ΙΝα τριγυρνάς,
στου κόσμου τα στενά
κι ήλο να μη βλέπεις.
Εφιάλτες μονάχα,
σκοτεινούς και γλιστερούς.
Και πώς να γίνει αλλιώς,
τα όνειρα σκότωσαν,
πύρινες λέξεις,
ματωμένα γκλοπ,
και ψέματα.
Έθαψαν πρόχειρα τ’ απομεινάρια,
τους τάφους έφτυσαν
κι έριξαν κατάρα.
«Εδώ να μην ξαναπατήσεις»
Αλάτι ρίξανε στη γη,
πράσινο να μη φυτρώσει,
να μείνει άγονη, καφέ, σκληρή.
ΙΙ
Περνάς τα σύνορα σκυφτός,
ψάχνοντας ίχνη.
Γλίτωσε κανείς;
Φυλακισμένη έστω,
έμεινε ζωή;
Με αλυσίδες έστω,
να σπάει τη μουντάδα
με τη λαμπρή της όψη.
Μπότες κι όπλα ακούω
κι ύστερα σιωπή.
Οι εφιάλτες έμειναν γυμνοί,
στους κάμπους αλωνίζουν
και με τσεκούρια κυνηγάν
λουλούδια,
πεταλούδες,
τα χρώματα,
το φως,
τις μουσικές.
Στήνουν ορχηστρικό
με τύμπανα μίσους.
Βαθύ πηγάδι αναζητούν,
Τάφρο των Μαριανών,
να πνίξουν την ελπίδα.
Ξημέρωσε φασισμός,
κι οι εφιάλτες βηματίζουν,
εκεί που παίζαμε μικροί.
ΙΙΙ
Κι εγώ μικρός, σκυφτός,
τα σύνορα περνώ,
ψάχνοντας ίχνη.
Πρόσωπα νεανικά,
γροθιές σφιγμένες
και χαμόγελα.
Το μπόι κυνηγώ,
τους γαλαξίες κοσκινίζω,
να βρω που πέταξαν
το κόκκινο αστέρι.
Δειλά να τ’ ακουμπήσω
πλάι στην ερημιά,
τη σκοτεινιά,
τη θλίψη.
Θα μου κάνεις παρέα;
πηγή: Πένα ψαλίδι χαρτί
