Ποια πρέπει να είναι η στάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των αγωνιστών της απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ; Το ερώτημα τέθηκε προεκλογικά, τίθεται και μετεκλογικά και χρειάζεται καθαρές απαντήσεις κι εκτίμηση της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ: Ο κατευθυντήριος άξονας της πολιτικής του πολυτασικού μεν, ενιαίου δε ως προς την κυρίαρχη πολιτική του στάση, ΣΥΡΙΖΑ είναι ο συμβιβασμός με τη ντόπια και ξένη αστική τάξη.Αυτό που αποκλείεται είναι η διαμόρφωση ενός πολιτικού μετώπου με τον ΣΥΡΙΖΑ κι ακόμη περισσότερο η ένταξη σε αυτόν
Το αποτέλεσμα των εκλογών αντιφατικό και κάθε άλλο παρά μονοσήμαντο. Με δυο λόγια: Από τη μια σαφής μετατόπιση της κοινωνίας προς τα αριστερά, κάτι που είναι θετικό. Από την άλλη μια μετατόπιση στην φασιστική ή και εθνικιστική αντιμνημονιακή Δεξιά, κάτι λίαν ανησυχητικό. Και τέλος μια μετατόπιση εντός της Αριστεράς προς τα δεξιά, με ευθύνες και των ίδιων των δυνάμεων όπως το ΚΚΕ –θέλει αρετή και τόλμη η αυτοκριτική- και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που έχασαν ψηφοφόρους τους προς τον ΣΥΡΙΖΑ.
Προφανώς αυτή η τελευταία μετακίνηση δεν οφείλεται παρά δευτερεύοντος στον αντικειμενικά ρόλο Δούρειου Ίππου συντρόφων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, – δεν ξέρω για τους υπόλοιπους, αλλά εμένα με πονούσε και με εξόργιζε να προσπαθώ να χτίσω κάτι και να μου το γκρεμίζουν από μέσα οι ίδιοι μου οι σύντροφοι- οφείλεται όμως και σε αυτόν.
Εξηγούμε. Μεσούσης της προεκλογικής περιόδου, όσο και μετά τις εκλογές, όχι μόνο απλοί ψηφοφόροι, ούτε καν γνωστοί στους παροικούντες στην Ιερουσαλήμ ξένοι καλεσμένοι μας, αλλά και μέλη, ακόμη και στελέχη συνιστωσών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ τοποθετήθηκαν δημόσια, είτε άμεσα ή έμμεσα υπέρ της υπερψήφισης του ΣΥΡΙΖΑ, είτε υπέρ της ένταξης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στον ΣΥΡΙΖΑ, είτε υπέρ της διαμόρφωσης ενός πολιτικού Μετώπου μαζί του στη βάση των θέσεων του, είτε μέσω χρησμών τύπου Πυθίας, που αφήνουν ανοιχτά τα παραπάνω ενδεχόμενα δίχως να τα υποστηρίζουν ευθαρσώς.
Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου παρά το ότι έκρινα τη στάση αυτή ως ανεπίτρεπτο πισώπλατο χτύπημα κατά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θεωρώντας ότι θα δυσκόλευε ακόμη παραπέρα την ήδη δυσχερή προεκλογική μας καμπάνια, επέλεξα να σωπάσω.
Να όμως, που παρά το ότι ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, τόσο κατά τη διάρκεια της προεκλογικής καμπάνιας, όσο και ως αξιωματική αντιπολίτευση πρόσφερε ήδη άπλετες αποδείξεις του πραγματικού πολιτικού του χαρακτήρα -κάτι που αποτέλεσε μια από τις θετικές συμβολές των εκλογών- οι ίδιοι σύντροφοι συνεχίζουν το ίδιο βιολί, παρά το ότι δεν είναι δυνατόν να αγνοούν ότι:
Ο κατευθυντήριος άξονας της πολιτικής του πολυτασικού μεν, ενιαίου δε ως προς την κυρίαρχη πολιτική του στάση, ΣΥΡΙΖΑ (διότι πέρα από την κατά Πουλαντζά συνισταμένη υπάρχει και δεσπόζουσα-κυρίαρχη τάση) είναι ο συμβιβασμός με τη ντόπια και ξένη αστική τάξη και η εύρεση κοινής λύσης προς το συμφέρον αμφοτέρων των μερών. Ήτοι η υιοθέτηση της γραμμής του αλήστου μνήμης υπουργού εργασίας Λάσκαρη, περί κατάργηση της ταξικής πάλης.
Συνέπειες αυτής της θεμελιακής θέσης, είναι και η στάση απέναντι σε ευρώ , ΕΕ -όπου ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούσε να πείσει ότι είναι ο καλύτερος υπερασπιστής τους, και όχι δα των Σοσιαλιστικών Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης- και ΝΑΤΟ, η μη ένταξη στη λογική του της καταγγελίας ως μονομερούς πράξης, η θέση της αντικατάστασης της σύγκρουσης με την αλληλεγγύη, η δηλωμένη πρόθεση του να συγκυβερνήσει με την ΔΗΜΑΡ, που σήμερα κατηγορεί, η διαμόρφωση ενός δημοκρατικού κομματικού πόλου, για τον οποίο ακόμη και ο όρος καπιταλισμός και προφανώς η επαναστατική ανατροπή του, φαίνεται να θεωρούνται απαγορευτικοί, και τόσα άλλα που βγάζουν μάτι.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι σαφές, τουλάχιστον για όσους θεωρούν ότι ανάμεσα στο τελευταίο κατά Λένιν σκαλοπατάκι πριν από το σοσιαλισμό, στο οποίο βρισκόμαστε, δεν χωρά άλλο σκαλοπάτι, παρά αντικαπιταλιστικές αντιιμπεριαλιστικές μεταρρυθμίσεις, στα πλαίσια ενός πολέμου θέσεων, που οδηγεί στην μετωπική σύγκρουση και το σοσιαλισμό, ότι δεν μπορεί να υπάρξει κανένα πολιτικό μέτωπο με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Σημαίνει μήπως αυτό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ταυτίζεται με την Δεξιά, ή ότι αποκλείεται κάθε συζήτηση και επί μέρους κοινή δράση μαζί του; Κάθε άλλο. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί τμήμα της Αριστεράς –τη σύγχρονη ρεφορμιστική της εκδοχή, ακραία περίπτωση της οποίας είναι η ΔΗΜΑΡ – και προφανώς δε αποκλείεται κανένας διάλογος ούτε καμιά από κοινού δράση μαζί του, στην λογική του Γκράμσι, δηλαδή ακριβώς της αποκάλυψης μέσα στην πράξη, αυτού του ρεφορμιστικού του χαρακτήρα.
Εκείνο όμως που εκ των πραγμάτων αποκλείεται είναι η διαμόρφωση ενός πολιτικού μετώπου κι ακόμη περισσότερο η ένταξη σε αυτόν. Έστω και αν συνεχίσει να αποτελείται από συνιστώσες κάτι μάλλον αμφίβολο.
ΜΕΤΩΠΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΟΧΙ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΗΣ ΤΑΚΤΙΚΗΣ ΣΤΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ
Δεν επιλέγουμε ετσιθελικά
Και αυτή η άρνηση δεν συνιστά ούτε κάποια σεχταριστική στάση όπως μας κατηγορούν οι σύντροφοί μας, ούτε παραπομπή των πάντων στο σοσιαλισμό. Αντίθετα σε συνδυασμό, και μάλιστα κατά προτεραιότητα με την αναγκαιότητα συγκρότησης ενός σύγχρονου κομμουνιστικού πολιτικού υποκειμένου, αποτελεί μετωπική άμεση απάντηση, στη βάση όμως όχι του ρόλου του μαϊντανού στην προσπάθεια ανασύστασης της έτσι κι αλλιώς αντικειμενικά λόγω της φύσης της κρίσης, τελειωμένης σοσιαλδημοκρατίας, αλλά ενός ελάχιστου αντικαπιταλιστικού-αντιιμπεριαλιστικού προγράμματος, άμεσα εφαρμόσιμου, το οποίο και δεν είναι δυνατόν παρά να στηρίζεται από ένα ρωμαλέο αντίστοιχο λαϊκό κίνημα.
Το περιεχόμενο αυτού του Μετώπου δεν καθορίζεται ετσιθελικά, αλλά από μια ανάλυση της ίδιας της κρίσης ως κρίσης του καπιταλισμού, από την αναγκαιότητα της υποταγής της τακτικής στην στρατηγική (και όχι την μπερνσταϊνική λογική «η κίνηση είναι το παν ο σκοπός τίποτα»), από το επίπεδο συνειδητότητας του λαϊκού κινήματος, το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ με την τακτική του αντί να το προωθεί στο ύψος των περιστάσεων, το κρατά εγκλωβισμένο στις κυρίαρχες αξίες.
Μήπως όμως, όπως στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το Μέτωπο, το ΚΚΕ, τους ανένταχτους, δεν υπάρχουν και στον ΣΥΡΙΖΑ δυνάμεις που θα αποδέχονταν τη λογική ενός τέτοιου Μετώπου; Η απάντηση είναι πως ναι υπάρχουν, όσο κι αν φαίνεται να υποχωρούν και να χάνουν έδαφος. Όμως και αυτές οι δυνάμεις θα πρέπει κάποτε να επιλέξουν με ποιους θα παν και ποιους θα αφήσουν, διαφορετικά άθελα τους ίσως, γίνονται συνυπεύθυνες στη διαμόρφωση ενός συστημικού αναχώματος.
Με όλο λοιπόν το σεβασμό και την εκτίμηση προς τους συντρόφους που συνεχίζουν να μας προτρέπουν να τα βρούμε με τον ΣΥΡΙΖΑ, ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω μαζί τους, και να εκφράσω ως ένα απλό μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ της γειτονιάς μου, μεγαλόφωνα το ερώτημα που μου γεννιέται κάθε που τους διαβάζω ή τους ακούω. Τι είναι αυτό που τους κρατά και δεν υλοποιούν από μόνοι τους την όποια ένταξη τους ή συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, με τον οποίο φαίνεται να συμφωνούν, πολύ περισσότερο από τις συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις οποίες ανήκουν;
Όχι τίποτα άλλο, δηλαδή, αλλά όσο πιο γρήγορα ξεκαθαρίσει το τοπίο –και το μικρό δικό μας- τόσο καλύτερα για το λαϊκό κίνημα.
http://www.narnet.gr/articles/%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BE%CF%8D-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CF%87%CF%84%CE%AC-%CF%87%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%B9%CE%AC
διαβαστε επίσης:
Ευτύχης Μπιτσάκης: Για την επαναστατική αναγέννηση της Αριστεράς
http://www.narnet.gr/articles/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC%CF%82
Γιάννης Ελαφρός: Ακόμα μια φορά: ρήξη ή ενσωμάτωση;
Ευτύχης Μπιτσάκης: Για τη συγκρότηση ενός μετώπου λαϊκής σωτηρίας
http://www.prin.gr/2012/07/blog-post_3038.html
Η σοσιαλδημοκρατία είναι πλέον νεκρή και ο κάθε αριστερός πρέπει να το συνδειδητοποίησει.
αλλο πραγμα ότι η σοσιαλδημοκρατια δεν εχει περιθωριο να δωσει πραγματα σε εποχή υπεραντιδραστικου παγκοσμιοποιημενου καπιταλισμου…
και αλλο πραγμα η ύπαρξη πολιτικών ρευμάτων που θα ισχυρίζονται πως αυτό μπορεί να γίνει και συνεπως η σύγκρουση με τον καπιταλισμό και τις ολοκληρώσεις του είναι αχρείαστη
αυτο ακριβως ειναι το θεμα με το ΣΥΡΙΖΑ και εδω υπάρχουν οι μεγαλες ευθυνες του
Ο Ευτύχης Μπιτσάκης έχει δίκιο: Οταν έχει ένα κόμμα συγκροτημένο ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟ πρόγραμμα, ουσιαστική ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ συγκρότηση, σαφή ΣΤΟΧΟ την εργατική εξουσία/δημοκρατία ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ με μια τεκμηριωμένη αντίληψη για τη φύση και τον χαρακτήρα Τ ΩΝ ΛΑΪΚΏΝ ΘΕΣΜΏΝ, ε, τοτε δεν φοβαται!!!!!!!
Δεν φοβάται να κάνει συμμαχίες με ρεφορμιστικές δυνάμεις!!
Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΙΝΑΙ ρεφορμιστική δυνάμη, με ισχυρή αντικαπιταλιστι κή αριστερή τάση στο εσωτερικό του!
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ , το ΚΚΕ και το ΝΑΡ μήπως είναι η σοβαρή κομμουνιστική Αριστερά;; ΟΧΙ είναι η απάντηση!!
Διότι, ούτε ουσιαστιή δημοκρατική συγκρότηση έχουν, ούτε σοβαρο συγκροτημένο ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟ πρόγραμμα έχουν, ούτε μια αντιληψη για τον χαρακτήρα των λαϊκών θεσμών έχουν!!
Ειδικά το ΚΚΕ αυτό που ΘΕΛΕΙ είναι η μονοκομματική γραφειοκρατικη του εξουσία πάνω απ'ολα!!!
Λοιπόν, με τέτια Αριστερά ΠΟΥ μπορούμε να πάμε;;;; ΠΟΥΘΕΝΑ είναι η απάντηση: Ο ΣΥΡΙΖΑ θα δοκιμαστεί από την σοσιαλδημοκρατι κη του ενσωμάτωση στο σύστημα, το ΚΚΕ είναι ένα γραφειοκρατικό μόρφωμα το οποίο ΔΕΝ μπορεί να πάει παραπέρα από ότι έχει πάει μέχρι τώρα, και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ (ΝΑΡ, ΣΕΚ κλπ) είναι ένα κινηματίστικο μόρφωμα που περισσότερα λέει από όσα κάνει, συν το γεγονός ότι αρνείται -όπως και το ΚΚΕ- χωρίς καμμία σοβαρή δικαιολόγηση, την ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ συζήτηση για το μέτωπο, το πρόγραμμα αυτού και την ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ αυτού!!
1. Δίνουμε τη μάχη εντός των κομμάτων μας, με σαφή στόχο να ηττηθούν οι σεχταριστικές από τη μια και από την άλλη οι σοσιαλδημοκρατι κές απόψεις, αλλά με όρους ουσιαστικά δημοκρατικούς και όχι φραξιών. Στην κατεύθυνση συγκρότησης λαϊκού εργατικού μετώπου, με καρδιά το ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟ πρόγραμμα, και με στόχο την ΠΟΛΥΚΟΜΜΑΤΙΚΗ εργατική εξουσία/δημοκρατία.
Στα πλαίσια της μετάβασης μπορεί να υπάρξει ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ του μετώπου, η οποία μαζί με τον οργανωμένο λαό (και όχι μόνο την εργατική τάξη) να ανοίξει τον δρόμο στην εργατιή εξουσία/δημοκρατία.
Εχει λάθος το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που ταυτίζουν (δείχνοντας έτσι πως η πλειοψηφία της ηγεσίας τους ΔΕΝ έχει κατανοήσει το θέμα) που ΤΑΥΤΙΖΕΙ την κυβέρνηση του μετώπου, είτε με ενδιάμεσες καταστάσεις (κανείς δεν μιλά για ενδιάμεση κατάσταση) είτε πολύ περισσότερο για….στάδιο!!!!!!!
2. Συγκροτούμε κοινές συλλογικότητες στις γειτονιές ΧΩΡΙΣ να περιμένουμε την έγκριση των ηγεσιών (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ). Μέχρι να συμφωνήσουν οι ηγεσίες, θά έχει περάσει το 14ο μνημόνιο… Οι συλλογικότητες αυτές συμβάλλουν αλλά και οργανώνουν την κοινωνική αλληλεγγύη στη γειτονιά, β. οργανώνουν την αγωνιστικη αλληλεγγύη στους εργαζόμενους που αγωνιζονται, γ. πραγματοποιούν πολιτιστικές εκδηλώσεις που είναι φάρμακο στην εποχή που ζούμε, δ. οργανώνουν την πολιτική/θεωρητική συζήτηση για ότ,ι θέμα κρίνουν πως αξίζει.
Οι συλλογικότητες της γειτονιάς προσπαθούμε να ΕΜΠΛΕΚΟΥΝ όλο τον κόσμο είτε είναι οργανωμενος στην Αριστερά, ή την αναρχία, είτε είναι προοδευτικός γενικά, είτε είναι ακκομάτιστος, ανένταχτος, αδιάφορος για την αριστερά καi την αναρχία. Οσοι σεχταριστες είτε αριστεροί είτε αναρχικοί δεν φγουστάρουν αυτές τις λογικές, καλύτερο είναι να ΜΗΝ συμμετέχουν.
Λειτουργούν οι συλλογικότητες αυτές, βάσει Γενικής Συνέλευσης, όπου συμμετέχουν οργανωμένοι και ανένταχτοι ΣΑΝ ΦΥΣΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ.
Οι συλλογικότητες γειτονιάς, όπως και οι επιτροπές αγώνα των σωματείων θα μπορούσαν να είναι τα έμβρυα των αυριανών λαϊκών και εργατιών θεσμών, όπου η εργατική τάξη στην παραγωγή και ΣΥΝΟΛΙΚΑ ο λαός στη γειτονιά, μαθαίνουν δια μέσω της αυτοοργάνωσης, πως μπορεί να υπάρξει κα ιάλλος τύπος κοινωνίας χωρίς τάξειςς και το αστικό κράτος.
εχει όλο τον σεβασμό μας για την προσφορά του, αλλα να μας επιτρεψει να μην συμφωνούμε ούτε με όλες τις απόψεις του ούτε με τις πρακτικές του
δεν είναι μονο η χιλιοδιατυπωμένη εμμονή για την νντε και καλά αριστερή συνεργασία με αυτοσκοπό την ''αριστερη κυβέρνηση''…θυμαμαι ακόμη την αμηχανία συντρόφων του ΝΑΡ όταν με άρθρο του στο ΠΡΙΝ είχε επιτεθεί στο ΝΑΡ επειδή είχε κάνει κριτική …στην αριστερή κυβέρνηση του Ζοσπέν!! το θυμάται κανείς αυτό;
στη συγκεκριμενη περίπτωση για την Ελλάδα για να δικαιολογήσει την πρόταση του για υποταγή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην πολιτική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ και επειδή φυσικά κατανοούσε ότι αυτή δεν μπορούσε εύκολα να προσπεράσει το ερώτημα του πολιτικού προγράμματος, φρόντιζε διαρκώς να επισημαίνει ότι η θεση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την αποδεσμευση από την ΕΕ είναι …εθνικιστική, αναπαραγοντας τα κοσμοποπολιτικα του Μηλιου και της δεξιάς τάσης του ΣΥΝ
δυστυχώς ο χώρος του ΝΑΡ, ισως κληρονομημενο κουσουρι από το ΚΚΕ, εχει ενα δεος απέναντι στους διανοούμενους με …βαρια ονοματα…αυτο εχει σαν αποτελεσμα ο καθε Μπιτσάκης όποτε του καπνισει να αμολαει δεξια αριστερα ότι γουσταρει, ενω ενα μέλος ή στέλεχος του ΝΑΡ χωρις καθηγητικες και ιστορικες περγαμηνες πρεπει να το βουλώνει….αν τολμήσει να πεί κάτι (ευχαριστη εκπληξη το άρθρο Ελαφρου στο ΠΡΙΝ), θα πρεπει μετα να υποστεί τις αλαζονικες επισημανσεις του Μπιτσακη όπως αυτές περιέχονται στο άρθρο του ΠΡΙΝ και άλλων θλιβερών περι ''σεχταρισμού''…ναι κύριοι, και η βαρκιζα, και το 64-65 και η χούντα και η υποταγή στο ΠΑΣΟΚ με το ''άθροισμα των δημοκρατικών δυνάμεων'' και την ''κριτική στήριξη του ρευματος της αλλαγής'' και οι κυβερνήσεις Τζανετακη-Ζολώτα και η αθλιοτητα της συμμετοχής της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση της μνημονιακής σφαγής, είναι οι αποδειξεις του ..σεχταρισμού που πρεπει να παταχτει!! ελεος…
Να ξεκαθαρίζουμε ορισμένα πράγματα Κλαίρη:
1. Οι κομμουνιστές πρέπει να σέβονται ΟΛΟΥΣ τους αγωνιστές, να κρίνουν και να δέχονται ή να απορρίπτουν αντιλήψεις, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ από τα αν εκφράζονται από διανοούμενους ή εργα΄τες.
Συγνώμη κλαίρη μου, αλλά μέχρι τώρα, ένα σημαντικό κομμάτι της κληρονομιάς του κομμουνιστικού κινήματος είναι ΑΡΝΗΤΙΚΟ: Συκοφάντησε και ξεφτίλισε άλλους κομμουνιστές, ΕΙΤΕ ήταν εργάτες, είτε διαννοούμενοι.
Συνεπώς, η άποψή σου και για την στάση του ΝΑΡ απέναντι στον Ευτύχη, είναι λαθεμένη! Ισα-ίσα, το ΝΑΡ αξιοποίησε ΕΛΑΧΙΣΤΑ τις ικανότητες του Ευτύχη και του κάθε Ευτύχη: Κέντρο Μαρξιστικών Μελετών ΔΕΝ έχει και ΔΕΝ θέλει να έχει το ΝΑΡ και ΛΑΘΕΜΕΝΑ κατά την γνώμη μου.
Επειδη έχει το ΚΚΕ ένα μαραζωμένο και απολογητικό της γραφειοκρατίας ΚΜΕ, το ΝΑΡ πήγε αντίθετα: Καμμία συστηματική μελέτη και ΑΝΑΝΕΩΣΗ του μαρξισμού.
Η ΟΥΤΟΠΙΑ, ένα πολύ αξιόλογο θεωρητικό μαρξιστικό περιοδικό, ΠΟΤΕ δεν στηρίχτηκε ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ από το ΝΑΡ και την υπόλοιπη αντικαπιταλιστική Αριστερά.
Για να τα λέμε τα πράγματα όπως έχουν.
Από την άλλη, ο Ευτύχης είχε λάθος που υπεράσπιζε ένα διάστημα, την πλυθηντική Αριστερά του Ζοσπέν της Γαλλίας το '95-96. Λάθος.
Αλλο αυτό και άλλο ο σεχταρισμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ο κινηματίστικος χαρακτήρας της (άρνηση επιστημονικής εμβάθυνσης του προγράμματος, άρνηση ουσιαστικής συζήτησης για το μέτωπο, τον χαρακτήρα, την κυβέρνηση αυτού, άρνηση και βαθιά υποτίμηση της αναγκης συζήτησης για τη φύση και τον χαρακτήρα των λαϊκών θεσμών, αντιδημοκρατική συγκρότηση κλπ).
Συνεπώς, αρνούμαστε τον ρεφορμισμό του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά σόρρυ κιόλας όποιος νομίζει πως ουσιαστική απάντηση στον ρεφορμιστικό ΣΥΡΙΖΑ είναι το γραφειοκρατικό, σεχταριστικό και συκοφαντικό του κομμουνισμού ΚΚΕ, ή η κινηματίστικη, σεχταριστική ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ε, θα απογοητευθεί το ίδιο σύντομα, με αυτόν που ελπίζει σε έναν κομμουνιστικό ΣΥΡΙΖΑ.
ΤΙ να κάνουμε;
το πρότεινα και χτες.
– Πάλη εντός των κομματων μας με δημοκρατικούς όρους, τόσο ενάντια στην γραφειοκρατία και τον σεχταρισμό, όσο κα ιενάντια στην σοσιαλδημοκρατία.
– Συγκρότηση συλλογικοτήτων και δομών αλληλεγγύης στις γειτονιές που να χωρούν όλη την Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ), τμήματα της σοβαρής πολιτκής αναρχίας 9όπου και αν υπάρχει) και τον λαό. Οσοι σεχταριστές δεν γουστάρουν αυτά τα κοινά πράγματα καλό είναι να μην συμμετέχουν και τα πάνε πίσω.
– ΑΝτίστοιχη δουλειά στο εργατικό.
– Ανοιγμα της δημόσιας συζήτησης για το ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟ (και όχι αντικαπιταλιστικό, είναι λάθος ορολογία αυτό΄αν μένει μένει μόνο του) πρόγραμμα, για το μΕΤΩΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ, και για την κυβέρνηση αυτού.
Επίσης να τονίσω τα εξής:
ΌΣΟ είναι τραγική για το κίνημα η υποταγή της Αριστεράς στις αστικές δυνάμεις, (βάρκιζα, '64-'65, '89 κλπ), άλλο τόσο είναι ΤΡΑΓΙΚΗ για το κίνημα η περιθωριοποίηση της Αριστεράς.
Το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουν αποφύγει την ενσωμάτωση δια της υποταγής στις αστικές δυνάμεις (ο ΣΥΡΙΖΑ ΔΕΝ είναι αστική δύναμη ό,τι και να λέν διάφοροι συντροφοι), και πολύ καλά ΚΑΝΑΜΕ!!
Το περιθώριο και τη νοοτροπία γκρούπας ΘΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΥΓΟΥΜΕ;;; Διότι εάν δεν την αποφύγουμε, πάλι μια τρύπα στο νερό θα έχουμε κάνει για το λαό και τα συμφέροντά του!
Ο Γιάννης Ελαφρός λοιπόν έχει κατά το ημισυ δίκιο και τελικά άδικο: το άρθρο του διαπνέεται από έναν αμυντισμό. σύμπτωμα έλλειψης συγκροτημένης και γειωμένης αντίληψης ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ.
Το ουσιαστικό ερώτημα είναι: ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ της Αριστεράς είτε δια της υποταγής, είτε δια του ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ, ή αντικαπιταλιστική δημοκρατική ανατροπή και νίκη;;;
Επίσης να σημειώσω κάτι για το άρθρο του Γ. Ρούση:
Σύντροφε Γιώργο σωστά επισημαίνεις πως ο χαρακτήρας του μετώπου καθορίζεται αντικειμενικά. Παραλείπεις όμως να πεις την γνώμη σου, για το ΑΝ η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ενός τέτιου μετώπου, συνιστά "ενδιάμεση κατάσταση", ή ακόμα χειρότερα "στάδιο" όπως λόγω άγνοιας της θεωρίας πιστεύει η ηγεσία του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και αρκετοί ακόμα σύντροφοι.
Επίσης, πες τη γνώμη σου, για το ΑΝ η κυβερνηση ενός τέτιου μετώπου, με καρδιά το μεταβατικό πρόγραμμα, ταυτίζεται σε μορφή και περιεχόμενο με την αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Η γνώμη η δική μου είναι πως σαφώς και ΔΕΝ ταυτίζεται. Οποιος ταυτίζει αυτά τα 2, παλι δηλώνει είτε την άγνοια του για βασικά θεωρητικά ζητήματα, είτε την προχειρότητα και την επιπολαιότητα με την οποία τα προσεγγίζει.
Συνεπώς, σύντροφε Γιώργο, σε μια ενδεχομενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ποιά θα πρέπει να είναι η στάση της Αριστεράς; Η δική μου η γνώμη είναι: Ψήφος ΑΝΟΧΗΣ και ΚΑΜΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ σε μια τέτια κυβέρνηση! Αυτή την σωστή θέση, η ηγεσία του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ την τσουβάλιασε -όπως και τις παραπάνω- σε μια κατηγορία: "ΦιλοΣΥΡΙΖΑ"….
Χωρίς καμμιά ουσιαστική συζήτηση σε ΝΑΡ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ (Το ΣΕΚ αποτελεί την πιο κινηματίστικη δύναμη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ), απορρίφθηκε η αντίληψη του μετώπου πολιτικών δυνάμεων με καρδιά το ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟ πρόγραμμα ΚΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ αυτού, και συνεπακολουθα, η ψήφος ανοχής σε μια ενδεχόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ΧΩΡΙΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ ΑΥΤΗΝ.
Τέλος, σύντροφε Γιώργο, ΔΙΑΦΩΝΩ με τον πολιτισμό που αποπνέουν οι τελευταίες γραμμές του άρθρου σου αυτού, όπως καλείς να εγκαταλείψουν το ΝΑΡ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ όλοι όσοι θέλουν μια συνεργασία βασισμένη στις αρχές που προανέφερα με αυτό το -μελλοντικό- κόμμα. Ο πολιτισμός που αποπνέουν αυτές οι γραμμές σύντροφε Γιώργο είναι ο γραφειοκρατικός πολιτισμός του "διαστρεβλώνω την άποψη με την οποία διαφωνώ για να μπορώ μετά να την εξοστρακίσω". ΟΧΙ Γίωργο. Ούτε γινηκαμε σοσιαδημοκρατες ξαφνικά, ούτε και από την άλλη συγκροτεί απάντηση ο σεχταρισμός/κινηματισμός/γραφειοκρατισμός των ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Και φυσικά η διαστρέβλωση των απόψεων βοηθά πάντα την γραφειοκρατία, σαν αντίληψη και πρακτική.
Ρε παιδιά μια ερώτηση θα ήθελα να κάνω.
Και για το ΚΚΕ και για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η έξοδος από την ΕΕ αποτελεί όντως κεντρικό τους στόχο ή την βαφτίζουν κεντρικό τους στόχο στην βάση της αντιπαράθεσής τους με το ΣΥΡΙΖΑ; Το λέω αυτό επειδή το σύνθημα "Έξω από την ΕΕ" είναι ένα καθαρά αντιεξαρτησιακό σύνθημα κι εξ όσων γνωρίζω ούτε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και -προσφάτως σχετικά- ούτε το ΚΚΕ πιστεύει ότι η Ελλάδα είναι μια εξαρτημένη χώρα. Γι αυτό άλλωστε το ΚΚΕ κοτσάρει δίπλα στο "Έξω από την ΕΕ" και το απαραιτητο "Με λαϊκή εξουσία". Δίχως δηλαδή λαϊκή εξουσία δεν καίγεται κιόλας για την έξοδο από την ΕΕ.
Εσείς τι λέτε; Υπάρχει κάποια ουσία πίσω από την συγκεκριμένη αντιπαράθεση ή απλά δρα υποστηρικτικά σε προειλημένες αποφάσεις;
Γιώργο, άφησες μια σειρά ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ κρίσιμης σημασίας.
Επίσης, δεν είπες τπτ για την κακεντρέχεις που βγάζεις στο τέλος του άρθρου σου!
Θα απαντήσεις;;;
Σας παρακαλώ διαχειριστές του μπλογκ, να αναρτήσετε το σχόλιο μου, διότι αυτό επιτάσσει η αρχή της κομμουνιστικής αντίληψης για τη δημοκρατία.
εργαζομενε εχεις καταντήσει λίγο γραφικός αν δεν το εχεις πάρει χαμπάρι. Και η λογοδιάρροια εχει κάποια όρια. Δεν ειναι ώρα πιστεύεις η "αντισεχταριστική" εκστρατεια να λάβει ενα τέλος? (γράφεις και τα ίδια σε όλα τα site, η iskra θα σου δώσει παράσημο σε λίγο). Σύντροφε Ρούση έγραψες οτι σκέφτονται εκατοντάδες μέλη και φίλοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και αυτό μάλλον καίει τον εργαζόμενο. Φίλε πήγεναι για κανένα μπάνιο μέρες που είναι και αφησέ μας λίγο ήσυχους….
Σύντροφε κομμουνιστή, μάλλον έχεις παρεξηγήσει την πολιτική διαπάλη! ΤΙ λές, μετά από 20 χρόνια το να είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο 0,33% ΔΕΝ απασχολεί τους εκατοντάδες κομμουνιστές καΙ αριστερούς που στρατεύονται στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ;;
Μήπως για το λαό και τους εργάτες γραφικότητα σημαίνει ακριβώς το να μην μπορείς να σπάσεις τα περιθωριακά όρια στα οποία έχεις εγκλωβιστεί;
Συνεπώς, άσε την ειρωνεία, και ΑΝ έχεις να πεις κάτι σοβαρό, πέστο!
γραφικότητα ειναι τέλη Ιούλη, ντάλα ήλιο να κάνεις απανωτά σχόλια σε δεκάδες sites, όλα τα ίδια και να μην ασχολείται κανεις μαζί σου στα σοβαρά (εγώ συγκεκριμένα την πλάκα μου κάνω, περιμένω την Κυριακή που τελειώνει η γαμοδουλεία και παω για μπάνια επιτέλους). Πηγαινε και εσύ για κανένα μπανάκι και απο Σεπτέμβρη γράψου, οπως σε προτρέπει και ο τεράστιος Ρούσης και σε καμιά τοπική του νέου Συριζα
Ορισμένα σχόλια στο άρθρο του συντρόφου γίωργου.
Πρώτα από όλα θα ήταν καλύτερα εάν το σεβασμό μας για την σημασία του έργου και της ζωής του Λένιν δεν την αντιλαμβανόμασταν ως δόγματα και νομοτέλειες.
Ο λένιν θυμάμαι ήταν πολύ μπερδεμένος το φλεβάρη του 17 για το χαρακτήρα της επανάστασης που έρχεται και με μεγάλο ενδιαφέρον αναζητούσε συμμάχους στην αγροτία ενώ αποδέχτηκε και επομένως με έναν ιδιότυπο τρόπο 'στήριξε' και αστικές κυβερνήσεις. Οχι δηλαδή μόνο ρεφορμιστές.
τέλος πάντων, εάν πράγματι βρισκόμαστε ένα σκαλοπατάκι πριν το σοσιαλισμό (που είναι σωστό μόνο γενικά και αφαιρετικά μιλώντας, με την έννοια των υποκειμενικών συνθηκών) τότε χρεός μας είναι η μετωπική σύγκρουση με το κεφάλαιο. Οχι με τον συριζα.
Είναι πολύ θλιβερό που πολλοί σύντροφοι μέσα στο χώρο δεν καταλαβαίνουν πως είναι λάθος να ιεραρχείς ως πρώτο μέτωπο, το μέτωπο με το ρεφορμισμό. και ο γίωργος ρουσης δυστηχώς ιεραρχεί ως πρωτεύον μέτωπο το μέτωπο με το ρεφορμισμό.
Για μια τέτοια ιεράρχιση των πραγμάτων θα πρέπει μάλλον να συμβαίνουν 2 πράγματα.
Είτε πιστεύεις πως η αλλαγή των πραγματών, των κοινωνικών συσχετισμών, οι νίκες των αγώνων που δίνονται εξαρτώνται απευθείας από το 'πρόγραμμα' και επομένως έχεις την ευχέρεια να στέκεσαι και μακρυά από τον υπόλοιπο κόσμο της αρστεράς και να ρίχνεις προπαγανδιστικά τα αιτήματα σου (πχ. έξω από την εε -και μάλιστα με εντυπωσιακή επιμονή, εργατικός έλεγχος, κοινωνία των ελεύθερα συνεταιρισμένων εργαζομένων κτλ) με σκοπό να δείς να δικαιώνεται η μεταφυσική διαλεκτική των αιτημάτων σου
Είτε άρρητα αναγνωρίζεις πως η δική σου αριστερά δεν έχει τα μεγέθη απο μόνη της να σηκώσει στις πλατες της το αγώνα για την αλλαγή των πραγμάτων (τουλάχιστον αυτή τη στιγμή και για μια ολοκληρωτική αλλαγή των πραγμάτων, μεγάλες και ριζικές ανατροπές). Οπότε ενδιαφέρεσαι να περιγράψεις (αφηρημένα και αφαιρετικα) έναν διαφορετικό δρόμο. Συσσωρεύεις δυνάμεις. Ανασυντάσεται, οργανώνεις δυνάμεις, παλεύεις την γραμμική ανάπτυξη του δικού σου μαγαζιού.
Απο την εμπλοκή μου με το χώρο 10 χρόνια πιστεύω πως στην ανταρσύα και τις ηγεμονικές δυνάμεις (όχι οτι οι μικρότερες συνιστώσες έχουν εξ' αντικειμένου μια καθαρότερη ματία) συμβαίνουν και τα δύο.
Μέχρι λοιπόν ο χώρος ενηλικιωθεί και ξεπεράσει όλες τις παιδικές ασθένειες είμαστε υποχρεωμένοι να έχουμε ηγεσίες που αντί να εξηγούν το κόσμο (η δύναμη του μαρξισμου) θα κυνηγούν για να μαντρώσουν τα μέλη τους, με επιπλήξεις, μομφές για τα όρια και τις αντοχές μας στο δημοκρατικό διάλογο των οργανώσεων κτλ κτλ
με κάθε σεβασμό, νομίζω ότι η συνολικότερη στρατηγική σου προσέγγιση είναι σε λάθος κατεύθυνση! Νομίζω δε, ότι αυτό το άρθρο αδικεί τόσο τον πνευματικό σου κόσμο και τον στοχασμό ο οποίος αναδικνύεται μέσα απο τα βιβλία σου, και μου φέρνει στο μυαλό ένα άλλο που είχες γράψει, στο οποίο καλούσες το αριστερό ρεύμα να αποχωρήσει απο τον ΣΥΝ!
Στο παραθέτω για να στο υπενθυμίσω! http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=314638
O σ Ρούσης έχει δίκιο.
Είναι μεγάλο σπάσιμο να αγωνίζεσαι και να αγωνιάς για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ με μια μάζιμη γραμμή για την αριστερά και το μαζικό κίνημα,για την ανατροπή της επιθεσης,το σπάσιμο της χρεοκρατίας και ευρωκρατίας και την αναζήτηση του σοσιαλισμού του 21 ου αι,και να έχεις τον κάθε Ρούση να σου χαλάει την δουλειά.
Να συγκρίνει το κόμμα που συγκεντρώνει όλο το λαικό και ταξικό ανατρεπτικό ρεύμα,με τους ναζί το 33 http://www.prin.gr/2012/06/rousis.html , και την καραμανλική ΝΔ της μςταπολίτευσης.Η προβοκατόρικη κατάντια γνωρίζει μεγάλες στιγμές…
Να ειρωνέυεται την απροθυμία του ΚΚΕ να κάνει αυτοκριτική και την ίδια ώρα για την εκλογική και πολιτική καταστροφή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να μην λέει κουβέντα,μιας και είναι ατομικά υπεύθυνος για το Βατερλώ,μαζί εννοείται με όσους,οργανώσεις και άτομα εγκλώβισαν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην δήθεν στρατηγική του αντικαπιταλιστικού μετώπου.
Μια γραμμή που η ουσία της είναι η γραμμή της Γ διεθνούς το 29-34,δηλαδή ότι η εξαθλίωση φέρνει επανάσταση και βασικός εχθρός είναι ο σοσιαλφασισμός.Το 0,33% είναι αποτέλεσμα του ότι αντικαπιταλιστικό μέτωπο δεν υπάρχει στον μαρξισμό,στην κοινωνία και την ταξική πάλη.Η συνθετότητα της κοινωνικής δομής και του κράτους είναι αυτό που επιβάλλει στους επαναστάτες τις πλατιές συμμαχίες που πάνε τα πράγματα μπροστά.Αυτά που πάντα πίστευαν και έκαναν ο Λένιν,ο Γκράμσι και ο Τρότσκι.
Όποιος μετά από τέτοια ήττα,και δεν υπάρχει βαρύτερο για μια αριστερά σε συνθήκες ανόδου του κινήματος και της αριστεράς να διασύρεται,επιμένει στην παλιά γραμμή,δεν έφυγε ποτέ του από το ΚΚΕ.