Το 1815 ο Ναπολέων Βοναπάρτης δραπέτευσε από τη φυλακή του στη νήσο Έλβα και ξεκίνησε να επανακτήσει τον θρόνο της Γαλλίας.
Προχωρούσε βήμα βήμα, συνοδευόμενος από έναν στρατό που ολοένα μεγάλωνε, ενώ η εφημερίδα Le Moniteur universel, που ήταν άλλοτε το φερέφωνο του, διαβεβαίωνε ότι οι Γάλλοι ήταν έτοιμοι να πεθάνουν υπερασπιζόμενοι τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΗ', και αποκαλούσε τον Ναπολέοντα σφετεριστή της πάτριας γης, ξενοφερμένο και εκτός νόμου, άρπαγα, προδότη, πληγή του έθνους, λήσταρχο, εχθρό της Γαλλίας, που τολμά να μαγαρίσει τη γη που τον εξόρισε και ανήγγελλε ότι: Αυτή θα είναι η τελευταία πράξη της τρέλας του.
Τελικά όμως στα πόδια το έβαλε ο βασιλιάς, και κανείς δεν πέθανε γι' αυτόν, ενώ ο Ναπολέων κάθισε στον θρόνο δίχως να πέσει τουφεκιά.
Τότε η ίδια εφημερίδα βάλθηκε να πληροφορεί ότι η χαρμόσυνη είδηση της εισόδου του Ναπολέοντα στην πρωτεύουσα προξενεί ομόφωνα και αυθόρμητα ξεσπάσματα, όλοι αγκαλιάζονται, ζητωκραυγάζουν τον Αυτοκράτορα, τα μάτια όλων έχουν γεμίσει με δάκρυα χαράς, όλοι γιορτάζουν την επιστροφή του ήρωα της Γαλλίας, και υπόσχονται στην Αυτού Μεγαλειότητα τον Αυτοκράτορα υποταγή άνευ όρων.
Από το βιβλίο ''Οι μέρες αφηγούνται'' του Eduardo Galeano, εκδόσεις ΠΑΠΥΡΟΣ, Οκτώβριος 2012
