Στα τέλη του 18ου αιώνα, ο Χουάν Πιο Ακόστα ζούσε στην Ουρουγουάη, κοντά στα σύνορα με τη Βραζιλία.Η δουλειά του τον έκανε να πηγαινοέρχεται από χωριό σε χωριό, και να διασχίζει ερημιές.
Ταξίδευε σε άμαξα με άλογα, παρέα με οχτώ επιβάτες της πρώτης, δεύτερης και τρίτης θέσης.
Ο Χουάν Πίο αγόραζε πάντα εισιτήριο τρίτης θέσης, το φτηνότερο.
Ποτέ δεν είχε καταλάβει γιατί υπήρχαν τρεις διαφορετικές τιμές. Όλοι ταξίδευαν με την ίδια άμαξα, τόσο εκείνοι που πλήρωναν περισσότερο όσο και εκείνοι που πλήρωναν λιγότερο, στριμωγμένοι, καταπίνοντας σκόνη και χοροπηδώντας ασταμάτητα.
Ποτέ δεν το είχε καταλάβει, μέχρι που μια κακή χειμωνιάτικη μέρα η άμαξα κόλλησε στη λάσπη. Τότε ο αμαξάς φώναξε: «Της πρώτης θέσης να μείνουν μέσα!» «Της δεύτερης θέσης να κατέβουν!» «Της τρίτης θέσης… να σπρώξουν!»
Από το βιβλίο ”Οι μέρες αφηγούνται” του Eduardo Galeano, εκδόσεις ΠΑΠΥΡΟΣ, Οκτώβριος 2012
