Παλιό τραγούδι με βροχή
Βρέχει ήσυχα
ευχαριστώ
λέει το χώμα
ξερολιθιά στο γύρισμα του δρόμου
και μια μηλιά γεμάτη στάλες.
Λαγοί του Γκόγια ή του Ρεμπώ
Ή κι από μια φωλιά στον Παρνασσό
Κοιτάζουν.
Στο φως κεριού
ή λυχναριού
χωριάτες πράοι ακινητούν.
Σπίτια χαμένα κι ο καπνός της Φλάνδρας.
Περί τύχης και χρόνου
Προσωκρατικό
Παντιέρα ανέμου φουντώνει την πυρά
Κι αυτή ξανά τρώει τα κρόσσια της.
Φίδια νερού ασημένια
γλείφουνε τις ρυτίδες των αγρών.
Γελάδα η γη μουγκρίζει
Ο θάνατος
Σύρθηκε ο ήλιος στη γωνιά
κατάκοπος.
Συναχωμένη μέρα.
Φυσάει θάνατο πιάνομαι απ’ το κορμί σου.
Μήπως δεν είναι η θάλασσα ο ρόγχος του Θανάτου;
Ήσυχα όλα παλιώνουν
Γράφω πατώ το θάνατο
χαράζω την ψυχή μου στο χαρτί
κάνω
ρυθμό τον τρόμο
Τι είναι αυτό!