Δημήτρης Ψαλίδας
Γλυκό, θερμό αεράκι που σε σηκώνει,
προσεκτικά και ανάλαφρα
στον ουρανό σε ανεβάζει,
σαν κόκκινο μπαλόνι.
Ανάμεσα στα σύννεφα να στέκεις,
τον κόσμο να αγναντεύεις και να παρατηρείς,
τα μυστικά του να μαθαίνεις.
Κ’ ύστερα να κατεβαίνεις στη στέρεα γη
και στέρεα να ζεις μαζί με τους ανθρώπους.
Να τους μιλάς με άλλη γλώσσα,
για τα τραγούδια που ‘μαθες,
τις ιστορίες των λαών
και πως τα καταφέρνουν σε τούτη τη ζωή.
Τα παιδιά πως μεγαλώνουν,
τ’ αρώματα της γης τους,
πως λένε σ’ αγαπώ
και πως τη θλίψη διώχνουν.
Μ΄όσα μάθεις από τις ιστορίες,
θα σουλατσάρεις στη ζωή.
Μα και στον χρόνο θα γυρνάς,
σε παρελθόν γραμμένο.
Την ιστορία θα διηγείσαι σα να ‘σουνα παρόν
στα πιο μεγάλα κατορθώματα.
Μα και το μέλλον θα αντικρίσεις.
Θα έχεις για οδηγό το βλέμμα των παιδιών,
κι όσων παλεύουν τα όνειρα τους
σάρκα να πάρουν και οστά.
Σαν τροβαδούρος
της νέας εποχής,
της νιότης του κόσμου θα είσαι,
και θα απαγγέλεις τη στιγμή που την αντίκρισες.
Τα φλογερά της μάτια,
λουσμένη καθώς ήταν
στη σιγουριά της απλότητας.
Αγγελιοφόρος θα είσαι όλων αυτών
και θα κρατάς ζεστό σαν τη φωτιά
το κάλεσμα του μέλλοντος:
“Την ιστορία και την τέχνη,
τέχνη και πείρα κάντε τα.
Όπλα στα χέρια σας, σφιχτά να τα κρατάτε,
για τη ζωή που δικαιούστε.
Εδώ, το δίκιο είναι η ζωή
κι η αδελφοσύνη των λαών
η καλημέρα μας.
Η ανάσα μας βαθειά
και το χαμόγελο πλατύ.
Το μπόι μας μεγάλο,
τα μπράτσα μας σφιχτά,
και λυγερά είναι τα κορμιά μας.
Σας περιμένω.”
