Παραθέτουμε την πολιτική πρόταση πού απεύθυνε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο ΣΧΕΔΙΟ Β, στο πλαίσιο της προσπάθειας για την μετωπική πολιτική συμπόρευση, μαζί με ένα μικρό σχόλιο.

Η οργάνωση αυτή στις διαδικασίες της ψήφισε ένα διαφορετικό από αυτό πολιτικό πλαίσιο.

Η ουσία της πολιτικής διαφοράς συγκεντρώθηκε κυρίως στην άρνηση του στόχου για έξοδο όχι μόνο από την ευρωζώνη αλλά και από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το ζήτημα αυτό αποτελεί τον θεμέλιο λίθο του πολιτικού αγώνα αυτήν την περίοδο, πόσο μάλλον που βρισκόμαστε μπροστά στην μάχη των ευρωεκλογών. Και αυτό τη στιγμή που η ΕΕ στα μάτια όλο και διευρυνόμενου τμήματος των εργαζομένων και του λαού, προβάλλει ως ενορχηστρωτής της εργατικής γενοκτονίας και της περιστολής της δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Η μετακίνηση τμήματος δυνάμεων που παλιότερα εκφραζόταν με την λεγόμενη ”ευρωπαϊκή” πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, είναι σημαντικό γεγονός. Αντανακλά βαθύτερες διεργασίες. Η ίδια η παραδοχή πως κανένα πρόγραμμα κοινωνικής σωτηρίας δεν είναι εφικτό μέσα στο πλαίσιο της ΕΕ, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο επίσης διατυπώνεται από το ΣΧΕΔΙΟ Β, αν και όχι χωρίς παλινωδίες και αμφισημίες, έχει επίσης την σπουδαιότητά της.

Παρόλα αυτά, φαίνονται τα πολιτικά και ιδεολογικά όρια που αποτελούν αρνητικό κληροδότημα μιας λαθεμένης ανάλυσης για το χαρακτήρα της ΕΕ, που ανάμεσα στα άλλα πληρώνεται ακριβά σήμερα, ακόμη και με την άνοδο της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη. Η αντίφαση ανάμεσα στην αναγνώριση της συνολικά αρνητικής επίπτωσης για την εργατική πλειονότητα από την διαχρονική ένταξη στην ΕΕ, και της εκτίμησης της κόλασης που έχουμε μπροστά μας με τη μετατροπή των μνημονίων σε συνταγματικό καθεστώς όπως απαιτεί η ΕΕ, με παράλληλη άρνηση του λογικού και αναγκαίου συμπεράσματος του στόχου της ρήξης-αποδέσμευσης από αυτήν, δεν είναι απλό ζήτημα. Δεν χρειάζεται να επιστρατεύσει κανείς το μαρξισμό για αυτό. Είναι λογικό να είσαι σε μια χούντα και να λες: ”παλεύω για τη δημοκρατία, αλλά δε θέτω θέμα να πέσει η χούντα”; Θα αρκούσε αλήθεια να λες: ”Αντικειμενικά, αυτό που λέω με φέρνει ενάντια στη χούντα, αλλά δεν το διατυπώνω για να μη τρομάξει ο κόσμος”; Θα τρόμαζε αυτό ή θα ενθαρρυνόταν από μια θαρραλέα αγωνιστική και πολιτική στάση; Μήπως τελικά έχουμε βάζουμε οι ίδιοι τη δράση μας σε …καθεστώς παρονομίας, αυτολογοκρισίας και φίμωσης;

Δυστυχώς, το παράδειγμα μιας απόλυτης λαθεμένης επιχειρηματολογίας και μεθοδολογίας και φυγής μέσω διατυπώσεων και τακτικισμών, για να αποφευχθεί και τελικά για να απορριφθεί το αίτημα ”έξω από την ΕΕ”, είναι έκφραση βαθύτερου στρατηγικού ελλείμματος ευρύτερα στην αριστερά, πολιτικής ατολμίας και τελικά απόσπασης από την πραγματικότητα και τις δυναμικές της τάσεις. Να υπενθυμίσουμε μήπως την άρνηση ουσιαστικών ριζοσπαστικών διεκδικήσεων για την ριζική μείωση του χρόνου εργασίας; Ή για την αυτοκτονική εμμονή στον ακολουθητισμό στον υποταγμένο εργοδοτικό και κρατικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ; Δεν είναι εύκολος ο δρόμος της επανένωσης της κομμουνιστικής αριστεράς με το σκοπό της και το βαθύ κοινωνικό ιστορικό αίτημα για απελευθέρωση της εργασίας και ανατροπή του καπιταλισμού. Ούτε υπάρχει ακόμη, παρά τα βήματα με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ένας ισχυρός πόλος αντικαπιταλιστικής επαναστατικής αριστεράς, που να δίνει ένα άλλο βηματισμό. Οι ταλαντεύσεις και αμφισημίες και μέσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν βοηθάνε σε αυτό.

Χωρίς εύκολους αναθεματισμούς, οφείλουμε να εμβαθύνουμε στην αναγκαία, ανοιχτή, ειλικρινή πολιτική συζήτηση, που περιέχει και την συντροφική αντιπαράθεση με ένα άλλο πολιτικό πολιτισμό. Η χειρότερη επιλογή οπωσδήποτε είναι η αλόγιστη πόλωση, με το καταχώνιασμα των πολιτικών διαφορών, που συνήθως πάει μαζί με τον πληθωρισμό εμπιστευτικών ”πληροφοριών” (ακριβώς τη στιγμή που υπάρχει αλλεργία για τη δημόσια πολιτική αντιπαράθεση!), προσωπικών αναφορών και τακτικισμών που προσωρινά καλύπτουν τις ακροβασίες, αλλά μακροπρόθεσμα οδηγούν σε απογοητεύσεις ή σε μεγαλύτερη πολιτική και ιδεολογική υπόκλιση στα κυρίαρχα ρεφορμιστικά και διαχειριστικά ρεύματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς, φτιάχνοντας πολλές …πρωτοβουλίες των 1000.

Απόφαση της συνεδρίασης του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 16/2

1. Σε ό,τι αφορά τα πολιτικά ζητήματα της περιόδου ΠΣΟ επιβεβαιώνει την απόφαση της προηγούμενης συνεδρίασής του, και βασίζεται σε αυτήν για τις σημερινές εκτιμήσεις και αποφάσεις.

Α. Σχετικά με τις διαδικασίες για την μετωπική συμπόρευση:

2. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συνέβαλε με πνεύμα ενωτικής διάθεσης και επιμονής στις συζητήσεις με τις δυνάμεις και τους αγωνιστές που πήραν μέρος μέχρι τώρα, στις διαδικασίες για την μετωπική συμπόρευση των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής, αντι ΕΕ αριστεράς, με βάση τις αποφάσεις της Συνδιάσκεψης και των οργάνων της. Το ΠΣΟ εγκρίνει το κείμενο που απέστειλε η ΚΣΕ στις δυνάμεις της συμπόρευσης στις 14.02.

Η πολιτική βάση που απέστειλε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και συμφωνήθηκε και από άλλες δυνάμεις και ανένταχτους αγωνιστές, ανταποκρίνεται στις ανάγκες του πολιτικού αγώνα και τις διαχωριστικές γραμμές της περιόδου. Ανταποκρίνεται στα βασικά ζητούμενα, τις θέσεις και τις οριοθετήσεις που έθεσε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την Συνδιάσκεψή της και τις μετέπειτα αποφάσεις των οργάνων της. Εκφράζει με προωθητικό τρόπο την συζήτηση που έγινε και τια απόψεις και θέσεις που προβλήθηκαν από τις άλλες δυνάμεις. Αποτελεί συνολικά σημαντικό βήμα στην συμπύκνωση της μετωπικής μας πολιτικής.

3. Με την κατάθεση της τελικής πρότασης από την πλευρά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, προϊόν σύνθεσης ενός μακρόχρονου και εξαντλητικού διαλόγου, εκτιμάμε ότι η διαδικασία των συζητήσεων και διαπραγματεύσεων πάνω στα πολιτικά ζητήματα με τις δυνάμεις που πήραν μέρος σε αυτή την φάση ολοκληρώθηκε.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί όλες τις δυνάμεις και αγωνιστές που πήραν μέρος στις διαδικασίες αυτές και τους χιλιάδες που δεν πήραν, να ανοίξουν δημόσιο διάλογο και να προχωρήσουν μπροστά σε ένα αποφασιστικό βήμα μετωπικής πολιτικής συμπόρευσης για να ανοίξουν δρόμοι για έναν άλλο συσχετισμό στην κοινωνία και την αριστερά.

Εφόσον υπάρξει συμφωνία στην πρόταση αυτή ανοίγει ο δρόμος για να αναληφθούν κοινές πολιτικές πρωτοβουλίες για την παρέμβαση στις μεγάλες κοινωνικές, πολιτικές και εκλογικές μάχες της περιόδου. Ειδικότερα:

* Το πλαίσιο αυτό αποτελεί την βάση για μια πολιτική, εκλογική παρέμβαση της μετωπικής συμπόρευσης που θα επιδιώξει να εμπνεύσει τους εργαζόμενους και τον λαό και όχι με λογικές «εκλογικής λίστας» ή «συμμαχίας στην βάση κάποιων σημείων».

* Η παρέμβαση στις εκλογές πρέπει να γίνει με όρους σεβασμού και ισοτιμίας των συνεργαζόμενων δυνάμεων και μετώπων με έμφαση στην ανάδειξη του κοινού πλαισίου και του κοινού προγράμματος και προβολή κυρίως των κοινών θέσεων.

Η πολιτική δήλωση αυτή είναι η παρακάτω:

Κοινή πολιτική δήλωση

Οι δυνάμεις και οι αγωνιστές που συνυπογράφουμε αυτή την πολιτική δήλωση αποφασίσαμε να προχωρήσουμε στο δρόμο της μετωπικής πολιτικής συμπόρευσης με στόχο το συντονισμό και τη συνεργασία στους ταξικούς, λαϊκούς αγώνες και τις πολιτικές μάχες της ερχόμενης περιόδου. Προσβλέπουμε στη διαμόρφωση ενός κοινού προγράμματος ανατροπής της βάρβαρης επίθεσης που δέχεται ο εργαζόμενος λαός από τις δυνάμεις των δανειστών, του κεφαλαίου και της ΕΕ, στην εμβάθυνση και παραπέρα επεξεργασία του προγράμματος αυτού.

Η ανάγκη της συμπόρευσης αυτής προέκυψε από την κοινή μας πεποίθηση ότι σήμερα, μέσα στη συνθήκη μιας οξύτατης καπιταλιστικής κρίσης, τόσο διεθνώς όσο και στη χώρα μας, οι δυνάμεις του κεφαλαίου φορτώνουν τα βάρη της κρίσης και τα αδιέξοδα της ευρωζώνης και της ΕΕ στην εργαζόμενη πλειοψηφία, οδηγώντας την στην φτώχεια, την μαζική ανεργία και την μετανάστευση, και καταλύοντας κάθε έννοια λαϊκής κυριαρχίας και δημοκρατίας. Πολιτική έκφραση αυτών των δυνάμεων αποτελούν η δικομματική κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, η ΔΗΜΑΡ, ο υπό διαμόρφωση ευρύτερος «κεντροαριστερός» χώρος που καταστατικό του πλαίσιο έχει την αμετάκλητη παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη/ΕΕ, καθώς και τα εθνικιστικά δεξιά «νέα» μορφώματα που προετοιμάζονται. Έχει επιπλέον σαν ακροδεξιό δήθεν αντι-συστημικό συμπλήρωμα και φόβητρο την ναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής.

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, οι εργάτες, οι υπάλληλοι, τα αυτοασπαχολούμενα και τα μικροαστικά στρώματα, η μικρή και μεσαία αγροτιά, η νεολαία και οι άνεργοι, που έχουν αντισταθεί σε αυτές τις πολιτικές με τους μεγάλους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες της τελευταίας περιόδου, τις απεργιακές κινητοποιήσεις, τις καταλήψεις, τις διαδηλώσεις και τα συλλαλητήρια, προκαλώντας μεγάλο κλονισμό και ανακατατάξεις στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, βάζοντάς το σε μια διαρκή κρίση εκπροσώπησης.

Πολιτικός στόχος μας είναι να συγκροτήσουμε ένα πλατύ κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο που να μπορέσει να οδηγήσει στην ανατροπή της επίθεσης της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ, σε μια έξοδο από την κρίση προς όφελος της εργαζόμενης λαϊκής πλειοψηφίας. Κρίκος σε αυτή την πάλη και ειδικά στη χώρα μας, είναι η ρήξη με τη λογική του «ευρω-μονόδρομου» που έχουν επιβάλλει οι δυνάμεις του κεφαλαίου και οι κυβερνήσεις τους σε συνεργασία με τους ηγεμονικούς καπιταλισμούς της Ευρωζώνης και της ΕΕ.

Στα πλαίσια αυτά, η σύγχρονη «Ευρωπαϊκή Μεγάλη Ιδέα» έχει οδηγήσει τους εργαζομένους και το λαό στην εξαθλίωση και τη φτωχοποίηση, καταστρέφει τις παραγωγικές δυνατότητες και έχει δεσμεύσει το μέλλον των επόμενων γενιών στους σχεδιασμούς των τραπεζιτών και των πολυεθνικών μονοπωλίων. Η ΕΕ είναι ένα σύστημα ιμπεριαλιστικής ενοποίησης που δεν αλλάζει ούτε μεταρρυθμίζεται. Ειδικά σήμερα, που η ΕΕ και το ευρώ μεταλλάσονται σε ακόμη πιο βάρβαρη «φυλακή των λαών», η απειθαρχία στις συνθήκες τους, η πάλη εναντίον της ΕΕ και του ευρώ αναδεικνύεται σε καθοριστικό κρίκο των αγώνων.

Η στάση απέναντι σ’ αυτόν τον υποτιθέμενο «ευρω-μονόδρομο» της ελληνικής αστικής τάξης αποτελεί καθοριστικό κριτήριο σήμερα που διαχωρίζει τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις ανάμεσα σ’ αυτές που υποκλίνονται στα συμφέροντα του ελληνικού και ευρωπαϊκού κατεστημένου και αυτά που υποστηρίζουν τα λαϊκά και εργατικά συμφέροντα. Αυτό τον δεύτερο δρόμο της ανατροπής σκοπεύει να αναδείξει και να ισχυροποιήσει η συμπόρευση.

Επιδίωξή μας είναι να ενισχύσουμε τους ενωτικούς αγώνες των εργαζομένων πρώτα απ’ όλα για την επιβίωση και τη βελτίωση της ζωής τους, για να πάρουν στα χέρια τους τις τύχες τους. Σήμερα όμως, ακόμη και για να κατακτήσει ο λαός στοιχειώδη δικαιώματα και να βγει από το πολιτικό περιθώριο απαιτούνται βαθιές τομές στην οικονομία, την πολιτική, την οργάνωση της κοινωνίας, ενάντια στα συμφέροντα του κεφαλαίου, των δανειστών, της ευρωζώνης και της ΕΕ. Απαιτούνται ρήξεις με τα διεθνή κέντρα του ιμπεριαλισμού, που με διάφορες μορφές σημαίνουν αγώνες ενάντια στο υπεύθυνο για την κρίση καπιταλιστικό σύστημα και τους πολιτικούς συνασπισμούς που το υπηρετούν.

Η ιστορική εμπειρία έχει δείξει ότι όσο η εξουσία και ο πλούτος βρίσκεται στα χέρια μιας εκμεταλλευτικής μειοψηφίας, η ζωή, η ευημερία και η ελευθερία του εργαζόμενου λαού με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα λεηλατούνται. Γι’ αυτό το πρόγραμμά μας συνδέεται με τη σοσιαλιστική προοπτική.

Οι βασικοί και αλληλένδετοι μεταξύ τους άξονες αυτού του μεταβατικού προγράμματος πάλης είναι οι ακόλουθοι:

* Η μονομερής κατάργηση των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων καθώς και όλων των νόμων και ρυθμίσεων που επιβλήθηκαν με βάση αυτά.

* Η στάση πληρωμών στους δανειστές, η μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους.

* Η έξοδος από το ευρώ, ως αναγκαίο, αφετηριακό βήμα για μια νομισματική, δημοσιονομική και οικονομική πολιτική που θα υπηρετεί τις εργατικές και λαϊκές ανάγκες.

* Η απειθαρχία στις συνθήκες, η ρήξη και έξοδος από την ΕΕ για την κατάργηση των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, για την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων. Στόχος μας είναι η ισότιμα και αμοιβαία επωφελής συνεργασία των λαών σε διεθνιστική βάση.

* Οι εθνικοποιήσεις όλων των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας χωρίς αποζημίωση, και η λειτουργία τους με εργατικό-λαϊκό έλεγχο, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις των δημόσιων αγαθών (παιδεία, υγεία, ενέργεια, νερό κ.τ.λ.).

* Η υπεράσπιση και αξιοποίηση των μεγάλων παραγωγικών δυνατοτήτων και της δημιουργικότητας του κόσμου της εργασίας για έναν κοινωνικό ανασχεδιασμό της οικονομίας με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες, ενάντια στη λογική του κέρδους και τους κανόνες της ΕΕ.

* Η ριζική αναδιανομή εισοδήματος και πλούτου, υπέρ της εργασίας και σε βάρος του κεφαλαίου με προτεραιότητα την αντιμετώπιση της ανεργίας, ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, ριζική μείωση του χρόνου εργασίας, προστασία των συλλογικών συμβάσεων και σταθερές σχέσεις εργασίας, αποκατάσταση και διεύρυνση των εργατικών δικαιωμάτων.

* Η υπεράσπιση, διεύρυνση και ουσιαστικοποίηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών του λαού, η απαλλαγή από κάθε είδους επιτροπεία, η προώθηση θεσμών λαϊκής αυτοδιεύθυνσης σε ολόκληρη την κοινωνία, ενάντια στην κυβερνητική – κρατική τρομοκρατία και εργοδοτική δεσποτεία.

* Η λαϊκή πάλη και η επιβολή μέτρων για τη συντριβή των φασιστικών συμμοριών και του ρατσισμού, ο οποίος αποτελεί βασικό όπλο για τη διαίρεση και εκμετάλλευση ντόπιων και ξένων εργαζομένων.

* H παροχή ασύλου στους πρόσφυγες και η καθιέρωση νομιμοποίησης όλων των μεταναστών. Κανένας άνθρωπος «λαθραίος», και κανένας μετανάστης χωρίς χαρτιά. Ίσα κοινωνικά δικαιώματα σε έλληνες και ξένους εργαζομένους. Πλήρη πολιτικά δικαιώματα στους μόνιμα εγκαταστημένους μετανάστες. Μη αποδοχή των συνθηκών του Δουβλίνου, του Σένγκεν, του Συμφώνου μετανάστευσης, της Frontex. Κλείσιμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Όχι στην πολιτική των επαναπροωθήσεων. Όχι στην Ευρώπη-φρούριο.

* Η υπεράσπιση της ειρήνης, η μη συμμετοχή με οποιονδήποτε τρόπο της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, το κλείσιμο των ξένων βάσεων, η έξοδος από το ΝΑΤΟ, η παραμονή στο οποίο μόνον συμφορές έχει επιφέρει στη χώρα μας, η προώθηση της διεθνιστικής συνεργασίας των λαών στην περιοχή μας και σε όλο τον κόσμο.

Το πρόγραμμα αυτό απευθύνεται στους εργαζόμενους και το λαό, στο εργατικό λαϊκό κίνημα που είναι ο πρωταγωνιστής των αλλαγών και των ανατροπών. Μπορεί να πραγματοποιηθεί με τη δύναμη του πανεργατικού-παλλαϊκού ξεσηκωμού, από ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό λαϊκό κίνημα, με την κοινή δράση των μαχόμενων δυνάμεων της Αριστεράς, που θα υπερβεί της συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

Στο βαθμό που η πάλη για την πραγματοποίηση του προγράμματος αυτού γίνει υπόθεση αυτού του κινήματος θα δημιουργηθούν οι υποκειμενικές προϋποθέσεις και οι αναγκαίοι συσχετισμοί ώστε να ανοίξει ο δρόμος για βαθύτερες επαναστατικές αλλαγές σε ρήξη με τον καπιταλισμό σε μια σύγχρονη σοσιαλιστική προοπτική.

Άμεσος πολιτικός μας στόχος είναι η ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής της ΕΕ-ΔΝΤ-και του ντόπιου κεφαλαίου, της δικομματικής τους κυβέρνησης και κάθε κυβέρνησης με αντιλαϊκή πολιτική.

Πεποίθησή μας είναι -και η πραγματικότητα το αποδεικνύει- πως όποια κυβέρνηση δεν έλθει σε ρήξη με τη λογική της διαχείρισης του συστήματος και της κρίσης του, με την Ευρωζώνη και την ΕΕ, και αποδεχθεί το χρέος, αναγκαστικά θα εφαρμόσει ένα καθεστώς λιτότητας με τη μια ή την άλλη μορφή. Γι’ αυτό και δεν αποτελεί λύση μια κυβέρνηση, σαν κι αυτή που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ, που δηλώνει εκ των προτέρων ότι θα αποτελέσει θεματοφύλακα της ευρωζώνης και της ΕΕ, μια κυβέρνηση που αναγνωρίζει το χρέος και δηλώνει ότι θα το πληρώσει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, παρά την εκλογική τους δύναμη, έχουν αποτύχει δραματικά στο να οργανώσουν μια διέξοδο προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις όποιες εσωτερικές αντιδράσεις, υποτάσσεται στις «κόκκινες γραμμές» του κυρίαρχου συστήματος, μειώνοντας έτσι τις λαϊκές προσδοκίες. Υποτιμά τη λαϊκή οργάνωση της αντίστασης και του ξεσηκωμού, ωθεί το κίνημα σε αδράνεια, και στη λογική της ανάθεσης των ελπίδων σε μια κυβέρνηση. Αφήνει ανοιχτό ακόμη και τη στήριξή της από τμήματα της Δεξιάς. Με την ακολουθούμενη πολιτική του εντέλει αποτελεί ένα δίαυλο ενσωμάτωσης της λαϊκής αντίστασης στο κυρίαρχο σύστημα.

Από την άλλη, η ηγεσία του ΚΚΕ παραπέμπει τα πάντα (μεταξύ αυτών και την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ) στο απροσδιόριστο μέλλον της «εργατικής λαϊκής εξουσίας» και αρνείται να θέσει άμεσους πολιτικούς στόχους πάλης για την ανατροπή της βάρβαρης επίθεσης. Θεωρεί ότι δεν υπάρχει δυνατότητα ρηγμάτων και κατακτήσεων, υποτιμά τις λαϊκές ανατρεπτικές δυνατότητες, αρνείται πεισματικά κάθε μετωπική δράση που θα έδινε μακρά πνοή στους λαϊκούς αγώνες.

Στη μεγάλη υπόθεση της πάλης για έναν άλλο δρόμο, έναν δρόμο αντίστασης, ελπίδας και ανατροπής, ένα πρώτο βήμα αποτελεί η προσπάθειά μας για μια σταθερή μετωπική συμπόρευση, όπου συσπειρώνονται δυνάμεις και αγωνιστές από τα κινήματα και από διάφορα ρεύματα της Αριστεράς, ριζοσπαστικά, αντικαπιταλιστικά, επαναστατικά και κομμουνιστικά, αλλά και ευρύτερα αγωνιστικά ρεύματα που συγκινούνται από τα πάντα επίκαιρα αιτήματα για δημοκρατία, ελευθερία, κοινωνικά δικαιώματα και χειραφέτηση των εργαζομένων και των λαών.

Αυτονόητο είναι ότι διασφαλίζεται η ιδεολογική και πολιτική αυτοτέλεια της κάθε δύναμης που συμμετέχει σε αυτήν τη συμπόρευση και ότι αυτή παραμένει ανοιχτή σε όποιον στη συνέχεια αποδεχτεί το πρόγραμμα της και τη συνολικότερη κατεύθυνση της. Η κεντρική πολιτική μετωπική μας συγκρότηση όχι μόνο δεν αναιρεί, αλλά οφείλει να ενισχύει την κοινή δράση σε όλα τα μέτωπα του κινήματος με δυνάμεις και αγωνιστές που επιλέγουν να μη συμμετάσχουν τώρα σ’ αυτήν.