπα ο γαλλογερμανικός άξονας.
Και μια χαρά το πιο δυνατό κομμάτι της αστικής τάξης έκανε την επιλογή να πλέξει τα συμφέροντά του με την ΕΕ. Συμμετέχει με όλες του τις δυνάμεις στην απομύζηση του ελληνικού λαού και πουλάνε και φρέσκο πατριωτισμό στον εμβρόντητο κόσμο θολώνοντας τα νερά όπως οφείλει να κάνει ο σωστός απατεώνας.
Συνεπώς μιλάμε για εθελοδουλία από πλευράς τους προκειμένου να ωφεληθούν ό,τι είναι δυνατόν και προφανώς έχουμε να κάνουμε με ολοκάθαρη εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας. Αυτή την εθνική κυριαρχία πρέπει να ανακτήσουμε και η αριστερά έχει καθήκον να πρωτοστατήσει σ’ αυτό χωρίς την παραμικρή συστολή. Η προσπάθεια αυτή θα γίνει μέσα από την αφύπνιση των εργαζομένων και των συμμάχων του που δεν είναι όλο το έθνος. Άλλωστε το είπαμε, δεν έχουν όλες οι τάξεις, ακόμα και κομμάτια της ίδιας τάξης, τα ίδια συμφέροντα. Η εθνική ενότητα είναι μια απάτη.
Κανένα πρόβλημα με την ΕΕ δεν έχει ο Μπόμπολας. Κανένα ο Βαρδινογιάννης. Έχουν αγαστή συνεργασία με τα υπερεθνικά αφεντικά, τους αντιμετωπίζουν, και καλά κάνουν από πλευράς τους, σαν τους ηγέτες της τάξης τους και των συμφερόντων τους. Ας το θέσουμε με σαφήνεια: άλλο εθνική ενότητα, άλλο εθνική ανεξαρτησία.
Αυτοί που πλήττονται άγρια από την κρίση είναι τα φτωχά λαϊκά στρώματα και η μεσαία, μικροαστική τάξη που βίαια όχι μονό προλεταριοποιείται μα και φτωχοποιείται. Στο ήδη πιο φτωχό κομμάτι του λαού η πείνα είναι ζωντανός εφιάλτης και η κατάσταση εξαπλώνεται με ταχύτατους ρυθμούς. Ελάχιστοι θα μείνουν αλώβητοι από αυτή τη λαίλαπα. Μία μόνο προοπτική εξόδου από την κρίση υπάρχει.
Και βέβαια, η κομμουνιστική αριστερά ως οφείλει, δεν δημαγωγεί, δεν κοροϊδεύει, δεν μιλά για εύκολες λύσεις. Η ευκαιρία για εύκολες λύσεις τόσο απομακρύνεται όσο ο καπιταλισμός κάνει «μεταστάσεις», μοναδική λύση λοιπόν είναι η αλλαγή πολιτικής και η στόχευση της σοσιαλιστικής μετατροπής της κοινωνίας.
Πόσο επίκαιρο το «σοσιαλισμός η βαρβαρότητα»! Και πόσο δικαιωμένο! Η λύση αυτή όμως περνά μέσα από την αποδέσμευση από το ευρώ και την ΕΕ. Εδώ συμφωνεί όλη η αντικαπιταλιστική αριστερά. Όμως ένα κομμάτι «ντρέπεται» να το πει με το όνομά του. Το αίτημα για αποδέσμευση από την ΕΕ δεν είναι κάποια εμμονή ούτε κάποιου τύπου φετίχ. Τι εξυπηρετεί λοιπόν; Τη δυνατότητα αυτόνομης πολιτικής και οικονομικής ανάπτυξης. Μόνο με εθνική ανεξαρτησία δίνεται αυτή η δυνατότητα και αυτό θέλουμε να πετύχουμε με την αποδέσμευσή μας. ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ.
Κάποιοι σύντροφοι μιλάνε για πρόταγμα της λαϊκής κυριαρχίας και δημοκρατίας ως τα πιο ευνοϊκά πεδία της αριστεράς και της ταξικής πάλης ειδικότερα. Όμως πολύ απλό το ερώτημα: δεν είναι ανυπόστατο να τα ψάχνεις αυτά σε περιόδους απώλειας εθνικής κυριαρχίας; Όπως έχει πει και ο Λένιν και έχει σφραγίσει την ορθότητα της άποψης η ίδια η ζωή, οι προλετάριοι πρέπει να φροντίζουν οι όποιες τους διεκδικήσεις να υποτάσσονται και να υπηρετούν την ταξική πάλη. Με αυτή την έννοια η διεκδίκηση της εθνικής ανεξαρτησίας για την εμπέδωση της δημοκρατίας και συνακόλουθα της λαϊκή κυριαρχίας είναι μονόδρομος. Και η δική μας αριστερά πρέπει να μην διστάσει να τον διαβεί. Κάθε άλλο. Πρέπει να πρωτοπορήσει και σε αυτό.
Το εθνικό θέμα, όπως και κάθε πολιτικοκοινωνικό ζήτημα πρέπει να το βάζουμε στην σωστή του διάσταση. Ούτε να το υποβαθμίζουμε, φοβούμενοι την ενδοαριστερή κόντρα γνησιότητας, εκπίπτοντας έτσι στον αριστερισμό χωρίς να το καταλάβουμε, ούτε πολύ περισσότερο να υπερθεματίζουμε και να αγγίζουμε τον εθνικισμό.
Η ανάληψη της επιδίωξης αυτής από εμάς παράλληλα θα αναδείξει την ψεύτικη ρητορεία περί πατριωτισμού από πλευράς αστικής τάξης και της ακραίας της πολιτικής εκδοχής (ΛΑΟΣ, Χρυσή Αυγή και άλλες πιο συγκαλυμμένες περιπτώσεις).
Αν δεν το σηκώσουμε λοιπόν εμείς εκτός από εγκληματική πολιτική αβλεψία καθαυτή, θα αφήσουμε τον πατριωτισμό λάφυρο στα χέρια της δεξιάς να σηκώσει όπως πάντα την παντιέρα της υπεράσπισης της πατρίδος από τον κίνδυνο των κομμουνιστών.
Ο Καρατζαφέρης ήδη έδειξε τις γραμμές και τις παρατάξεις. Έχοντας συνδέσει τη «σωτηρία της πατρίδος» με την ευρωπαϊκή της προοπτική μίλησε για τα στρατόπεδα των ευρωπαίων και των κομμουνιστών. Επαγωγικά δηλαδή, των πατριωτών εναντίον των κομμουνιστών.
Και επειδή πολλές φορές η ιστορία επαναλαμβάνεται, είτε σαν φάρσα είτε ως τραγωδία, να μην αφήσουμε αυτόν τον κακού τύπου ακροδεξιό δημαγωγό και όλο αυτό το «πατριωτικό» συνάφι να συνεχίσουν τις αθλιότητές τους. Αυτούς που έχει να αντιμετωπίσει η πατρίδα και πρωτίστως ο λαός είναι όσους επιβουλεύονται την ανεξαρτησία του, την ευημερία του, και του αρπάζουν τον πλούτο. Είτε αυτοί είναι έλληνες είτε ουκρανοί είτε αιγύπτιοι. Ας μην αφήσουμε άλλο τη συμμορία του «πατριωτισμού» ανενόχλητη στην «υπεράσπιση» του έθνους. Αυτούς, που αποπρασανατολίζοντας χυδαία και απάνθρωπα, υποδεικνύουν ως μεγάλους εχθρούς του έθνους τους αφγανούς μικροπωλητές.
Αν ποτέ η Ελλάδα καταφέρει μέσα από την αντικαπιταλιστική αποδέσμευσή της από την ΕΕ να βάλει την πρώτη σημαία στο όρος που λέγεται ΕΝΩΜΕΝΕΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, νομίζω όλοι οι σύντροφοι και όλος ο λαός τότε θα αισθανθούμε περήφανοι ως έλληνες. Και αυτό τον πατριωτισμό πολύ τον γουστάρω……
Υπάρχει δυνατότητα επαναστατικού (ή έστω αριστερού) πατριωτισμού; Για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα πρέπει πρώτα απ' όλα να δούμε τί σημαίνει πατριωτισμός. Σημαίνει όντως αγάπη για την πατρίδα; Σε προσωπικό επίπεδο βέβαια αυτό είναι υποκειμενικό: εγώ μπορεί να νιώθω μια αγαλλίαση όταν φτάνω στον "τόπο" μου, αλλά σίγουρα δεν θα αυτοχαρακτηριζόμουν ως πατριώτης. Κάποιος άλλος πάλι μπορει να νιώθει ακριβώς το ίδιο και να το ονομάζει πατριωτισμό. Για να δούμε ωστόσο τί πραγματικά είναι ο πατριωτισμός (ώστε να καθορίσουμε και την στάση μας απέναντί του) δεν φτάνουν τέτοια εμπειρικά δεδομένα, χρειάζεται επιστημονική διερεύνηση.
Ιστορικά η έννοια και το όλο ιδεολόγημα του πατριωτισμού εμφανίζεται με τα εθνικά κινήματα που αναπτύσσονται από τον 17ο αιώνα και πέρα (ίσως και λίγο νωρίτερα σε κάποιες περιπτώσεις, π.χ. Ολλανδία). Ουσιαστικά ο πατριωτισμός είναι το ιδεολογικό εργαλείο που χρησιμοποιείται για να ενώσει μια πληθυσμιακή ομάδα με κάποια κοινά χαρακτηριστικά (κατά βάση "φυλή/καταγωγή" και γλώσσα, κατά δεύτερο λόγο θρήσκευμα) εναντίον μιας άλλης. Ιστορικά συνήθως η πρώτη ομάδα ήταν καταπιεσμένη από την δεύτερη, αλλά αυτό δεν είναι απολύτως απαραίτητο. Όλοι οι προηγούμενοι όροι όμως είναι ιδεολογικά επικαθορισμένοι, οπότε καλλίτερα να μην γενικολογούμε, ας δούμε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα: την Ολλανδία.
Η Ολλανδία υπήρξε μαζί με την Αγγλία η πρώτη μήτρα του καπιταλισμού και η μοναδική από τις δύο που είχε και μια εθνική επανάσταση εναντίον "ξένου κατακτητή". Στην πραγματικότητα βέβαια αυτό που ονομάζεται τώρα Κάτω Χώρες δεν ήταν παρά αυτονομημένα φέουδα της πάλαι ποτέ "αγίας ρωμαϊκής αυτοκρατορίας" που μέσω προικισμών και αγοραπωλησιών κατέληξαν κομμάτι της Ισπανικής αυτοκρατορίας. Στον 16ο αιώνα η ανερχόμενη αστική τάξη της Ολλανδίας δεν μπορούσε πια να ανεχτεί τους περιορισμούς που της έθετε η ισπανική εξουσία (οικονομικούς, πολιτικούς και θρησκευτικούς) και υποκίνησε τον λαό (εργάτες και μικρομεσαίους αγρότες κατά κύριο λόγο) σε εξέγερση. Δημιουργήθηκε επαναστατικός στρατός και ύστερα από έναν 80ετή πόλεμο διαμορφώθηκε η κοινοπολιτεία των Κάτω Χωρών, η οποία παρά τα φεουδαρχικά κατάλοιπα -οι στρατιωτικοί ηγέτες ήταν συνήθως φεουδάρχες- αποτελεί αστικό κράτος. Για τους εργάτες και την φτωχολογιά βέβαια δεν άλλαξαν πάρα πολλά πράγματα, ακόμα και η θρησκευτική καταπίεση παρέμεινε σε κάποιες επαρχίες (στο Friesland π.χ. ήταν παράνομο να είναι κανείς καθολικός). Βλέπουμε ήδη τότε την αστική τάξη να χρησιμοποιεί τα ιδεολογήματα του πατριωτισμού και της εθνικής ενότητας για να χειραγωγήσει τον λαό να πολεμήσει για τα συμφέροντά της.
Επειδή όμως το παράδειγμα απέχει πολύ χρονικά ας πάρουμε και δυο πιο πρόσφατα. Πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο ολόκληρη η Β' Διεθνής ορκιζόταν κατά του πολέμου, αλλά όταν ήρθε ο κόμπος στο χτένι οι σοσιαλπατριώτες άρχισαν τα εφυολογήματα περί "υπεράσπισης της πατρίδας" και "κατάπαυσης της πάλης των τάξεων" (δηλαδή εθνική ενότητα) περνώντας στο πλευρό των ιμπεριαλιστών και της εκάστοτε αστικής τάξης. Μόνο μια μικρή μειοψηφία καλούσε σε μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο και επανάσταση για την κατάληψη της εξουσίας από το προλεταριάτο. Ομοίως στην επανάσταση του '41-'49 στην Ελλάδα παρ' ότι υπήρχε επαναστατική κυβέρνηση, δημιουργία νέων κοινωνικών δομών και επαναστατικός στρατός, η ηγεσία του ΚΚΕ τα πρόδωσε όλα στέλνοντας τον Βελουχιώτη στην Ήπειρο και κλείνοντας την συμφωνία της Βάρκιζας. Προτίμησε για χάρη των συμφωνιών του Στάλιν με τους ιμπεριαλιστές συμμάχους του να περιοριστεί σε μια επαναφορά της "εθνικής ενότητας (αστικής νομιμότητας)" της πατρίδας, η οποία βέβαια στην συνέχεια με την βοήθεια της Αγγλίας καταδίωξε αμείλικτα τους επαναστάτες. Τέλος, δεν είναι άσχετο με το θέμα και το τί έγινε όταν οι μπολσεβίκοι παραχώρησαν αυτοδιάθεση σε όλους τους λαούς της Σοβιετικής Ένωσης: η Φιλλανδία χάθηκε και από λίγο και η Ουκρανία, αφού πολύ απλά την "αυτοδιάθεση" την έκαναν οι αντεπαναστάτες.
Παρά λοιπόν τις ρητορίες περί αγνού -ή και αριστερού- πατριωτισμού τα ιστορικά δεδομένα δεν μας δείχνουν παρά ότι ο πατριωτισμός είναι ένα ιδεολόγημα που χρησιμοποιείται από την αστική τάξη για να προωθήσει τα συμφέροντά της. Παρ' ότι επαναστατικός όταν και η αστική τάξη ήταν επαναστατική τώρα πια έχει περάσει οριστικά στην αντίδραση μαζί με την μπουρζουαζία. Ο πατριωτισμός δεν μπορεί παρά να δημιουργήσει δεσμούς ενότητας διαταξικού χαρακτήρα που αυτοχαρακτηρίζονται αποκλείοντας αυτούς που έχουν άλλη πατρίδα, οπότε τί χρησιμότητα μπορεί να έχει όταν η ιστορία μας οδηγεί στην αναγκαιότητα της ενότητας του προλεταριάτου παγκοσμίως για την σοσιαλιστική επανάσταση; Αντί λοιπόν να μιλάμε για "εθνική κυριαρχία" (όπερ εστί αστική κυριαρχία) και αποχώρηση από την ΕΕ (μόνο) -σιγοντάροντας μια μερίδα της αστικής ταξης- καλλίτερα παλέψουμε να σπάσουμε τις μικροαστικές πατριωτικές αυταπάτες και να αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις για την ανατροπή της εθνικής κυριαρχίας των αστών και την θεμελίωση της εξουσίας των εργατών στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο.
Το τι ακριβώς είναι ο πατριωτισμός μου φαίνεται από δύσκολο εως αδύνατο να προσδιοριστεί απόλυτα γιατί δεν άπτεται επιστημονικου προσδιορισμού.Για να ευθυμησουμε και λίγο μου θυμήζει το <<τι ναι αυτό που το λενε αγάπη>>.Στο λεξικό που κοιταξα να βρω το έτυμο και την έννοιά της,αναφέρεται ως η αγάπη για την πατρίδα και για τη λέξη πατρίδα αναφέρει τη γεννέτειρα.Νομίζω επίσης ότι θα ήταν πολύ περιοριστικό να το προσδιορίσουμε.Συγκεκριμένα αναπτύσω τη σκέψη μου πάνω στο αδιαμφισβήτητητο γεγονός της αγάπης για τον τόπο και τη χώρα καταγωγής που έχει η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων.Ας το ονομάσει ο καθένας όπως νομίζει.Αυτή ακριβώς η αγάπη σε συνδυασμό με το σοβαρο έλλειμα πολιτικης παιδείας,γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από την αστική τάξη.Αυτό ειναι το μεγάλο όπλο ιδεολογικης της κυριαρχίας και αποπροσανατολισμού στα <<δύσκολα>>.Προφανώς για έναν κομμουνιστή δεν τίθεται θέμα προτεραίότητας του εθνικού έναντι του ταξικού.Όμως από την άλλη δεν υπάρχει αγνόηση του εθνικού και της εθνικής ανεξαρτησίας.Η διεκδίκηση της εθνικής ανεξαρτησίας όταν υπάρχει θέμα σε καμία περίπτωση δεν οδηγεί σε εθνική ενότητα.Η ταξική πάλη ειναι ανειρηνευτη.Όμως ενώ μπορεί να υπάρξει εθνική κυριαρχία χωρίς λαική κυριαρχία, είναι αδύνατο να υπάρξει λαική κυριαρχία χωρίς εθνικη κυριαρχία.Παράδειγμα;ένα από τα πολλά οι ΗΠΑ.Έχουν εθνική ανεξαρτησία αλλά υπό την ηγεμονία της αστικής τάξης και μεσούσης της κρίσης λαική κυριαρχία ούτε για δείγμα.Δεν νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει ανάποδο παράδειγμα.Δηλ. λαικη κυριαρχία χωρίς εθνική.Μόνο ο Μ.Αλέξανδρος έκανε εκστρατείες για να εκπολιτίσει και να δώσει δυνατότητα για λαική κυριαρχία….χαχαχαχαχα!Συνεπώς για την εξυπηρέτηση του καλύτερου πεδίου για την τελική ταξική σύγκρουση που φέρνει η εποχή μας,η εθνική ανεξαρτησία από τους υπερεθνικούς νταβαντζήδες και τις ντόπιες τσατσάδες τους ειναι ζητούμενο.Επίσης ειναι και μιά καλή τακτικη κίνηση που θα αφαιρέσει από τους επαγγελματίες πατριώτες το πιό ισχυρό τους όπλο.Σε αυτή τη βάση το θέτω λοιπόν.Η διεκδίκηση της εθνικής ανεξαρτησίας σε καμια περίπτωση δεν θίγει τον διεθνιστικό προσανατολισμό που οφείλει να έχει το κάθε εργατικό κράτος ίσα ίσα που μονο έτσι μπορείς να μιλάς για διεθνισμό.
Σχετικό με το υπό συζήτηση θέμα είναι το ακόλουθο απόσπασμα από το άρθρο “Τα μαθήματα του Οκτώβρη” που είχε γράψει το 1935 ο Λέων Τρότσκι για την εφημερίδα Revolution:
“…Ο πατριωτισμός είναι το κύριο τμήμα αυτής της ιδεολογίας μέσω της οποίας η μπουρζουαζία δηλητηριάζει την ταξική συνείδηση των καταπιεσμένων και παραλύει την επαναστατική τους θέληση, επειδή ο πατριωτισμός σημαίνει την υποταγή του προλεταριάτου στο «έθνος», στην κορυφή του οποίου βρίσκεται η μπουρζουαζία. Οι Μενσεβίκοι και οι Σοσιαλεπαναστάτες ήταν πατριώτες: έως την Φεβρουαριανή εξέγερση ημικαλυμμένοι και μετά τον Φεβρουάριο [του 1917, Σ.τ.μ.] ανοιχτά και ξεδιάντροπα. Έλεγαν: «Τώρα έχουμε δημοκρατία, την πιο ελεύθερη δημοκρατία στον κόσμο. Ακόμα και οι στρατιώτες μας είναι οργανωμένοι σε σοβιέτ. Πρέπει να υπερασπίσουμε τη δημοκρατία κατά του Γερμανικού μιλιταρισμού» Οι Μπολσεβίκοι έλεγαν: «Αναμφίβολα η Ρωσική δημοκρατία είναι η πιο δημοκρατική. Αυτή όμως η επιφανειακή πολιτική δημοκρατία μπορεί αύριο να συντριφτεί καθώς στηρίζεται σε καπιταλιστικά θεμέλια. Όσο οι εργάτες, υπό την ηγεσία του προλεταριάτου, δεν απαλλοτριώνουν τους φεουδάρχες τους και τους καπιταλιστές και δεν σκίζουν τις ληστρικές συνθήκες με την Αντάντ, δεν μπορούμε να θεωρήσουμε τη Ρωσία πατρίδα μας και δεν μπορούμε να την υπερασπιστούμε». Οι αντίπαλοι μας εξοργίστηκαν. «Αν πιστεύετε αυτά, τότε δεν είστε απλά σεχταριστές, είστε πράκτορες του [γερμανού αυτοκράτορα, Σ.τ.μ.] Χοετζόλερν! Προδίδεται για αυτούς τη Ρωσική, Γαλλική, Αγγλική και Αμερικάνικη δημοκρατία!» Η δύναμη όμως του Μπολσεβικισμού έγκειτο στην ικανότητά του να παραμερίζει τις σοφιστείες των δειλών «δημοκρατών» που αυτοαποκαλούνταν Σοσιαλιστές αλλά στην πραγματικότητα προσκυνούσαν την καπιταλιστική ιδιοκτησία…”
Ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το βρείτε στο http://politikokafeneio.com/trotski/mathimata214.htm