Τίτλοι τέλους για τη Ν.Δ.Είναι φανερό ότι οι κύκλοι που αποφάσισαν τη δημοσιοποίηση της υπόθεσης την κρατούσαν για μήνες στο συρτάρι.
Αυτό που πήγε να εμφανιστεί σαν ατομική προσπάθεια του Κασιδιάρη να παζαρέψει και να εκβιάσει για να γλυτώσει το τομάρι του συμπληρώθηκε από στοιχεία που μας φανερώνει ότι κάτι σοβαρότερο συμβαίνει.
Τα ΜΜΕ ούτε συγκάλυψαν ούτε υποβάθμισαν την υπόθεση (εκτός από τον ανεκδιήγητο Ριζοσπάστη που το κατήγγειλε ως προσπάθεια αποπροσανατολισμού), ούτε προσπάθησαν να περιορίσουν τη “ζημιά” στο πρόσωπο του Μπαλτάκου. Σχεδόν οι πάντες έδειχναν το αυτονόητο, το Σαμαρά. Μόνο που το αυτονόητο έχει άλλη σημασία για τα “ανεξάρτητα” ΜΜΕ μας.
Ιδιαίτερα καυστικό ήταν το σχόλιο στους Financial Times την επόμενη ημέρα, το οποία αναπαρήγαγε το “ΒΗΜΑ”, όπου θεωρεί ότι η υπόθεση αποκαλύπτει τις υπόγειες σχέσεις ανάμεσα στη δεξιά πτέρυγα της ΝΔ και της ΧΑ. Ας προσέξουμε ότι οι FT δεν υποθέτουν τέτοιες “ανήθικες σχέσεις”. Τις θεωρούν -πλέον- δεδομένες κι απλά σημειώνουν ότι το γεγονός με το Μπαλτάκο τις αποκάλυψε δημοσίως!
Ο τρόπος που έγινε η δημοσιοποίηση της υπόθεσης, συνιστά μια επίσημη άρση εμπιστοσύνης από το κατεστημένο στην κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ κι επειδή το Πασοκ είναι ήδη παρελθόν, είναι φανερό ότι ο βασικός παραλήπτης αυτής της προειδοποίησης είναι η ΝΔ. Κι αυτή θα πρέπει να θεωρείται πλέον παρελθόν.
Υπάρχει στους FT μια σημειολογία που μόνο τυχαία δε μπορεί να είναι. Δύο ειδήσεις από την Ελλάδα προσφέρει ο ιστότοπος των FT την επόμενη της δημοσιοποίησης της υπόθεσης Μπαλτάκου. Το θέμα Μπαλτάκου και την διαπίστωση ότι η Ελλάδα ξαναβγαίνει στις αγορές. Σα να λένε οι FT, ευχαριστούμε για την προσφορά σας, να περάσει ο επόμενος!
Η Ν.Δ. φεύγει, ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται;
Φυσικά κι όχι.
Όσο βέβαιη κι εάν είναι η σε βάθος χρόνου πολιτική ενσωμάτωση του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ, άλλο τόσο βέβαιο είναι ότι η διαδικασία αυτή θα περιλαμβάνει οπωσδήποτε κινδύνους και τριγμούς για την άρχουσα τάξη.
Το μόνο τίμημα που θα είχε να καταβάλει ο ΣΥΡΙΖΑ για να πείσει την άρχουσα τάξη να αποδεχθεί το ρίσκο που περιέχει μια κυβέρνησή του, είναι η απόσβεση ενός κινήματος που συγκεντρώνει μια ογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει -όμως- ήδη δώσει τα ρέστα του και καθιστά το κυβερνητικό του εγχείρημα μια άχρηστη περιπλοκή.
Από το γερό-Κίσσινγκερ ξέρουμε ότι τις εκλογές τις κερδίζεις με αριστερά συνθήματα για να ασκήσεις δεξιά κυβερνητική πολιτική.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε ραγδαίες πολιτικές υποχωρήσεις προκειμένου να γίνει αποδεκτός ως κυβερνητική εναλλακτική, με τη σημαντικότερη να μην είναι η προγραμματική.
Ίσα-ίσα, στο προγραμματικό πεδίο ακολούθησε την ασφαλή συνταγή. Οι πολιτικοί του κήνσορες διαβεβαίωναν τους πάντες για την “υπεύθυνη” κυβερνητική πολιτική που σκοπεύουν να ασκήσουν ενώ παράλληλα όλα τα “λουλούδια” του άνθιζαν εξασφαλίζοντας ότι ο κάθε αριστερός ψηφοφόρος έβρισκε λόγια που “ακούγονταν ευχάριστα στο αυτί του”.
Εάν έμενε εκεί τα πράγματα θα εξελίσσονταν πάνω-κάτω φυσιολογικά. Έδωσε όμως και κάτι ακόμα. Την ολοσχερή απομάκρυνσή του από οποιαδήποτε κινηματική διαδικασία.
Δεν είμαι σίγουρος ότι αυτό έγινε κατόπιν ανωτέρω απόφασης. Τόσο αυτοκτονικές τάσεις δε νομίζω ότι έχουν. Το πιθανότερο είναι να μην είχαν σχεδιάσει ένα τέτοιο πρωτοφανές ξεδόντιασμα, όμως η κυβερνητική αύρα, η πασαρέλα στα κανάλια κι οι δάφνες της αναγνώρισης από την “υψηλή” κοινωνία απορρόφησε ολοκληρωτικά τα ούτως ή άλλως λιγοστά μάχιμα στελέχη που είχε ο ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη πλευρά, η ευκολία του ιδεολογικού κυβερνητισμού καθήλωσε τους οπαδούς του στους καναπέδες, μακριά από τα αγκάθια του πεζοδρομίου.
Το κερασάκι στην τούρτα ήταν οι ηλίθιες εμπνεύσεις τους να ασκήσουν “υψηλή κοινοβουλευτική πολιτική”. Τα δύο τελευταία μνημόνια, ψηφίστηκαν χωρίς να υπάρξει σοβαρή διαδήλωση στο δρόμο.
Όχι μόνο δεν έκανε τίποτα ο ΣΥΡΙΖΑ για να οργανωθεί μια σοβαρή διαδήλωση, αλλά φρόντιζε να κάμψει κι οποιοδήποτε αγωνιστικό κι αποφασιστικό φρόνημα με τις προτάσεις μομφής!
Σε πολιτικό επίπεδο, το να συγκεντρώνει η αξιωματική αντιπολίτευση τις δυνάμεις τις σε μια πρόταση μομφής καταδεικνύει την εκτίμησή της ότι οι πολιτικές εξελίξεις διαδραματίζονται στο εσωτερικό της Βουλής και μόνο..
Σε πρακτικό επίπεδο, έσπερνε την σύγχυση σε οποιονδήποτε σκόπευε να συμμετάσχει σε μια αποφασιστική κι αγωνιστική διαμαρτυρία μιας που δεν ήξερε κανείς πότε θα γινόταν η ψήφιση του μνημονίου, χρονικό σημείο που συνιστά μια ασήμαντη τυπικά αλλά ισχυρή συναισθηματικά κορύφωση της διαμαρτυρίας.
Ιδίως, την περασμένη Κυριακή, όποιος ήταν στο δρόμο ή ετοιμαζόταν να έρθει, μάθαινε ότι η συνεδρίαση μάλλον θα διαλυθεί για να συζητηθεί πρόταση μομφής…
Μετά τη ΝΔ τι;
Μα ένα δεξιό “Ποτάμι”. Τι άλλο; Μιας που το εγχείρημα ενός “Αριστερού ποταμιού” στέφτηκε με τέτοια επιτυχία, γιατί να μη στηθεί κι ένα “δεξιό”;
Δεν είναι αστείο. Εάν διαλυθεί η ΝΔ, πόσο μακριά θα είναι από μια άνετη κυβερνητική πλειοψηφία, ένα κεντροδεξιό “Ποτάμι” έχοντας στο τιμόνι έναν άνθρωπο, π.χ. σαν τον Χατζηνικολάου; Με μερικές απλές προϋποθέσεις που θα δούμε παρακάτω, μάλλον εύκολα!
Τα κουκιά από ΝΔ κι ΑΝΕΛ μπορούν να θεωρούνται ήδη μέσα στο σακούλι, το ίδιο κι ένα κομμάτι από ΔΗΜΑΡ-ΠΑΣΟΚ-Ελιά.
Το δυσκολότερο εγχείρημα, μοιάζει να είναι ο επαναπατρισμός των ψήφων που πήγαν στην ΧΑ.
Σε τι ακριβώς όμως συνίσταται η ραγδαία ανάπτυξη της ΧΑ;
Η εκλογική άνοδος της ΧΑ σηματοδοτεί ή έστω ανατροφοδοτεί μια διεύρυνση της ιδεολογικής επιρροής των φασιστικών αντιλήψεων, ή αποτελεί απλά μια καταγραφή των υπαρκτών αλλά καταπιεσμένων επί δεκαετίες σοσιαλδημοκρατικής κυριαρχίας ακραίων ιδεολογικών υπολειμμάτων των νικητών του Εμφυλίου Πολέμου?
Όλοι αυτοί έγιναν τώρα φασίστες, ή υπήρχε πάντα ένας ισχυρός πυρήνας που το έκρυβε?
Είμαστε στον προθάλαμο μιας ιστορικής φασιστικής ανάτασης στη χώρα ή παρακολουθούμε ένα εφήμερο νεοφασιστικό πρελούδιο?
Πόσοι είναι οι ψηφοφόροι της που απλά έκαναν μια ευκαιριακή εκλογική επιλογή εκφράζοντας έτσι τη γενικευμένη τους πολιτική δυσαρέσκεια?
Νομίζω ότι εύκολα μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι ο πυρήνας της επιρροής της ΧΑ αποτελείται από τα εμφυλιοπολεμικά κατάλοιπα της ελληνικής κοινωνίας.
Στην Ελλάδα, ο Εμφύλιος Πόλεμος ποτέ δεν τέλειωσε. Για να τελειώσει, θα πρέπει να γραφεί ΜΙΑ ιστορία που να γίνει γενικά αποδεκτή. Να ωριμάσει και να αναδειχθεί μια κυρίαρχη κοινή αντίληψη γι αυτά τα γεγονότα. Να βρει η κάθε πλευρά μια δίκαιη συνολική αναγνώριση του ρόλου της στα γεγονότα αυτά. Αυτήν την πληγή, μόνο η δικαιοσύνη μπορεί να την επουλώσει κι αυτή σαφώς δεν υπηρετείται από το επίσημο “ουαί τοις ηττημένοις”…
Μέχρι να γίνει αυτό, θα υπάρχει μια ανειρήνευτη διαμάχη, όπου η κάθε πλευρά θα διατηρεί ανέπαφα τα ιδεολογικοπολιτικά της χαρακώματα. Οι νικητές θα συνεχίσουν να θεωρούν το φασισμό ελάσσων πρόβλημα σε σχέση με τον κομμουνισμό. Θα νομιμοποιούν ιδεολογικοπολιτικά τα ναζιστικά μορφώματα και θα συντηρούν ισχυρούς φασιστικούς θύλακες στην ελληνική κοινωνία. Όχι βέβαια του 15% που άγγιξε κάποια στιγμή δημοσκοπικά η ΧΑ αλλά όμως της τάξης του 6-7% σίγουρα.
Αυτούς έβγαλε από το βούρκο η ΧΑ. Δεν τους δημιούργησε. Απλά τους έδωσε το κουράγιο να μοστράρουν τη φάτσα τους αμακιγιάριστη.
Επίσης, δε μοιάζει να διευρύνει το μέγεθος του σκληρού ιδεολογικοπολιτικού τους πυρήνα. Παραμένουν στο κοινωνικό περιθώριο κι υπάρχει μια ισχυρότατη κοινωνική αποστροφή.
Η ιστορία, μόνο σα φάρσα μπορεί να επαναληφτεί.
Από τα παραπάνω είναι φανερό ότι τα πολιτικά όρια μιας αμιγούς φασιστικής “λύσης” είναι στα όρια της επιστημονικής φαντασίας. Άλλωστε, είναι τόσο μεγάλο το δημοκρατικό έλλειμμα από την ασκούμενη πολιτική από τη “μετριοπαθή ακροδεξιά” που δεν αφήνει πολλά πολιτικά περιθώρια στους φασίστες.
Δεν είμαστε στα πρόθυρα μιας ιστορικής φασιστικής ρεβάνς.
Η φασιστική πολιτική ατζέντα ήρθε για να μείνει αλλά τα φασιστικά κόμματα θα παραμείνουν στο περιθώριο.
Η πολιτική διαμαρτυρία που γέμισε το εκλογικό τους σακούλι θα οδηγηθεί εύκολα σε άλλους σχηματισμούς μιας και δεν έχει κανένα ιδεολογικοπολιτικό βάθος. Ο σκληρός φασιστικός πυρήνας θα “κολλήσει” πάλι σε κάποιον σχηματισμό “εξουσίας” που θα τους υποχρεώσει να αυτολογοκριθούν.
Η εκλογική πελατεία της ΧΑ είναι κι αυτή διαθέσιμη άμεσα για χρήση από ένα “κεντροδεξιό Ποτάμι”.
Ένα νέο έργο με πολύ παλιό σενάριο.
Το “δεξιό” Ποτάμι θα ξεκινήσει όταν η ΝΔ θα έχει χάσει την “παράσταση νίκης” κι ο Σαμαράς δεν θα είναι ο “πλέον κατάλληλος για πρωθυπουργός”. Μόνο τότε θα μπορεί να αποδομηθεί εκ του ασφαλούς η ΝΔ.
Δεν είναι μακριά. Και το ΠΑΣΟΚ δεν πήγε με τη μία στο 3%. Έκανε μια στάση στο 13%! Όμως το είχαν όλοι ξεγραμμένα ακριβώς την επόμενη ημέρα των εκλογών. Τον μαϊντανό στη ΝΔ έκανε μέχρι να εξαφανιστεί. Το ίδιο -ίσως- κάνει κι η ΝΔ στο δεξιό ποτάμι.
Το σίγουρο είναι ότι δεν θα κάτσουν οι Βενιζελοσαμαράδες να τους εξαφανίσουν αναίμακτα. Ήδη με το που ξεκίνησε αυτή η διαδικασία, άρχισαν να απειλούν να τους αποσταθεροποιήσουν το οικονομικό και πολιτικό σύστημα με τη συζήτηση για τριπλές εκλογές.
Η Moody’s ανέβαλε την δημοσιοποίηση μια καλύτερης βαθμολογίας για την Ελλάδα με το πρόσχημα της αναμονής μια πολιτικής ρευστότητας και μοιάζει να έχουμε μια ολιγόχρονη ανακωχή.
Θα έχει -λοιπόν- ενδιαφέρον το πολιτικό σκηνικό τις επόμενες ημέρες!
Ο Σαμαράς ίσως ψάξει έναν αξιοπρεπή συμβιβασμό, αλλά όμως ο Βενιζέλος έχει να φοβάται και τη φυλακή. Ίσως σοφά σκεπτόμενοι οι κυρίαρχοι κύκλοι τους αφήσουν να “βράσουν” στις αποκλίνουσες στρατηγικές τους και να διαλυθούν μόνοι τους. Ίδωμεν.
