Γιώργος Βασσάλος
Οι εργάτες των υπεργολάβων σταμάτησαν την απεργία τους στις 25 Γενάρη.
H πίεση από τις καθημερινές επισκέψεις της αστυνομίας και του εισαγγελέα και τα πρόστιμα (χίλια ευρώ το άτομο) που έπεφταν ήταν μεγάλη.
Οι εργάτες δε δέχτηκαν, ωστόσο, να επιστρέψουν στη δουλειά χωρίς να έχουν αποσπάσει τίποτα.
Καταρχάς λοιπόν, τους πληρώθηκαν οι μισθοί των δέκα ημερών της απεργίας: δύο μέρες ως πληρωμένες άδειες και οκτώ μέρες από το ταμείο ανεργίας με συμπλήρωμα της εταιρείας. (πηγή) Κατά δεύτερο, πέτυχαν έναν από τους βασικούς στόχους της κινητοποίησής τους: να αρχίσουν αμέσως συνολικές διαπραγματεύσεις για το μέλλον των εργατών με εκπροσώπηση και των εργαζόμενων στους υπεργολάβους. Κάτι τέτοιο αποκλειόταν πριν την απεργία τους.
Στο τραπέζι τώρα θα κάτσουν τα μέλη της επιτροπής δράσης που ηγήθηκαν της απεργίας και όχι μόνο τα επαγγελματικά στελέχη των συνδικάτων που είχαν συμφωνήσει το κατάπτυστο δημοψήφισμα (βλ. προηγούμενο άρθρο).
Προβλέπεται επίσης ότι Γενικές Συνελεύσεις θα γίνονται μετά από κάθε στάδιο της διαπραγμάτευσης. Στο τραπέζι μπήκε τώρα ξεκάθαρα το αίτημα της μισθοδοσίας μέχρι το 2020 (κάτι που είχε άλλωστε υποσχεθεί η Ford πριν από δύο χρόνια ως αντάλλαγμα για μια μείωση μισθών -12%).
Το μητρικό εργοστάσιο της Ford άρχισε να δουλεύει από τη Δευτέρα, 28/1, αφού οι υπεργολάβοι ξεκίνησαν να το τροφοδοτούν και πάλι με εξαρτήματα. Η πρώτη μέρα δουλειάς με τους ρυθμούς που προέβλεπε το αποτέλεσμα του “δημοψηφίσματος” για 1.000 αυτοκίνητα την ημέρα, ήταν η Τρίτη, 29/1. Μέχρι το απόγευμα οι εργάτες του μητρικού εργοστασίου είχαν αγανακτήσει από την εντατικοποίηση και προχώρησαν σε αυθόρμητη απεργία, την οποία συνέχισαν μέχρι την Παρασκευή. Έτσι λοιπόν οι εργάτες του μητρικού εργοστασίου πήραν τη σκυτάλη του αγώνα από αυτούς στους υπεργολάβους.
Την επόμενη Δευτέρα βρέθηκε συμβιβασμός για 800 αυτοκίνητα την ημέρα (17 αυτοκίνητα την ώρα περίπου), χωρίς όμως μπόνους στο μισθό. Τα πρώτα αυτοκίνητα άρχισαν να βγαίνουν από το εργοστάσιο μετά από δύο και κάτι μήνες. Αυτή η εξέλιξη είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη, καθώς έτσι μπορούν γρήγορα να υπερσκελιστούν τα 7 χιλιάδες αυτοκίνητα που έχουν μπλοκάρει οι εργάτες ως διαπραγματευτικό εργαλείο για το συνολικό “κοινωνικό σχέδιο” που θα συνοδεύσει την αποχώρηση της Ford.
Ευτυχώς όμως, οι εργάτες φαίνονται πλέον να είναι πολύ εμψυχωμένοι για να αφήσουν τη Ford να τους τυλίξει σε μια κόλλα χαρτί. Θεωρώντας “γελοίες” τις πρώτες προτάσεις της εταιρείας στο διάλογο (που άρχισε μήνες νωρίτερα από ό,τι ήθελε η Ford χάρη στις απεργίες), οι εργάτες αποχώρησαν και κάναν ξανά όλοι μαζί απεργία την Πέμπτη 15/2, ενω την Παρασκευή δούλεψαν στο ρελαντί. (εδώ μια πιο εχθρική πηγή)
Η απεργία έχει πονέσει πολύ την εταιρεία η οποία έχανε 28 εκατομύρια δολάρια τη μέρα, έχει ακυρώσει 3 χιλιάδες παραγγελίες και χάνει και 900 χιλιάδες δολάρια το μήνα από τους τόκους των μπλοκαρισμέων αυτοκινήτων. Χρειάζεται οπωσδήποτε 123.000 αυτοκίνητα μέσα στο 2013 από αυτό το εργοστάσιο. Το αποτέλεσμα του “δημοψηφίσματος” που της εξασφάλιζε την παραγωγή των πρώτων 40 χιλιάδων, έχει τώρα ακυρωθεί στην πράξη από τον αγώνα των εργατών.
Ο καθαρός στόχος τους είναι να την αναγκάσουν να τους αποζημιώσει για την μη τήρηση του λόγου της πληρώνοντας μισθούς για έξι ακόμα χρόνια. Το αίτημα της εθνικοποίησης με εργατικό έλεγχο που έχει υιοθετηθεί στην Arcelor της γειτονικής Λιέγης ζυμώνεται και ανάμεσα στους εργάτες ως μία πιο μακροπρόθεσμη λύση. Όπως λέει σε συνέντευξή του, ο Salvatore Αλεξίου, ένας από τους πρωτεργάτες της απεργίας, η συζήτηση γύρω από αυτό ξεκινά ανάμεσα στους εργάτες. Πηγή: Γκράνμα
