Κατά την τελευταία διετία, και ιδιαίτερα κατά το τελευταίο διάστημα, όλοι οι αστοί πολιτικοί και οι χρυσοπληρωμένοι δημοσιογράφοι και αναλυτές, απολογητές του συστήματος, ανακάλυψαν την ύπαρξη φοροδιαφυγής στην Ελλάδα και σαν καλοί πατριώτες στρατεύθηκαν στη Μεγάλη Ιδέα της πάταξής της. Κατά την εκτέλεση του πατριωτικού αυτού καθήκοντός τους σηκώνουν συνεχώς το δάχτυλο, ιδιαίτερα προς το ΣΥΡΙΖΑ μια και κάποιες δηλώσεις στελεχών του και η συνέντευξη του Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη πιστεύουν πως τους φέρνει σε πλεονεκτική θέση απέναντι στη διακηρυγμένη πολιτική του πως θα φορολογήσει το μεγάλο κεφάλαιο. Στην προσπάθειά τους να μείνει στο απυρόβλητο η νόμιμη φοροασυλία του μεγάλου κεφαλαίου επικαλούνται συνεχώς διάφορα στοιχεία όπως αυτά που παρουσιάσαμε παραπάνω. Παρατηρώ συχνά, και με έκπληξή μου, τους εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ σε διάφορες τηλεοπτικές, κυρίως, συζητήσεις να έχουν μια αμυντική, απολογητική στάση.Πριν προχωρήσουμε θέλω να επισημάνω πως όσα αναφέρθηκαν αρχικά δε σημαίνουν καθόλου πως δεν υπάρχει φοροδιαφυγή από το μεγάλο μικροαστικό στρώμα κυρίως. Σημαίνουν απλά πως το ζήτημα της φορολόγησης έχει δύο συνιστώσες. Η μία αφορά το φορολογικό νομικό πλαίσιο και το πώς αυτό κατανέμει τις φορολογικές επιβαρύνσεις και η δεύτερη είναι η εφαρμογή αυτού του φορολογικού πλαισίου. Η προσπάθεια των αστών πολιτικών και των δημοσιογράφων απολογητών τους είναι να εξαφανίσουν την πρώτη συνιστώσα και να αναδείξουν αποκλειστικά τη δεύτερη.
Αν και σε διάφορα άρθρα μου έχω ασχοληθεί και έχω παρουσιάσει τα δεδομένα για τη φορολογία στην Ελλάδα στο παρόν άρθρο θα ασχοληθώ αποκλειστικά με αυτό. Πριν προχωρήσουμε όμως ας δούμε σε ποια δεδομένα και υπό ποιές προϋποθέσεις βγαίνουν τα συμπεράσματα των μελετών που αρχικά παρουσιάσαμε και επί των οποίων στηρίζουν την προπαγανδιστική επιχειρηματολογία τους οι πολιτικοί εκπρόσωποι και οι απολογητές κοινωνικού και πολιτικού ελληνικού συστήματος.
Η μελέτη βασίζεται στην ιδέα σύμφωνα με την οποία οι τράπεζες προσαρμόζουν τα επίπεδα δανεισμού τους στο πραγματικό εισόδημα των νοικοκυριών. Ο έλεγχος στις χορηγήσεις των τραπεζών προς τους ελεύθερους επαγγελματίες έδειξε πως το 82% του εισοδήματος που είχαν δηλώσει στην εφορία κατευθυνόταν στην αποπληρωμή δόσεων για δάνεια!
Τα ποσοστά εκτοξεύονται στο 100% στους λογιστές ή στους γιατρούς. Οι τράπεζες, όμως, δεν θα έδιναν δάνεια σε νοικοκυριά που πληρώνουν 82 ευρωλεπτά για κάθε ευρώ που κερδίζουν σε δόσεις δανείων, καθώς κάτι τέτοιο δεν θεωρείται βιώσιμο
Μάλιστα. Η υπόθεση επί της οποίας στηρίζονται τα συμπεράσματα είναι πως οι τράπεζες δεν θα έδιναν δάνεια σε κάποιους που δε θα μπορούσαν να τα αποπληρώσουν. Το πόσο αστείο είναι το επιχείρημα δε χρειάζεται να το τεκμηριώσω μια και το τεκμηριώνει η ίδια η ιστορία της τελευταίας φάσης της παγκόσμιας κρίσης που είναι κρίση των τραπεζών. Ακριβώς τέτοια δάνεια έδιναν οι τράπεζες και στην Ελλάδα και σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο. Επίσης στον πίνακα 1 βλέπουμε πως παρουσιάζει ένα υψηλότατο ποσοστό φοροδιαφυγής στους φαρμακοποιούς. Αυτό είναι μάλλον αδύνατο μια και ο συντριπτικά μεγαλύτερος όγκος των εσόδων ενός φαρμακείου είναι η εκτέλεση συνταγών των Ταμείων κάτι που συνεπάγεται την μη δυνατότητα απόκρυψης των εσόδων τους. Αυτό φανερώνει ταυτόχρονα και το σαθρό της υπόθεσης επί την οποία στηρίζεται η έκθεση.
Αφήνοντας τώρα τις προπαγανδιστικές ανοησίες ας έρθουμε να δούμε σοβαρά τα δεδομένα για τη φορολογία στην Ελλάδα τόσο στη διαχρονική της διάσταση αλλά και σε σύγκριση με την ΕΕ για να έχουμε μέτρο σύγκρισης. Στο επόμενο διάγραμμα βλέπουμε την εξέλιξη των φορολογικών εσόδων του ελληνικού δημοσίου από το 1965 ως το 2009.
Ολόκληρο το άρθρο στο συνημμένο αρχείο ή στo eparistera
