Πέρα από την Ελλάδα η χώρα που βρίσκεται στο διεθνές προσκήνιο κατά τα τρία τελευταία χρόνια είναι η Γερμανία. Πολλά λέγονται και γράφονται για την πολιτική της Γερμανίας κατά τη διάρκεια της κρίσης χρέους που ξεκίνησε από την Ελλάδα και τις γνωστές πολιτικές λιτότητας και εσωτερικής υποτίμησης που ακολουθούνται. Στις συντριπτικά περισσότερες των αναφορών και των αναλύσεων για την ερμηνεία της  στάσης της Γερμανίας ως αίτιο προβάλλεται η τευτονική σκληρότητα και ακαμψία, η προτεσταντική ηθική αλλά κυρίως η δημιουργία ενός τέταρτου Ράιχ το οποίο επιβάλλει την οικονομική επικυριαρχία του κατακτώντας την Ευρώπη.

    Αν και τα παραπάνω, ιστορικά, παίζουν ρόλο στην πολιτική συμπεριφορά των κρατών και των κυρίαρχων τάξεών τους  για να εκδηλωθούν και να παίξουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των πολιτικών απαιτείται η ισχύς πολλών προαπαιτούμενων στο οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο. Για να μπορέσουμε επομένως να κατανοήσουμε την σημερινή πολιτική της γερμανικής αστικής τάξης και του γερμανικού κεφαλαίου πρέπει να προσεγγίσουμε με προσοχή την οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα και τις μεταβολές της κατά την τελευταία εικοσαετία τουλάχιστον. Μια πρώτη, και φυσικά ατελή, περιγραφή της γερμανικής οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας θα επιχειρήσουμε εδώ.

   Η δεκαετία του 1990 άρχισε με μια ιστορικής φύσεως αλλαγή στη Γερμανία. Την επανένωση δηλαδή των δύο Γερμανιών με την απόλυτη επικράτηση της Ομοσπονδιακής Γερμανίας (Δυτικής) επί της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ανατολική). Τα αποτελέσματα της ενοποίησης ήσαν πολλά τόσο στο οικονομικό αλλά άλλο τόσο και στο γεωπολιτικό πεδίο και στη διεθνή πολιτική. Εκτός του ότι ο καπιταλισμός βρέθηκε ουσιαστικά χωρίς αντίπαλο διατρανώνοντας με αλαζονεία την απόλυτη αλήθεια του η γερμανική αστική τάξη βρέθηκε επικεφαλής του μεγαλύτερου πληθυσμιακά κράτους στην Ευρώπη αν εξαιρέσουμε τη Ρωσία που φαινόταν εντελώς αδύναμη πλέον. Είναι μάλλον λογικό σε τμήματα της αστικής γερμανικής τάξης και του γερμανικού κεφαλαίου να δημιουργήθηκαν και πάλι κάποιες ιδέες κυριαρχίας σε ευρωπαϊκό τουλάχιστον επίπεδο.

  Μια κυριαρχία η οποία θα ήταν τουλάχιστον οικονομική αλλά ίσως και όχι μόνο. Η παραπάνω πρόταση δεν υπονοεί υποχρεωτικά και στρατιωτική κυριαρχία. Ίσως δε και να μη χρειάζεται αυτή για την κυριαρχία. Το γερμανικό κεφάλαιο έπρεπε να μπει απλά επί κεφαλής των συμφερόντων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου παίζοντας το ρόλο του ηγεμόνα. Όλα αυτά μέσα σε ένα όλο και εντεινόμενο ανταγωνισμό μεταξύ του κεφαλαίου. Ένας ανταγωνισμός που εκδηλωνόταν μεταξύ των εθνικών κεφαλαίων αλλά και μεταξύ των διαφόρων τμημάτων του τόσο όσον αφορά το μέγεθος αλλά άλλο τόσο και όσον αφορά τη σφαίρα δραστηριότητάς του. ανταγωνισμός, επιδίωξη κυριαρχίας αλλά ταυτόχρονα και συνεργασία κυρίως μέσα από την σύμφυση των διαφόρων τμημάτων δράσης του και την ισχυρή διεθνοποίησή του.

   Μέσα στα πλαίσια αυτά το γερμανικό κεφάλαιο, ένα από τα ισχυρότερα στον κόσμο, έκανε τα σχέδιά του. Στα σχέδια όμως αυτά του γερμανικού κεφαλαίου έμπαιναν κάποια βασικά εμπόδια από την πλευρά της ίδιας της οικονομίας αλλά και από την πλευρά των ευρωπαϊκών θεσμών. Στο οικονομικό επίπεδο η γερμανική οικονομία βρισκόταν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση από τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Στα επόμενα διαγράμματα βλέπουμε την μεγάλη κάμψη της γερμανικής οικονομίας όπως αυτό εκφράζεται μέσα από διάφορους δείκτες.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στη συνημμένο αρχείο ή στο eparistera