Άλλη μια καταναγκαστική ακολούθηση του απολύτως προβλέψιμου ρεπερτορίου αυτών που παριστάνουν το ενωτικό συνδικάτο, δηλαδή της ΓΣΕΕ.Καλά είναι τα καλέσματα για ανατροπή.
Αναγκαία και τα αναθέματα για τους συμβιβασμένους.
Καλοδεχούμενα και τα ταξικά καλέσματα για χωριστές συγκεντρώσεις ή προ-συγκεντρώσεις και τα μαχητικά συνθήματα.
Αλλά το πολιτικό ζήτημα δεν αλλάζει.
Με εργατικό κίνημα μικρογραφία του αστικού κοινοβουλίου όχι ανατροπή δεν γίνεται, αλλά ούτε τα στοιχειώδη δεν σώζονται.
Eίναι αλήθεια ότι η επανάσταση (αν πράγματι απασχολεί κάποιον και δεν κρυφογελάει, σε στιγμές που η αντεπανάσταση επελαύνει μπροαστά στα μάτια μας…) δεν θα γίνει με μια ειρηνική πορεία με επικεφαλής την φιλαρμονική του δήμου και την άδεια της εξουσίας.
Άλλο τόσο αλήθεια είναι πως ο παλλαϊκός ξεσηκωμός και η εξέγερση για την ανατροπή των δυναστών (αν δεν είναι συνθηματάκια που μαζεύουν κόσμο…), προϋποθέτουν μαχητική δράση με πολιτικά συνθήματα και τους αγώνες στα χέρια αυτών που βάζουν το κεφάλι τους στον ντορβά, δηλαδή των εργαζομένων και των ανέργων.
Το μέτωπο αγώνα χρειαζόμαστε τώρα. Τα ψέμματα τελείωσαν.
Το μεγάλο συντονισμό για την ανατροπή θέλουμε. Με ένα ανεξάρτητο κέντρο αγώνα.
Εδώ χρειάζεται το ΚΚΕ αντί να εισπράττει συγχαρητήρια απο τη ΝΔ για τις επιθέσεις του στο ''λόμπι της δραχμής''.
Εδώ μπορούν να συμβάλλουν δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, αντί να διακυρήττουν την αριστερή λιτότητα, να τρέχουν να περιμαζέψουν ρετάλια της ΠΑΣΟΚικής συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, για να γίνουν μαζί τους χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη
Εδώ είναι ο ρόλος των Συντονισμών Πρωτοβάθμιων Σωματείων, ξεφεύγοντας από τις συνεννοήσεις παρατάξεων, τερματίζοντας το νυσταλέο βηματισμό.
Εδώ είναι ‘’και η Ρόδος και το πήδημα’’ για δυνάμεις της ΠΑΣΚΕ που θέλουν να αποδείξουν τη διαφοροποίηση τους και να μη περιοριστούν σε κοκορο-δηλώσεις
Εδώ θα αποδείξει την αξία της η επαναστατική αριστερά, με το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και το εξεγερτικό, επαναστατικό της πνεύμα.
Εδώ μπορεί να συμβάλλουν και δυνάμεις της εργατικής αυτονομίας και του αναρχικού χώρου.
Αριστερά που δε θα αποδείξει την αξία της τώρα σε ένα μεγάλο αγωνιστικό μέτωπο ξεσηκωμού και ανατροπής, με κέντρο ένα άλλο εργατικό κίνημα του πραγματικού αγώνα, δεν είναι αριστερά. Και θα κριθεί πολύ αυστηρά.
Είναι ντροπή να γίνεται επίκληση πως ''ο κόσμος δεν τραβάει''.
Είναι αποποίηση των ευθυνών για την εμπέδωση της πολιτικής και κινηματικής παθητικότητας, της πάλης δια αντιπροσώπων και των αυταπατών που δεν τα καλλιέργησε ο αντίπαλος μόνο.
Δεν είναι κουτός ο κόσμος, για να γίνεται παίγνιο και πεδίο πειραματισμού και ασκήσεων επί χάρτου. Έχει παιδιά και γέροντες πίσω αυτός που δουλεύει. Και είναι λογικό να ρωτάει: Και μετά τι? έχετε σχέδιο;
Βάζει κανείς αλήθεια στόχο για ανατροπή της κυβέρνησης με ένα πραγματικό αγώνα; Με απεργία, με κατάληψη δημόσιων χώρων και άλλα που τα ξέρουμε. Τα έχει βρει τα όπλα ο λαός μας πάμπολλες φορές.
Ποια δύναμη της κοινοβουλευτικής αριστεράς βάζει στόχο ανατροπής;
Άλλες προτάσεις ακούγονται και όχι αυτή.
Υπάρχουν οι φωνές που ζητούν από την κυβέρνηση …να φύγει.
Υπάρχει το αίτημα για …εκλογές, όπου ''θα τους δείξουμε εμείς''. Λές και όλη η εξουσία στη Βουλή είναι.
Και οι δύο αυτές προτάσεις δεν χρειάζονται τον κόσμο σε ουσιαστικό ρόλο
Αν λοιπόν η φερόμενη ως πρωτοπορία έχει ανώτατο θεό το κουτί της κάλπης, δεν πάει πολύ να κατηγορεί ένα λαό ολόκληρο πως τάχα δεν ακολουθεί στον αγώνα και προτιμά το κουτί της τηλεόρασης και τον καναπέ;
Στην απεργία λέμε ναι! Στην κοροϊδία λέμε όχι!
