Ο αρθρογράφος συμπεραίνει ότι τα άρθρα του Πριν πηγή και σκοπό έχουν «να συγκαλύ­ψουν τον οπορτουνισμό τους, τον τυχοδιωκτισμό τους», «για να κρυφτούν απ' αυτό που πραγμα­τικά είναι: εργαλείο υπονόμευσης της πολιτικής πάλης για την εργατική εξουσία, της ταξικής πά­λης του σήμερα».

Κι έτσι …καθαρίσαμε.

Η κρισιμότητα και η έκβαση της σε εξέλι­ξης ταξικής πάλης θα επηρεάσει για απροσδι­όριστο διάστημα τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώ­πων. Απαιτείται επομένως ανάλογη αντιμετώπι­ση των ζητημάτων. Η πολιτική που προωθείται από NAP και ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιχειρεί άμεσα την επιβο­λή στο κράτος και τις αστι­κές κυβερνήσεις, θεμελιω­δών ρηγμάτων και υλικών κατακτήσεων, ακόμη και νό­μων με γενική πανκοινωνική ισχύ που μπορεί, εν μέρει και ασταθώς να επιβληθούν από ένα ταξικά ανασυγκροτημέ­νο εργατικό κίνημα με ατμο­μηχανή μια προγραμματικά αναγεννημένη -μέσα στον αγώνα και την κοινή δράση Αριστερά. Παράγοντες που σήμερα κάνουν θετικά βήμα­τα. Η αντικαπιταλιστική αυ­τή τακτική, η «αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθε­σης», παίρνει και δίνει νόη­μα με την επιδίωξη της επα­νάστασης, τη δημιουργία δη­λαδή στρατηγικού ρήγματος στην αστική κυριαρχία. Με σταθερό οδηγό τη ρήση του Μαρξ πως τελικά το όλο ζήτημα είναι υπόθεση των ίδιων των ερ­γατών. Από αυτή τη σκοπιά, η αριστερή κυβέρ­νηση ή θα είναι αντικειμενικά γέννημα της επα­ναστατικής διαδικασίας ή δεν θα είναι αντικειμε­νικά αριστερή. Με το ίδιο κριτήριο θα κρίνονται ακόμη και «απρόσμενες» εξελίξεις.

Το ΚΚΕ κρίνεται γιατί ακολουθεί αντε­στραμμένη πορεία. Κρίνεται όχι μόνο ή κυρί­ως για την ακολουθούμενη πολιτική περιχαρά­κωσης, αλλά πρωτίστως για την τακτική του «να τσιμπήσουμε κάτι τις και φύγαμε για τη Λαϊκή Εξουσία» που οδηγεί στην περιχαράκωση. Δη­λαδή, για την αποσύνδεση της τακτικής από τη στρατηγική, την ασάφεια και αμφισημία αυτής καθ' αυτής της στρατηγικής. Τον ασαφή πολιτι­κό στόχο της Λαϊκής Εξουσίας – Λαϊκής Οικο­νομίας, ο οποίος δεν συνοδεύεται από τη στρα­τηγική της επανάστασης, με σφοδρές επιδράσεις στον άμεσο καθημερινό αγώνα, στη ζωή των ερ­γατών. Στην πολιτική χρήση (το πότε και γιατί) ακόμη και του ζητήματος των εκλογών.

Με την ευκαιρία, όταν αναφερόμαστε για συμμετοχή της Αριστεράς σε αστικές κυβερνή­σεις, λίγη σεμνότητα, αυτογνωσία και αυτοκριτι­κή δεν θα έβλαπτε. Ιστορικά η ηγεσία του ΚΚΕ συμμετείχε διά υπουργών σε τρεις αστικές κυ­βερνήσεις και στήριξε έμμεσα άλλες τρεις.

(ΠΡΙΝ 15/1/12)