Μια από τις πλέον χαρακτηριστικές εγγενείς ιδιότητες του κεφαλαίου είναι η συγκέντρωση και η συγκεντροποίησή του. Το κεφάλαιο δηλαδή όχι μόνο τείνει νααυξάνεται συνεχώς αλλά και να συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια.
Η πρώτη διαδικασία είναι συνεχής και αποτέλεσμα της θεμελιώδους λειτουργίας του καπιταλισμού, της παραγωγής και συσσώρευσης υπεραξίας.
Η δεύτερη διαδικασία, αυτή της συγκεντροποίησης, είναι μια διαδικασία μέσω της οποίας το κεφάλαιο συσσωρεύεται και συγκεντρώνεται όλο και περισσότερο γύρω από το πολύ μεγάλο κεφάλαιο. Κατά την ιστορική πορεία του καπιταλισμού μικρά κεφάλαια δημιουργούντο συνεχώς σε όλες τις σφαίρες της οικονομικής δραστηριότητας. Μέσω της διαδικασίας της συσσώρευσης το κεφάλαιο διογκώνεται αλλά και καταστρέφεται.
Μέσω των διαδικασιών των συγχωνεύσεων και των εξαγορών, επιθετικών ή μη, το κεφάλαιο συγκεντρώνεται και συσσωρεύεται σε όλο και μεγαλύτερες εταιρείες. Σε όλο και λιγότερα χέρια.
Οι καπιταλιστικές κρίσεις, και ιδιαίτερα οι μεγαλύτερες, παίζουν σημαντικό ρόλο στη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου. Τρία κύματα συγκέντρωσης μπορούμε να παρατηρήσουμε από το 1800 ως τη δεκαετία του 1970. Το πρώτο κατά το τέλος του δέκατου ένατου αιώνα, το δεύτερο τη δεκαετία του 1920 και το τρίτο κατά τη δεκαετία του 1950. Οι μεγάλες κρίσεις έπαιζαν σημαντικό ρόλο καθώς οδηγούσαν στη χρεοκοπία ένα μεγάλο αριθμό επιχειρήσεων και τη μεγέθυνση όσων απέμεναν.
Η συνέχεια του άρθρου στο συνημμένο αρχείο ή στο eparistera.
