Το 1901, μία μέρα αφότου άφησε την τελευταία της πνοή η βασίλισσα Βικτωρία, ξεκίνησε στο Λονδίνο, με όλες τις τιμές, η νεκρική της ακολουθία.Η οργάνωση της δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Ο θάνατος της έπρεπε να είναι μεγαλοπρεπής, αντάξιος μιας βασίλισσας που είχε δώσει σε μια ολόκληρη εποχή όχι μόνο το όνομα της αλλά και το παράδειγμα της γυναικείας αυταπάρνησης, με το να φορά πένθος επί σαράντα χρόνια, στη μνήμη του εκλιπόντος συζύγου της.
Η Βικτωρία, σύμβολο της βρετανικής αυτοκρατορίας, απόλυτη κυρίαρχος του 19ου αιώνα, είχε επιβάλει το όπιο στην Κίνα και την ενάρετη ζωή στη χώρα της.
Στο κέντρο της αυτοκρατορίας, η ανάγνωση βιβλίων που δίδασκαν καλούς τρόπους ήταν υποχρεωτική. Το βιβλίο της εθιμοτυπίας, της λαίδης Γκαφ, που εκδόθηκε το 1863, περιέγραφε μερικές από τις κοινωνικές επιταγές της εποχής: για παράδειγμα, ήταν απαράδεκτο να βρίσκονται στα ράφια της βιβλιοθήκης βιβλία που τα είχαν γράψει άνδρες συγγραφείς πλάι σε βιβλία που τα είχαν γράψει γυναίκες συγγραφείς· κάτι τέτοιο έπρεπε να αποφεύγεται.
Τα βιβλία μπορούσαν να βρίσκονται πλάι πλάι μόνο αν ο συγγραφέας και η συγγραφέας ήταν ενωμένοι με τα δεσμά του γάμου, όπως στην περίπτωση του Ρόμπερτ και της Ελίζαμπεθ Μπάρετ Μπράουνινγκ
Από το βιβλίο ''Οι μέρες αφηγούνται'' του Eduardo Galeano, εκδόσεις ΠΑΠΥΡΟΣ, Οκτώβριος 2012
