Το δημόσιο χρέος. Μια από τις παλιότερες διαδικασίες αύξησης του πλούτου. Η χρυσοτόκος του κεφαλαίου όρνιθα. Μια από τις βασικότερες πηγές της πρωταρχικής συσσώρευσης. Από τον 13ο ήδη αιώνα. Από τότε που το πρωτοκαπιταλιστικό κεφάλαιο δάνειζε τις πόλεις της βόρειας Ιταλίας και τους ηγεμόνες της δύσης. Από τότε αυξανόταν ο πλούτος των τραπεζιτών της Φλωρεντίας, τη Βενετίας αλλά και της Φλάνδρας και τη Γαλλίας. Των Buonsigniori, Cerchi και Frescobaldi στην Τοσκάνη των Peruzzi, Bardi και Acciauoli του Γάλλου μεγαλοτραπεζίτη Coeur. Αλλά καθώς τα μεγάλα χρέη δεν αποπληρώνονται ποτέ, όπως έχει δείξει η ιστορία, όλοι οι παραπάνω χρεοκόπησαν κατά τη μεγάλη κρίση του τέλους του 14ου αιώνα. Ερχόμενοι τώρα στην Ελλάδα μπορούμε να πούμε πως είναι σχεδόν η μόνη χώρα που το μεγαλύτερο μέρος του ιστορικού της βίου τον πέρασε υπό καθεστώς πτώχευσης. Ταυτόχρονα είναι και η μόνη, μάλλον, χώρα που έχει αποπληρώσει το σύνολο των δανείων που έχει πάρει. Ακόμη κι εκείνων των δανείων που οι όροι τους ήσαν ληστρικοί όπως τα λεγόμενα δάνεια της ανεξαρτησίας. Περνώντας στο σήμερα το 2010 ξεσπά η λεγόμενη κρίση του δημόσιου δανεισμού έχοντας στο επίκεντρό της την Ελλάδα.
Το δημόσιο χρέος γίνεται ο μοχλός και η αφορμή για μια μεγάλη σειρά παρεμβάσεων με στόχο την ενίσχυση της κερδοφορίας αλλά και της κυριαρχίας του κεφαλαίου σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες και ιδιαίτερα τις ευρωπαϊκές. Μιας κυριαρχίας που θα είναι σύμφωνη με τη νέα φάση στη οποία έχει εισέλθει ο καπιταλισμός από τη δεκαετία του 1970 ήδη.
Οι παρεμβάσεις αυτές έχουν στο επίκεντρό τους το σύνολο των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών και όρων που είχαν διαμορφωθεί κατά την ιστορική διαδρομή του καπιταλισμού. Στα διαγράμματα 1 και 2 βλέπουμε τη διαχρονική μεταβολή του ελληνικού δημοσίου χρέους σε δισεκατομμύρια ευρώ και σαν ποσοστό του ΑΕΠ από το 1988 ως το 2009.
Η συνέχεια του άρθρου στο eparistera η στο συνημμένο αρχείο.
