Παναγιώτης Μαυροειδής
Μερικές δεύτερες σκέψεις για το εκλογικό αποτέλεσμα
Όταν στις 6 Μάη ο ΣΥΡΙΖΑ ερχόταν δεύτερος, η αριστερά έπαιρνε συνολικά 27% και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έπαιρνε το διόλου ευκαταφρόνητο 1,2% και 75.000 ψήφους, λίγοι επέμεναν να επισημαίνουν την δυναμική εμφάνιση της φασιστικής Χρυσής Αυγής. ‘’Ο κόσμος δεν ξέρει τι λένε …αν ήξερε δεν θα τους ψήφιζε …κατά βάση ψηφίζονται για διαμαρτυρία’’, ήταν οι συνήθεις απαντήσεις προς τους δύστροπους ανησυχούντες που δυσκολεύονταν να χαρούν.
Είναι αυτό το χρόνιο άγχος εκείνης της αριστεράς, που έχοντας ενσωματώσει το σύνδρομο της ήττας, θέλει να βλέπει παντού νίκες. Είναι εκείνο το κόμπλεξ μήπως βρεθεί με τους ‘’χαμένους’’, λες και το συναίσθημα της ήττας και της ανημπόριας δεν είναι ο ‘’μαύρος αδερφός’’ τόσων και τόσων φτωχών, ανυπεράσπιστων και ανέργων.
Είναι η εθελοτυφλία της μικροαστικής αριστεράς να βλέπει το μαγαζί της και όχι τη συνολική διάταξη των πολιτικών συσχετισμών.
Είναι, ακόμη χειρότερα, η βαριά παράδοση της κρατικοποίησης της αριστεράς ειδικά μετά την μεταπολίτευση. Ο εθισμός των αριστερών της κυρίαρχης αριστεράς, παρά τα αντιθέτως δηλούμενα, να μετράνε τα πάντα με βάση τα κοινοβουλευτικά ποσοστά και την αναγνώριση της μέσης κοινής γνώμης και να αδιαφορούν για τον ιδεολογικό αξιακό συσχετισμό που κυοφορείται κάθε φορά.
Ας προσπαθήσουμε να δούμε λίγο τα αποτελέσματα των εκλογών της 17ης Ιουνίου, χωρίς αυτούς τους διορθωτικούς φακούς.
Ποια είναι η συνολική μετακίνηση του κόσμου, σε ένα σχηματικό άξονα αριστερά-δεξιά;
|
Μπλοκ δυνάμεων |
Σύνθεση |
Αποτελέσματα Μαΐου |
Αποτελέσματα Ιουνίου |
Διαφορά |
|
Δεξιά |
ΝΔ, Καμμένος, Χρυσή Αυγή, ΛΑΟΣ, Φιλελεύθεροι |
45,84% |
47,26% |
+1,42% |
|
Κεντρο-αριστερά |
ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, Οικολόγοι |
22,22% |
19,42% |
-2,8% |
|
Αριστερά |
ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΑΤΑΡΣΥΑ, εξωκοινοβουλευτική αριστερά |
26,7% |
31,84% |
+5,14% |
|
Άλλοι |
Διάφοροι σχηματισμοί |
5,24% |
1,48% |
-3,76% |
Όπως είχαμε επισημάνει και μετά τις εκλογές της 6ης Μάη, το δεξιό μπλοκ είναι πολύ ισχυρό, με τεράστια διαφορά από το μπλοκ της αριστεράς.
Τώρα μάλιστα καταγράφει ποσοστά κοντά στην απόλυτη πλειοψηφία, σε στιγμές που εγκατέλειψε αντιμνημονιακές υποκρισίες και νεοφιλελεύθερες ευγένειες και βγήκε φουλ αντεργατικά και αντικομουνιστικά.
Ας πάμε τώρα να δούμε εσωτερικά το στρατόπεδο της δεξιάς διότι έχει και αυτό τη σημασία του.
Η ΝΔ, που είναι η βασική του συνιστώσα, βγήκε σε αυτές τις εκλογές με ατζέντα Χρυσής Αυγής σε όλα τα ζητήματα.
Το 18% των ψηφοφόρων της δεξιάς οικογένειας ψηφίζει φασίστες της Χρυσής Αυγής και ακροδεξιούς του ΛΑΟΣ και έχει αυτό ξεχωριστή σημασία όταν καταγράφεται μετά τη δημόσιο τηλεοπτικό σώου τραμπουκισμού του Κασιδιάρη.
Οι εκλογικές, όσο και αξιακές και ιδεολογικές εφεδρείες του δεξιού αστικού μπλοκ, είναι πολύ μεγάλες. Και μάλιστα, με συντηρητικότερο κέντρο βάρους από αυτό του κλάδου της ΝΔ που στέκεται απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ.
Τα πράγματα θα ήταν χειρότερα αν προσθέταμε σε αυτά τα ποσοστά τα αντίστοιχα του ΠΑΣΟΚ, καθώς έχει μετατραπεί σε ένα τυπικό δεξιό, καθεστωτικό αστικό, κόμμα, απόλυτα υποτελές στο κεφάλαιο και την ΕΕ. Ξεχωρίσαμε ωστόσο αυτό το ρεύμα και το τοποθετήσαμε μαζί με ΔΗΜΑΡ και Οικολόγους, με τους οποίους έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Η έννοια του ‘’κεντρο-αριστερού μπλοκ’’ είναι απολύτως τυπική και δε σχετίζεται με δική μας εκτίμηση, αλλά με τον αυτοπροσδιορισμό που αυτές οι δυνάμεις κάνουν. Δεν είναι άξιο προσοχής ότι το ΠΑΣΟΚ, έχοντας δηλώσει καθαρά πριν τις εκλογές ότι θα στηρίξει Σαμαρά για πρωθυπουργό, να συγκρατεί εν τέλει τις δυνάμεις του; Ακόμη περισσότερο, έχει μεγάλη σημασία, για όποιον θέλει να κατανοήσει τι σημαίνει συστημική αριστερά, το γεγονός ότι η ΔΗΜΑΡ έχοντας δηλώσει πως θα είναι οπωσδήποτε μέρος της λύσης, δηλαδή ότι θα μπει στην κυβέρνηση όποιου βγει πρώτος, όχι μόνο δεν καταβαραθρώνεται, αλλά ενισχύεται στην τελευταία αναμέτρηση.
Τελευταίος σταθμός μας το στρατόπεδο της αριστεράς.
Οπωσδήποτε αποτελεί σημαντικό στοιχείο ότι ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού, αναζήτησε και αναζητεί διέξοδο στην σημερινή κοινωνική καταστροφή προς τα αριστερά. Είναι μια παράλληλη και σχετικά αντίστροφη τάση με αυτή της πόλωσης προς τη δεξιά και την ακροδεξιά. Ας δούμε όμως και μερικές πικρές αλήθειες.
Δεν είναι ούτε η μοναδική ούτε δυστυχώς η κύρια τάση των διεργασιών, αν δούμε το συνολικό ‘’πιάτο’’ των πολιτικών μετατοπίσεων.
Συνοδεύεται από μια δραματική μεταβολή σε βάρος των αντικαπιταλιστικών και αντι-ΕΕ δυνάμεων, που θα έχει συνέπειες στη δυνατότητα άμεσης εργατικής αντίστασης αλλά και πολιτικής και ιδεολογικής αντιπαράθεσης στην επιθετικότητα του αστικού μπλοκ. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ορκίζεται στην υπεράσπιση του ευρώ την ώρα που ούτε η Μέρκελ δεν είναι σίγουρη για το μέλλον του, τα πράγματα δεν είναι καλά. Το ίδιο και όταν αποπέμπεται και αυτή ακόμη η θέση για αποχώρηση από το ΝΑΤΟ του πολέμου ή δίνονται συγχαρητήρια για τη στάση της αστυνομίας τον Δεκέμβρη του 2008… Αυτά ίσως είναι αρκετά για να γίνει φανερό, πως και αυτή η συνάθροιση ετερογενών δυνάμεων ως ‘’αριστερά’’, έχει τεράστια προβλήματα και σε μεγάλο βαθμό αποπροσανατολίζει.
Η περίοδος που έχουμε μπροστά μας θα είναι εξαιρετικά κρίσιμη για τα εργαζόμενα στρώματα στην χώρα μας.
Από τη μια η συζήτηση πρέπει να είναι βαθειά και αυτοκριτική. Από την άλλη κανείς δεν μας δίνει χρόνο και δεν επιτρέπει αναχώρηση.
Το ΚΚΕ χάρισε χρόνο και έδωσε χώρο τόσο στο αστικό μπλοκ όσο και στη ρεφορμιστική φιλο-ΕΕ αριστερά, επιλέγοντας να δηλώσει αδιάφορο και ανέτοιμο για το ώριμο βήμα ανατροπής της κυρίαρχης πολιτικής. Το πλήρωσε πολύ ακριβά. Το θέμα είναι ότι υπάρχει κίνδυνος να το πληρώσει ακόμη πιο βαριά η ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ και τόσοι άλλοι εργασιακοί χώροι που στενάζουν από την επίθεση του κεφαλαίου και έχουν βγάλει το κεφάλι τους μπροστά.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έδωσε ένα σημαντικό αγώνα, πάνω και από το μπόι της. Με συνείδηση της δυσκολίας και σχετική επίγνωση του αρνητικού εκλογικού αποτελέσματος. Σε συνθήκες που κυριαρχούσε το ερώτημα της διακυβέρνησης, υποχώρησης του ΚΚΕ και πλήρους υπόκλισης του ΣΥΡΙΖΑ στην ατζέντα της ΝΔ για το κρίσιμο θέμα της ΕΕ αλλά και με την αποστροφή στις ‘’μονομερείς’’ ενέργειες. Έδωσε μάχη για το αναγκαίο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και αριστερή πολιτική, για το ζητούμενο ενός πολιτικοποιημένου εργατικού και λαϊκού κινήματος που θα μπορεί να ανακόψει και να ανατρέψει την επίθεση του κεφαλαίου, να επιβάλει ένα άλλο δρόμο.
Το κυριότερο πρόβλημα δεν είναι το χαμηλό εκλογικό ποσοστό, που αποτελεί φυσικά σημαντικό πλήγμα. Είναι τα φυσιογνωμικά προβλήματα που βγήκαν έντονα στην επιφάνεια. Την ώρα που η Χρυσή Αυγή, στερεώνεται γύρω από φριχτά αξιακά και ιδεολογικά προτάγματα, σημαντικά τμήματα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς μοιάζουν να εξαρτώνται τόσο ασφυκτικά από το ερώτημα της κυβερνητικής διαχείρισης της κρίσης. Να ορίζονται από την τακτική και τον τακτικισμό, σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, όπου απαιτούνται στρατηγικές απαντήσεις στην άμεση πολιτική παρέμβαση. Να δυσκολεύονται να θέσουν ιδεολογικό στίγμα την ώρα που το αστικό στρατόπεδο αναπτύσσει τον αντικομουνισμό και την επίθεση στον κόσμο της εργασίας και τις προοπτικές του. Να διστάζουν ακόμη και να διατυπώσουν κριτική στην ‘’κυβερνώσα αριστερά’’, στις φιλο-ΕΕ αυταπάτες, στη λογική της ταξικής συνεργασίας, στο όνομα της ‘’αξιοποίησης των αντιφάσεων’’. Αυτά και άλλα σαφώς αναδείχτηκαν ως τάσεις ταλάντευσης πριν τις εκλογές και θα επανέλθουν ως πίεση υποταγής στον πιο δεξιό ΣΥΡΙΖΑ όλων των εποχών. Η αυτολογοκρισία των εντός ΣΥΡΙΖΑ πρώην εξωκοινοβουλευτικών δυνάμεων, δίνει ένα μέτρο της πολιτικής λοβοτομής που αποτελεί το λογικό τέρμα αυτής της αντίληψης.
Σε δύσκολες στιγμές, όταν δεν μπορείς να αλλάξεις τα πράγματα, είναι κρίσιμο κατ’ αρχήν να μη σε αλλάξουν αυτά κατά την εικόνα τους. Δηλαδή να μην κάνεις την αδυναμία αρετή. Αλλά αυτό είναι μόνο η αναγκαία άμυνα. Το καθοριστικό είναι να αλλάξουμε ριζικά και επαναστατικά, στην κατεύθυνση της ικανότητας να μετασχηματίσουμε την πραγματικότητα και όχι να την αγνοήσουμε.
Καλά ρε παιδιά θα μας τρελάνετε;
Ποιός συμμάχησε σε όλα τα μέτωπα με το Ρίζα κ το Συριζα;
Από που δλδ θα υπάρξει ο κόσμος που αξιακά απαντά και στρατηγικά σχεδιάζει; Από την Ανταρσύα της συμπόρευσης με το Συριζα;
Που είχε κοινό πρόγραμμα δράσης, κοινές δράσεις, κοινές θέσεις στη πλειοψηφία των κοινωνικών χώρων και κοινή στάση απέναντι στα κινήματα. Απο εκεί περιμένει κανείς …διαφοροποίηση;;;
Μη ζητάμε και το αδιανόητο…
Παναγιώτη:
1. Λαθεμένα ταυτίζεις την εργατολαϊκή κυβέρνηση με ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗ ΓΕΝΙΚΑ. Δεν μπορείς να δεις πως μια εργατολαϊκή κυβέρνηση με καρδιά το μεταβατικό πρόγραμμα και στο πλαίσιο ενός αντικαπιταλιστικού/αντιϊμπεριαλιστικού μετώπου ΕΙΝΑΙ αναπόσπαστο μέρος της ΛΥΣΗ ΣΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ Ο ΛΑΟΣ ΜΑΣ. Αυτή είνα ιη βάση του κινηματισμού που δέρνει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ (και η υπόλοιπη Αριστερά όπως ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ κλπ) έχει πλέον ιστορική ευθύνη να συγκροτήσει μεταβατικό πρόγραμμα, να επεξεργαστεί την μορφή του μετώπου το οποίο θα είναι αντικαπιταλιστικού/αντιϊμπεριαλιστικού χαρακτήρα, ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΥΤΟΥ, η οποία αντικειμενικά θα ξεκινήσει σε καπιταλιστικό έδαφος.
2. Αν κάτι πρέπει να καταλάβουμε ΤΩΡΑ είναι πως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΚΚΕ χρεώθηκαν, η μεν ΑΝΤΑΡΣΥΑ τον κινηματισμό, τον σεχταρισμό (ουσιαστική άρνηση συνεργασίας με το ΜΑΑ ως είχε) και την ανοργανωσιά (διαμέσω της ΑΝΤΑΡΣΥΑ/συνιστωσών) της, το δε ΚΚΕ τον υστερικό σεχταρισμό του, και την συκοφάντηση οποιουδήποτε λαϊκού κινήματος ξέσπασε τα τελευταία χρόνια!!
3. Για τη Χρυσή Αυγή συμφωνώ: Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να συμβάλλει σε μια μαζική πολιτική ενημέρωση των εργαζομένων, των ανέργων και της νεολαίας έτσι ώστε να ξεκαθαριστεί στα ΜΥΑΛΑ των ανθρώπων πως:
– Η Αριστερά είναι βαθιά ΤΑΞΙΚΗ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ και ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ταυτόχρονα. Τι σημαίνει αυτό;;
α. Ταξική: Η Αριστερά και η Αναρχία είναι οι μόνες δυνάμεις οι οποίες είναι κομμάτι των εργατών και του λαού και μπορούν να συμβάλουν στην ελευθερία και στη χειραφέτηση από τον καπιταλισμό. Οι εθνικιστές/ακροδεξιοί/φασίστες είναι υπάλληλοι των εταιρειών, και ΟΙ ΠΙΟ ΣΥΝΕΠΕΙΣ ΣΥΣΤΗΜΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ. Για όλη αυτή τη θέση υπάρχει ΠΛΟΎΣΙΑ λαϊκή επιχειρηματολογία.
β. Πατριωτική: Αυτός που αγωνιζεται για το δίκιο του λαού, των εργαζομένων ενάντια στο ελληνικό και ξένο κεφάλαιο, ΕΙΝΑΙ ο μόνος πατριώτης σε αυτή τη χώρα. Η ακροδεξιά ήταν πάντα εθνικιστική/φασιστική και τσιράκι των ξένων. Και σε αυτή τη θέση υπάρχει πλούσια λαϊκή επιχειρηματολογία.
γ. Διεθνιστική: Οποιος νομίζει πως όταν καίγεται ένα οικοδομικό τετράγωνο (παγκόσμια κρίση καπιταλισμού) θα γλιτώσει ένα διαμέρισμα (Ελλάδα), είναι βαθιά γελασμένος. για να ευτυχήσει ο πλανήτης και να λευτερωθεί από τον καπιταλισμό, απαιτείται αυτό να γίνει σε πλανητική κλίμακα. Κα ιεδώ υπάρχει πλούσια λαϊκή επιχειρηματολογία.
Σε αυτά τα ιδεολογικά πεδία πρέπει να δώσουμε τη μάχη με τη Χρυσή Αυγή, σε συνδυασμό με τη μάχη των δρόμων.
Τι είναι αυτή η εργατολαϊκή κυβέρνηση που αναφέρθηκε σ το έδαφος του καπιταλισμού? Μην λέμε ατεκμηρίωτα πράγματα. Διότι αριστερές κυβερνήσεις έχουν υπάρξει στον καπιταλισμό, εργατολαϊκές όμως όχι. Πριν την επανάσταση δεν μπορούν να υπάρξουν, η εργατική τάξη πρέπει να καταλάβει την πολιτική εξουσία. Το ίδιο περίπου νομίζω πως κάνει και το ΚΚΕ όταν μιλά για λαϊκή εξουσία-οικονομία. Δεν τα ταυτίζει με το σοσιαλισμό, δεν λέει πως χρειάζεται επανάσταση για να γίνουν αυτά και χάνει. Εργατολαϊκή κυβέρνηση λοιπόν στον καπιταλισμό, ούτε στη δευτέρα παρουσία δεν πρόκειται να γίνει.
Αυτό μας μάρανε.
Άλλη μια ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ αριστερα…
ΕΧΕΙ ΤΕΤΟΙΟ ΠΑΙΔΙΑ δεν πιάνει.
Ταξική, πατριωτική, διεθνιστική Αριστερά και βαθιά δημοκρατική: Αυτή είναι η Αριστερά που θέλουμε.
Με μεταβατικό πρόγραμμα και το αντίστοιχο μέτωπο.
φίλε Παναγιώτη,
δεν θα ήταν καλύτερα για τον τόπο, την Αριστερά και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ αν είχατε δεχτεί την άποψη συντρόφων σας και στηρίζατε κριτικά την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ μη κατεβαίνοντας στις δεύτερες εκλογές; Αποτιμώντας το εκλογικό αποτέλεσμα θα έλεγα ότι αποδυναμώσατε τις εξω από το ΣΥΡΙΖΑ αριστερές φωνές χωρίς να ενδυναμώσετε τις μέσα σε μια στιγμή που κάθε αριστερή φωνή είναι σημαντική. Στην πολιτική, δεν παθαίνεις λοβοτομή αν δεν θέλεις να πάθεις. Διατηρώντας τα αριστερά πολιτικά αντανακλαστικά σου παλεύεις για να στρέψεις το ρεύμα αριστερότερα. Όταν στέκεσαι απέναντι όμως,( και… καταφέρνεις το 1,19 % να το κάνεις 0,33%) κινδυνεύεις να χαθείς κάτω από τα νερά. Όταν μάλιστα δεν είσαι και ΚΚΕ , γίνεσαι Μ-Λ ή μ-λ χωρίς να το καταλάβεις( αν και το πιο πιθανό είναι αν τα πράγματα εξελιχθούν κάπως καλά στο ΣΥΡΙΖΑ οι μισοί να κατευθυνθούν μόνιμα προς τα εκεί και ο υπόλοιποι στο ΚΚΕ). Για σκεφτείτε να επέλεγαν διαφορετική πορεία κάποιοι στο ΣΥΡΙΖΑ στο όνομα μιας καθαρής αντιΕΕ γραμμής. Τελικά σκεφτομαι μάλλον καλύτερα που υπερίσχυσε η τουλάχιστον ακατανόητη μη συνεργασία σας με το ΜΜΑ . Όλα αυτά προσβλέποντας στη συνέχιση της κοινής πορείας με συντρόφους στους κοινωνικούς αγώνες , λυδία λίθο και για το ΣΥΡΙΖΑ.
φιλικά,
Δημήτρης Π. Παλλήνη
Όχι δεν είναι όλος ο κόσμος της δεξιάς. Μόνο που οι ψηφοφόροι της λεγόμενης αριστεράς δεν είναι παρά ένα μάτσο χάλια. Φτάνει ένα ψαροκόκαλο της αστικής τάξης για αριστερή κυβέρνηση για να διαλύσει κάθε ααριστερό μόρφωμα. Εξουσιολαγνεία και καμία διάθεση για κοινωνικές αλλαγές. Η αριστερά των κοινωνικών αλλαγών πέθανε τελικά σε αυτές τις εκλογές μετά απο μακρόχρονη μάχη με τον καρκίνο της αστικής μόλυνσης. Αλήθεια σε πιο σημείο εκλογικής πτώσης πρέπει να φτάσουν τα λεγόμενα αριστερά, κεντροαριστερά, ριζοσπαστικά και ότι άλλο επίθετο θέλετε, κόμματα για να κρίνουν την ανέπάρκεια των ιδεών τους και της πολιτικής τους παρέμβασης. Αλήθεια αν σας ψηφίσουν 50 ψηφοφόροι πάλι τα ίδια θα διαβάζουμε, ότι δεν έχει σημασία η πτώση των εκλογικών ποσοστών;
Οταν για χρόνια σεχταρίζεις, θεωρείς όλους τους άλλους αριστερούς εχθρούς, και σνομπάρεις όλα τα λαϊκά κινήματα, ε, τότες καλά να παθεις ΚΚΕ! Και πολύ σου είναι το 4,5%. Εχει και πιο κάτω αν συνεχίσεις έτσι!
Οταν για χρόνια αρνούμααστε να δούμε το αυτονόητο πως ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ που δεν είναι αστικές, ε, τότες ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΣΥΡΙΖΑ και πήρε 28%!!!
Διότι με όλα τα στραβά του ΚΑΙ τα ρεφορμιστικά του, ο ΣΥΡΙΖΑ μίλησε ΓΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ με συγκεκριμένο ορατό τρόπο! Κάτι που ΑΡΝΕΙΤΑΙ να κάνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ (και το άρθρο του Παναγιώτη είναι πολύ διαφωτιστικό) διότι νομίζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πως κάθε κυβέρνηση είναι καταναγκην, ρεφορμισμός! Ε, ΔΕΝ είναι Παναγιώτη και αυτό πρέπει να το καταλάβεις ΑΜΕΣΑ! Αλλιώς έχει και για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ακόμα πιο κάτω!! Ο δε ΣΥΡΙΖΑ θα δοκιμαστεί και αυτός στο επόμενο διάστημα στο κατά πόσο θα συμβάλλει στο να βγεο ο κόσμος με οργανωμένο τρόπο στους δρόμους.
Επίσης, άλλοι κάκιστοι διαχωρισμοί:
Ολοι υμνούμε τον Βελουχιώτη, όμως ελάχιστοι θέλουμε να γνωρίσουμε την ΤΑΚΤΙΚΗ του! Ε, λοιπόν ο Βελουχιώτης κέρδισε σαν αντίληψη γιατί είπε και έκανε την αλήθεια: Τάυτισε τον ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ, τον ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ και την ανειρήνευτη ΤΑΞΙΚΗ πάλη ίσαμε το τέλος, σε 1 αντίληψη!!
Αυτό πρέπει να κάνει η Αριστερά και η αναρχία Σήμερα! Αλλιώς θα λεηλατεί τα καταστεφόμενα κοινωνικά κομμάτια όλο και περισσότερο η χρυσή αυγή, με καταστροφικές για το λαό και τους εργάτες συνέπειες!
Επίσης, διαφωνώ ΚΑΘΕΤΑ με τον Sotiris: Απο που και ως που φίλε, οι αριστεροί ψηφοφόροι είναι ένα μάτσο χάλια;;
ΤΙ σόϊ ψέμμα και παπάτζα είναι αυτή;;
Οι ψηφοφόροι της Αριστεράς και οι αναρχικοί -και όχι μόνο, αλλά και κόσμος που βλέπει με ελπίδα την Αριστερά- μάτωσαν τα τελευταία χρόνια στην πάλη εναντίον της αστικής κυβέρνησης και πολιτικής! Σε αντίθεση με όλες τις άλλες δυνάμεις ( δεξια, κέντρο, ακροδεξιά/εθνικιστές) οι οποίες είναι ΣΤΟ πλευρό του καπιταλισμού!!
Φίλε sotiris λές παπαριές: ΠΟΥ την είδες την εξουσιολαγνεία της Αριστεράς;;;
Η εξουσιολαγνεία βρίσκεται στη δεξιά, στο κέντρο, στην ακροδεξιά/εθνικιστές!!!
Η Αριστερά θέλει την εξουσία να τη νέχει ο οργανωμένος λαός! Με δημοκρατία και ελευθερία!
μ αρεσει που από τον Βελουχιώτη, τον πατριωτισμό βρήκατε να αναδείξετε…
τον πατριωτισμό που ακόμη πληρώνουμε σε αυτή τη γωνιά της γης.
Ταξικός θα είναι ο πόλεμος, αλλιώς ετοιμαστείτε να μας περάσει λεπίδι το σύστημα.
Ξυπνάτε.
κανεις λαθος
Το ΚΚΕ επεσε γιατι δεν μπορεσε να πεισει οτι ειναι απατη τυχον ανακουφιση απο την κριση στα πλαισια του καπιταλισμου
Η Ανταρσυα συνετριβει γιατι εσπειρε την αυταπατη οτι η ΟΛΗ αριστερα μαζι με τον ρεφορμιστικο Συριζα θα αντιπαλεψει τη καπιταλιστικη κριση στα πλαισια του καπιταλισμού
Βλεπεις τα φαινομενα την πτωση και των 2 αλλα αδυνατεις να δεις τις διαφορετικες αιτιες.
Φίλε ανώνυμε δεν πληρώνουμε τον πατριωτισμό!
Διότι πατριώτης ήταν και ο Τίτο και την πήρε την εξουσία! Σε αυτόν τον τόπο πληρώνουμε την υποταγή στην αστική τάξη και όχι τον πατριωτισμό!
Σήμερα, κινδυνέυει η Αριστερά παρόλο που είναι η πιο συνεπής εργατική λαϊκή δύναμη, να χάσει αυτήν ακριβώς την αντίληψη με βάση την οποία έγινε μεγάλη πολιτική ανατρεπτική δύναμη: Την ΤΑΥΤΙΣΗ ταξικού/πατριωτικού/διεθνιστικού. Αν η Αριστερά καταφέρει μάλιστα να συνθέσει το πατριωτικό, το ταξικό και το διεθνιστικό με ηγεμονία του κομμουνιστικού προγράμματος μέσα στο λαό, τότες και θα νικήσουμε, με ΘΕΤΙΚΟΤΑΤΕΣ συνέπειες για το λαό μας!
Πολύ αισιόδοξος ήταν ο Ρίτσος
Είναι πολύ κακό να γινόμαστε τόσο προβλέψιμοι. Δείχνει την ιδεολογικοπολιτική μας φτώχεια.
Τακτική
Οι μισοί διατρανώνουμε την ανάγκη να αξιοποιούνται όλες οι ρωγμές του αστικού συστήματος με πρωτότυπες κι ευέλικτες τακτικές κι οι υπόλοιποι τους κατακεραυνώνουν ότι ξεπουλούν τη στρατηγική μας.
Κυβέρνηση
Οι μισοί ισχυρίζονται ότι η αριστερή κυβέρνηση θα δώσει ώθηση στην ταξική πάλη κι οι υπόλοιποι τους λοιδορούν ως ρεφορμιστές.
Πατριωτισμός
Οι μισοί θεωρούν τον πατριωτισμό προσόν του αριστερού κι οι υπόλοιποι πιστεύουν ότι πατριωτισμός κι εθνικισμός είναι έννοιες που συσκοτίζουν την ταξική ανάλυση.
Μαζικοποίηση της επιρροής των επαναστατικών δυνάμεων
Οι μισοί την περιμένουν και την απαιτούν κι οι άλλοι μισοί τη σνομπάρουν. Τι δεν έχουν ακούσει τα αυτιά μας…. "Λίγοι και καλοί"… "Όταν καθαρίζουμε τις γραμμές μας δυναμώνουμε"… "Ο λαός είναι ανώριμος για να μας καταλάβει (ίσα ώριμε μην πέσεις απ'το δέντρο!!!!)"… κ.ο.κ.
Λαϊκό Κίνημα
Οι μισοί το θεωρούν αυτοσκοπό κι οι άλλοι μισοί προνομιακό πεδίο για την πολιτική ενδυνάμωση της επαναστατικής γραμμής
Αυτή η λίστα θα μπορούσε να γεμίσει τόμους ολόκληρους. Στην πραγματικότητα όλοι έχουν και δίκιο κι άδικο ταυτόχρονα.
Και οι δύο γραμμές είναι οι δύο όψεις του ίδιου κάλπικου νομίσματος. Το δίπολο σεχταρισμού-οπορτουνισμού όπως εύστοχα το αποκαλούσαμε παλαιότερα χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι μέσα του ήμασταν όλοι.
Ας σκεφτούμε μερικές πλευρές.
α) Ποτέ η αριστερά δεν πολλαπλασίασε τη δυναμική της με μια ευφυή τακτική κίνηση, χωρίς να αποδειχθεί ότι στην πραγματικότητα αυτή η κίνηση δεν ήταν παρά ένας εύσχημος τρόπος για κάποιας μορφής ξεπούλημα.
β) Το μόνο ιστορικό προηγούμενο αριστερού σε κυβέρνηση που δεν αφομοιώθηκε ήταν ο φουκαράς ο Αλιέντε που σκοτώθηκε.
γ) Επίσης, δε γνωρίζω κανέναν "επαναστάτη" αριστερό που να έχει κάνει κηρύγματα πατριωτισμού χωρίς να έχει αποφασίσει ταυτόχρονα και κάποια μεγάλης έκτασης ιδεολογική συνθηκολόγηση. Να διευκρινίσω ότι αναφέρομε σε ιδεολογικές διαμάχες σε "ομαλές περιόδους". Μην ανακατέψει κανένας έξυπνος το Βελουχιώτη στη συζήτηση. Έχει αλλιώτική έννοια ο "πατριωτισμός" όταν τα γερμανικά στρατεύματα είναι μέσα στη χώρα. Ας μη βιαζόμαστε.
Τι δείχνουν όλα τα παραπάνω? Ότι απλά ούτε τακτική έχουμε ούτε στρατηγική. Ούτε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει, ούτε το ΚΚΕ, ούτε κανένας άλλος. Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή διαθέσιμη επαναστατική θεωρία προς μαζική κατανάλωση.
Θα αναφέρω ένα παράδειγμα.
Είναι εύκολο να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν μπορούμε να βρούμε ιστορικά παραδείγματα επαναστατικών δυνάμεων που να κινήθηκαν πρόσκαιρα ακόμα και σε δρόμο αντίθετο με αυτόν που μοιάζει στρατηγικά σωστός και να κατέληξαν σε σημαντικά καλύτερες θέσεις.
Ιστορικά, εκεί που άρχιζε η πολιτική τελείωνε η επανάσταση. Τα αντάρτικα κινήματα του 20ου αιώνα έχαναν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ότι κέρδιζαν στα πεδία των μαχών.
Η συντριπτική πλειοψηφία των ιστορικών παραδειγμάτων δείχνει ότι ακόμα κι η παραμικρή υποχώρηση οδήγησε σε συνολική ιδεολογική συνθηκολόγηση, για να μην πούμε ότι η προαποφασισμένη συνολική υποχώρηση ξεκινούσε συνήθως με το άλλοθι του "επιμέρους" "ευφυούς τακτικού ελιγμού".
Σε αντιπαράθεση με αυτό, έγινε επίσης κανόνες ότι παρέμειναν ως επαναστατικές, αυτές οι δυνάμεις, που είχουν συνολικά απαρνηθεί κάθε απόπειρα ελαστικής τακτικής κι είχαν οδηγηθεί σε μια χοντροκομμένη μονολιθική πολιτική συμπεριφορά στερημένοι από τις υπηρεσίες της τακτικής.
Δυστυχώς και στην τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα έχουμε αντίστοιχα παραδείγματα με τη δεύτερη επιλογή να είναι επίσης λάθος αλλά να διατηρεί -αν μη τι άλλο- μια ηθική ανωτερότητα.
Τελικά αυτό μας λείπει. Αυτό που μπορεί κανείς να πει "πραγματική επαναστατική θεωρία". Ένας ιδεολογικοπολιτικός εξοπλισμός από κανόνες κι αρχές που θα επιτρέπουν τακτικούς ελιγμούς χωρίς υποχωρήσεις και θα είναι προσιτός στο αριστερό κοινό για να μπορεί όχι μόνο του να τους κατανοεί αλλά και να τους χρησιμοποιεί στην ανάλυση του για να μπορεί να επιβάλει την ορθή εφαρμογή τους από τις κάθε λογής ηγεσίες. Η αριστερά όχι μόνο δεν έχει έναν τέτοιο εξοπλισμό στις αποσκευές της, αλλά δεν έχει κατανοήσει ακόμα την έλλειψη του. Γι αυτό και βρίθει από "ιδεολογικά αυτάρκεις κωφούς".
Πολύ βιάστηκε ο Ρίτσος να διαπιστώσει ότι" μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα κι απλά" κι ότι "καταλαβαινόμαστε".
Νίκο, θα προσπαθήσω να πω μια συγκροτημένη γνώμη για όσα γράφεις. Καταρχήν να τονίσω πως συμφωνώ με το συμπέρασμά σου πως σήμερα η Αριστερά δεν έχει καταφέρει να ανανεώσει τον ΜΑρξισμό, συνεπώς δεν έχουμε μια όσο γίνεται στέρεη θεωρία.
Αυτό φάνηκε στο γύρισμα της κοινωνικής κατάστασης με την απότομη όξυνση της εφ όλης της ύλης επίθεση του κεφαλαίου παγκόσμια.
Τι σκέφτομαι:
1. Η πολτική ως αντίληψη/διαδικασία καΙ έκφραση ταξικών συμφερόντων είναι ΑΝΑΓΚΑΙΑ! Και όταν λέμε πολιτική εννούμε το σύνολο της τακτικής αντίληψης σε σχέση με το σύνολο των ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΩΝ που συγκροτούν την εργατική τάξη και τα σύμμαχα λαϊκά στρώματα: Δλδ το ΤΙ πολιτισμό κουβαλούν οι άνθρωποι αυτοί, ΤΙ αντιλήψεις κουβαλούν, ΤΙ συνήθειες!
Εάν δεν καταφέρουμε να παρέμβουμε με μια πολιτική που να αγκαλιάζει το παραπάνω ΣΥΝΟΛΟ θα αποτύχουμε! Ενώ θα έχουμε δίκιο, θα αποτύχουμε!
Σε αυτό λοιπόν το σύνολο των αντιλήψεων, συνηθειών, πολιτισμού που κουβαλούν οι άνθρωποι που απαρτίζουν την εργατική τάξη και τα σύμμαχα λαϊκά στρώματα ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, εντάσσονται αντιλήψεις για την πατρίδα, την ταξικότητα, την παράδοση, την κουλτούρα.
Συνεπώς εάν αφήσεις οτιδήποτε από αυτά εκτός, το σνομπάρεις, το υποτιμήσεις, ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΟΥ με αρνητικό τρόπο!
Να, γιατί λέω πως χρειάζεται να συνθέσουμε το ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ, το ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟ, το ΤΑΞΙΚΟ με ηγεμονία του ταξικού! ΝΑ ΤΟ ΣΥΝΘΕΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ και όχι στα χαρτιά. Τούτο σημαίνει πως η τακτι΄κη μας χρειάζεται να ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΤΑΙ από αυτή τη σύνθεση!
2. Πέρα από τα παραπάνω, ο δεύτερος βασικός τομέας που διαμορφώνει την τακτική και τη στρατηγική σου ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΣΙΜΟ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ 2, είναι η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ κατάσταση: Ποιά η θέση της Ελλάδας ΣΗΜΕΡΑ και όχι πριν 5 χρόνια, στο διεθνές ιμπεριαλιστικ΄οπλέγμα ή αλυσίδα; Ποια η θέση της Ελλάδας στο διεθνή καταμερισμό εργασίας;;
Πιστεύω πως έχει επιδεινωθεί ΔΡΑΜΑΤΙΚΑ. Τούτο σημαίνει πως ΚΑΙ ΣΕ αυτό το πεδίο χρειάζεται να δοκιμάσουμε την ΣΥΝΘΕΣΗ ταξικού, πατριωτικού, διεθνιστικού. Να μιλήσουμε ΚΑΙ για την ανάγκη πάλης για λαϊκή και εθνική ανεξαρτησία! Δεν είναι μακριά ο καιρός όπου με ΑΠΟΛΥΤΗ συμφωνία του ηγεμονικού μεγάλου τμήματος της ελληνικης άρχουσας τάξης θα έχουμε ΕΙΔΙΚΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΖΩΝΕΣ στην ελλάδα υπό ΕΕ (γερμανική δλδ) εποπτεία και αρμοστεία!
Γνωρίζω πολύ καλά ότι με αυτά που θα γράψω θα προκαλέσω,θα ερεθίσω ευαίσθητες χορδές ,ίσως να ονομαστώ και προβοκάτορας,αν κάποιος μου κάνει την τιμή να ασχοληθεί με τα γραφόμενα μου.
Η ουσία του πολιτικού προβλήματος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι το ΚΚΕ και η γραμμή του.Μια γραμμή συνειδητής ταξικής προδοσίας,ένα νέο και πιο βρώμικο 89.Και είναι πιο βρώμικο γιατί τότε πόνταρε σε θετικές όψεις της αστικής πολιτικής και ιδεολογίας,τώρα ποντάρει στην ανεξέλεγκτη χρεοκοπία με πρωτοβολία της αστικής τάξης,δηλαδή στο να κάνει η εμπέδωση της κοινωνικής καταστροφής μεγάλα βήματα,κάτι που δήθεν θα φέρει ριζοσπαστικοποίηση.Μια αντιγραφή της πιο αποτυχημένης περιόδου στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος,δηλαδή της περιόδου 28-34
Αυτή η προδοσία εκφράστηκε από την άρνηση του ΚΚΕ να βάλει όρους για το πως θα δεχόταν να συμπράξει για να γίνει όχι κυβένρνηση ΣΥΡΙΖΑ,αλλά αριστερή κυβέρνηση στηριγμένη στον οργανωμένο λαό με γραμμή την σύγκρουση με το σύμπέγμα χρ έος-ΕΚΤ-ΟΝΕ-ΕΕ.Δεν είναι η γραμμή μας στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ ,αλλά δεν υπάρχουν γραμμές έξω από τις μάζες.Με το λαικό ταξικό ρεύμα στον ΣΥΡΙΖΑ ,η γραμμή μας έχει μείνει κάπως μίζερη και μοναχική.5 σωστά bullet.
Ο διασυρμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει να κάνει με την ανοχή που παρήχε και εξακολουθεί να παρέχει στο ΚΚΕ.Η ανοχή αυτή είναι και η αιτία πίσω από τις πολυφωνίες.Θα είναι και η αιτία πίσω από ακόμα χειρότερες εξελίξεις
Να κοιτάξουμε με γενναιότητα τον καθρέφτη σύντροφοι.Πολιτικά εγχειρήματα με καταγραφή τάξης μεγέθους ΕΑΑΚ,στην σημερινή εποχή της δομικής καπιταλιστικής κρίσης,της κρίσης εκπροσώπησης και του λαικού ταξικού ρεύματος προς τα αριστερά απλά δεν υπάρχουν.Το αποτέλεσμα δεν ήταν αρνητικό .ήταν μοιραίο,για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ όπως την ξέραμε.Ας πιάσουμε λοιπόν την κουβέντα για το τι να κάνουμε ,για να μην πάει τόσο άδοξα να κάνει παρέα με την Μαχόμενη,την Λαική αντιπολίτευση,το ΜΕΡΑ και την ΕΝΑΝΤΙΑ.
H αριστερά παίρνει σε μισθωτούς και άνεργους ποσοστά τύπου 35 και 40 %.Αυτό είναι ένα λαικο ταξικό ρεύμα οριακά μη ενσωματώσιμο,και για αυτό και όλη η εχθρότητα απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ από εγχώρια και διεθνή κέντρα.Θεωρίες συνομωσίας για"αναχώματα" δεν χωράνε.Η οργάνωση και η ριζοσπαστικοποίηση αυτού του κόσμου είναι το πρώτο καθήκον για την ανατρεπτική αριστερά.Μαζί και η κλιμάκωση του κινήματος.(δεν επεκτείνομαι για να μικρύνει το σεντόνι)
Η ριζοσπαστικοποίση δεν θα γίνει όμως με πλατφόρμες take it or leave it.Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε γιατί δεν απάντησε στην τρομοκρατία ευρώ ή χάος.Και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που απάντησε ,γιατί διαλύθηκε?Δεν λέω να έπαιρνε 5% αλλά αν ήταν τόσο απλό θα είχαμε κρατηθεί.
Το μεταβατικό πρόγραμμα της ανατροπής της χρεο-ευρωκρατίας είναι η αναγκαία προυπόθεση για έξοδο από την κρίση υπέρ των εργαζόμενων.Προυπόθεση αυτού ,το να βγει το προγραμμα από τα όρια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.Και όχι για να κάνουμε αυτά που η πλειοψηφία της ΚΣΕ σαμπόταρε χωρίς μισό επιχείρημα στις αρχές Απρίλη πάνε και αυτά ,τελειώσανε.Το μεταβατικό πρόγραμμα θα υπάρξει μόνο στα πλαισια ενός μεγάλου λαικού αριστερού μετώπου με κυβερνητικές ευθύνες για αύριο το πρωί,στην προοπτική του σοσιαλισμού.
Αυτό που αυτάρεσκα ονομάζουμε "αντικαπιταλιστική ανατροπή" και νομίζουμε ότι αντικαπιταλιστική επανάσταση με δόσεις είναι να μην πληρώσουμε το χρέος,να βγούμε από το ευρώ κτλ,δεν αφορά κανέναν.Ούτε καν εμάς του ίδιους ,αλλιώς 3 μέρες μετά τις εκλογές ,μια ρημάδα αποτίμηση θα είχαμε καταφέρει να βγάλουμε…