ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΣΑΚΚΑΚείμενο της Λιλιάνας Δρίτσα
Είδα τον Μπόμπυ Σαντς. Χτες, στο κελί. Ήρθε απ’ το πουθενά.
Ίδιος. Όπως στις φωτογραφίες του στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο.
Και στις μεγάλες τοιχογραφίες στα περίχωρα του Μπέλφαστ
Έσκυψε πάνω απ’ το κρεβάτι μου και με περιεργάστηκε.
¨Έχεις αδυνατίσει πολύ¨, μου είπε σκεφτικός.Κι ύστερα χαμογέλασε.
¨Εγώ είχα χάσει δεκαεφτά κιλά… Δεν είχε σημασία. Το κορμί μου έφθινε.
Το πνεύμα μου όμως δεν μπορούσαν να το ελέγξουν…Μπορεί να μας επιβάλλουν
τις πιο απάνθρωπες συνθήκες, όσο το πνεύμα μας είναι όμως ελεύθερο η νίκη μας
είναι βέβαιη…¨
Χτένισε με τα δάχτυλα τα μακριά του μαλλιά.
¨Εξήντα μία μέρες…¨ πήρε να θυμάται. Μόλις είχα κλείσει τα εικοσιεφτά…
Με κοίταξε στα μάτια.
¨Είσαι σίγουρος;¨ με ρώτησε.¨Ναι¨, του είπα.
¨Εγώ έγραφα πολύ τις πρώτες μέρες. Μετά οι δυνάμεις μου με άφησαν…Στην αρχή μάθαινα και τί γινόταν έξω. Ύστερα δεν μου έφερναν πια εφημερίδες. Εσύ έχεις στήριξη απ’ έξω;¨
Δεν του απάντησα.
Κατάλαβε.
¨Παλεύουμε για να ζήσουν οι επόμενες γενιές με δικαιοσύνη και ειρήνη¨,με διαβεβαίωσε.
¨Βρίσκεσαι στο κατώφλι ενός καινούργιου κόσμου που κάνει τα πρώτα του βήματα…¨
Νιώθω το σώμα μου να τρέμει από κρύο και αδυναμία. Είμαι μόνος. Από μακριά ακούω, όμως, κάποιες γνώριμες φωνές.
¨Τις ξέρω¨, μου λέει, ¨σου λένε να προχωρήσεις, να μην τους αφήσεις να σε νικήσουν, σου λένε ότι είναι μαζί σου. Τις ξέρω αυτές τις φωνές…¨
Πράγματι, απ’το σιδερόφραχτο παράθυρο έρχονται οι φωνές, δεν είναι στη φαντασία μου.
Ανασηκώνομαι με κόπο.
Ο Μπόμπυ Σαντς παραμερίζει χαμογελώντας μου.
¨Είσαι σίγουρος!¨μου λέει, χωρίς ερωτηματικό αυτή τη φορά.
Πλησιάζω το παράθυρο.
-Πάμε μέχρι τη νίκη! Μέχρι το τέλος,ρε!
(Οι φράσεις του Μπόμπυ Σαντς είναι από το ημερολόγιό του στην φυλακή λίγο πριν το θάνατό του)
