Πέτρος Παπακωνσταντίνου
Η σύσταση διατυπώθηκε προ ετών από έναν άνθρωπο που έκανε καριέρα ως διευθυντικό στέλεχος ιδιωτικών καναλιών: «Μην αφήσετε ποτέ τα γεγονότα να σας χαλάσουν μια ωραία ιστορία»! Παρά τη χρονική απόσταση, κάθε φορά που τη θυμάμαι μου προκαλεί την ίδια ανατριχίλα, όχι τόσο για τον κυνισμό των χειραγωγών που αποκαλύπτει, όσο για την ευπιστία των χειραγωγούμενων που υπονοεί.
Τούτες τις μέρες καλούμαστε να αναμετρηθούμε με μια άλλου είδους «ωραία ιστορία», που δεν κατασκευάστηκε από τα κέντρα των κυρίαρχων, αλλά από την αγωνία, την ελπίδα και την αδημονία για λύτρωση των κυριαρχούμενων: Στις 17 Ιουνίου ο ΣΥΡΙΖΑ βγάζει κυβέρνηση, στις 18 καταργεί το Mνημόνιο, οι Ευρωπαίοι γκρινιάζουν, αλλά το καταπίνουν γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς κι αρχίζει η σταδιακή ανόρθωση της Ελλάδας, με την Αριστερά επιτέλους, για πρώτη φορά στην ιστορία της, δικαιωμένη και νικηφόρα. Όποιοι εξ αριστερών τιμητές επικαλούνται υπαρκτά μεν, αλλά δευτερεύοντα «γεγονότα», υποβαθμίζοντας τον ιστορικό χαρακτήρα αυτής της μάχης, επωμίζονται βαριά ευθύνη απέναντι στον λαό, καθώς ρισκάρουν την ήττα της Αριστεράς για χάρη της κομματικής τους καταγραφής και επιβίωσης.
Δεν μας προκαλεί έκπληξη να ακούμε αυτό το ρεφρέν από ανθρώπους που μέχρι χθες ακολουθούσαν τα κόμματα της πλουτοκρατίας, παρακολουθούσαν την Αριστερά μόνο από τον καναπέ τους και στράφηκαν χθες – προχθές προς τον ΣΥΡΙΖΑ υπό την πίεση αυτής της φοβερής κρίσης, με το ζήλο του νεοφώτιστου. Έναν ζήλο, που τους κάνει να αισθάνονται ότι μπορούν να κουνάνε επιτιμητικά το δάχτυλο στους «μαξιμαλιστές» και τους «ανεύθυνους», εκείνους που έβαλαν το κεφάλι τους στον ντορβά όχι μία, αλλά εκατό φορές, μαζί με τον Τεμπονέρα, τον Κουσουρή και τόσους άλλους, την εποχή που άλλοι ασχολούνταν μόνο με το Χρηματιστήριο και τα δάνεια. Τους καλούμε μόνο να σκεφτούν καλόπιστα: Αν το πρόβλημά μας ήταν μόνο η κομματική «καταγραφή» και «επιβίωση», πιστεύουν άραγε ότι θα διαλέγαμε αυτόν τον δύσκολο δρόμο, κόντρα στο ρεύμα; Δεν θα μας ήταν απείρως πιο εύκολο να συνεργαστούμε με τον ΣΥΡΙΖΑ, να βγάλουμε μερικούς βουλευτές και να εξασφαλίσουμε μερίδιο από την κρατική επιχορήγηση;
Εκείνο που μας θλίβει είναι να ακούμε ανάλογες, συχνά καλοπροαίρετες παραινέσεις από αγωνιστές της Αριστεράς, που αντιμετώπισαν πολλές φορές, από τη θέση του θύματος κι όχι του θύτη, τις θεωρίες της «χαμένης ψήφου» και του «αναγκαίου σκαλοπατιού». Πώς μπορεί να θεωρήσει κανείς ότι ήταν ιδεολογικά, πολιτικά και ηθικά δικαιολογημένο να κατέβουν τα κόμματα της Αριστεράς χώρια στις εκλογές της 6ης ΜαÀου, αλλά πέντε εβδομάδες αργότερα, το ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι άλλες αριστερές οργανώσεις οφείλουν να αυτοκτονήσουν πολιτικά επειδή έχει διαμορφωθεί εκλογική δυναμική υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ; Και πώς μπορούμε να πιστέψουμε ότι αγωνιούν όντως για ένα «λαϊκό, αριστερό μέτωπο», όταν αυτό προϋποθέτει να εξαλειφθούν όλες οι δυνάμεις στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ;
Εντάξει, θα μας πουν, αλλά ειδικά σε τούτες εδώ, τις τόσο κρίσιμες εκλογές, τι νόημα έχει να πάρετε μια μονάδα πάνω ή κάτω, όταν αυτή η μονάδα μπορεί να κρίνει το αποτέλεσμα σε βάρος της Αριστεράς και υπέρ της Δεξιάς; Το πρώτο συμπέρασμα που ευκόλως συνάγεται από το ερώτημα είναι ότι έχουμε δικαίωμα να κατεβαίνουμε αυτοτελώς στις εκλογές, αρκεί αυτές να μην είναι …κρίσιμες! Έπειτα, η άποψη ότι όλα παίζονται σε μια ζαριά, στις 17 Ιουνίου, καλλιεργεί εκ προοιμίου την απογοήτευση και τον πανικό στο ενδεχόμενο (υπαρκτό, εντελώς ανεξάρτητα από το τι θα κάνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ) να βγει κυβέρνηση με κορμό τη Δεξιά. Υποθέστε ότι η ΝΔ έρχεται πρώτο κόμμα με μικρή διαφορά, φτιάχνει κυβέρνηση με στήριξη του ΠΑΣΟΚ ή και της ΔΗΜΑΡ, έχοντας απέναντί της ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ με αθροιστικό ποσοστό γύρω στο 35%, ούτως ή άλλως πρωτοφανές στα ελληνικά χρονικά. Γιατί θα έπρεπε να φορέσουμε μαύρες πλερέζες σ’ αυτό το ενδεχόμενο; Δεν θα είχαμε μπροστά μας το ρεαλιστικό ενδεχόμενο να καεί πολύ γρήγορα αυτή η κυβέρνηση από τη φωτιά των νέων μέτρων και της αναπόφευκτης χρεοκοπίας και να έρθει στην εξουσία η Αριστερά, επικεφαλής ενός λαϊκού κινήματος πολύ ισχυρότερου από ό,τι ζήσαμε τα τελευταία τρία χρόνια;
Ακόμη χειρότερα, η άποψη ότι «όλα παίζονται στις 17» νανουρίζει με γλυκερές αυταπάτες το λαϊκό κίνημα στο ενδεχόμενο ανάδειξης κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, αφοπλίζοντάς το ακριβώς τη στιγμή που θα είναι όσο ποτέ αναγκαίο και καθοριστικό. Γιατί είναι αλήθεια ότι το πρόγραμμα που ανακοίνωσαν την προπερασμένη Παρασκευή ο Αλέξης Τσίπρας και στενοί συνεργάτες του, όσο κι αν μας βρίσκει αντίθετους σε κομβικά ζητήματα, όπως το ευρώ, έθεσε τον ΣΥΡΙΖΑ σε τροχιά ρήξης με τις κυρίαρχες δυνάμεις της ΕΕ – κάτι που έγινε σαφές με τη λυσσαλέα, τρομοκρατική επίθεση όχι μόνο της Γερμανίας της Μέρκελ, αλλά και της Γαλλίας του Ολάντ. Κι αυτό, κυρίως λόγω της δέσμευσής του για μονομερή κατάργηση του Μνημονίου, με νόμο της ελληνικής Βουλής, κάτι που οι Ευρωπαίοι δεν πρόκειται για τίποτα στον κόσμο να αφήσουν να περάσει ατιμώρητο. Επιπλέον, ο Τσίπρας προκάλεσε την μήνιν των ηγεμονικών ομάδων του ελληνικού κεφαλαίου –τραπεζών, καναλαρχών και εφοπλιστών– με μέτρα που στοχοποιούν ευθέως τα σκανδαλώδη προνόμιά τους.
Το πρόβλημα με την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι περισσότερο αντανακλά κάθε στιγμή τη συνισταμένη της (εξόχως αντιφατικής και ευμετάβλητης) κοινωνικής του βάσης, παρά τη διαμορφώνει. Την εποχή που το ρεύμα πήγαινε δεξιά και ο Συνασπισμός ήταν κυρίως ένα κόμμα μισθωτών διανοουμένων και δημοσίων υπαλλήλων, η τότε ηγεσία του πήγαινε κι αυτή δεξιά. Σήμερα, που κατακλύζεται ξαφνικά από ριζοσπαστικοποιημένα εργατικά και λαϊκά στρώματα, με τα οποία δεν έχει ωστόσο οικοδομήσει οργανικές αγωνιστικές και πολιτικές σχέσεις, η ηγεσία του μετατοπίζεται προς τα αριστερά. Το τι θα κάνει αύριο, παραμένει ένα τεράστιο ερώτημα.
Κι όταν λέμε αύριο, δεν εννοούμε μετά από δέκα χρόνια, αλλά, ενδεχομένως και μετά από δέκα ημέρες. Σκεφτείτε τον Αλέξη Τσίπρα να παίρνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, να απειλείται με διακοπή χρηματοδότησης από τη Μέρκελ και χρεοκοπία εντός Ιουνίου, να εκβιάζεται από τη ΔΗΜΑΡ (και από το υπόλειμμα της ΔΗΜΑΡ που εξακολουθεί να βρίσκεται εντός ΣΥΡΙΖΑ) να αναιρέσει τη θέση για ακύρωση του Μνημονίου προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση και να ενοχοποιείται από τα αστικά κόμματα ότι θα οδηγήσει τη χώρα στον όλεθρο αν επιμείνει πεισματικά στον «μαξιμαλισμό» του και εκβιάσει και τρίτη εκλογική αναμέτρηση. Ελπίζουν άραγε οι αριστεροί που προσανατολίζονται προς τον ΣΥΡΙΖΑ ότι η ηγεσία του θα αντέξει μια τέτοια σφοδρή πίεση αν δεν νοιώθει κανένα ουσιαστικό αντίβαρο από τα αριστερά της, κυρίως από ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ;
Εδώ βρίσκεται το αποφασιστικό στοιχείο που δεν μπορεί να παρακάμψει όποιος θέλει να διατηρεί στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα: Αν και προφανώς δεν είναι ασήμαντο (ούτε μας είναι αδιάφορο) τι κυβέρνηση θα προκύψει από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου, σε κάθε περίπτωση θα οδηγηθούμε σε μια πολύ σκληρή, ιστορικών διαστάσεων σύγκρουση, η οποία θα κριθεί στους δρόμους, στις πλατείες και στα εργοστάσια.
Το μεγάλο πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από το άλφα ή το βήμα σημείο του προγράμματός του, είναι ότι δεν φαίνεται να έχει συνείδηση της σφοδρότητας αυτής της σύγκρουσης, προς την οποία βαδίζει ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά απροετοίμαστος.
Δεν ευχόμαστε καθόλου να αναδιπλωθεί άτακτα ή να συντριβεί, γιατί από μια τέτοια εξέλιξη θα ζημιωθεί (ίσως σε χρονικό ορίζοντα μιας γενιάς) ολόκληρη η Αριστερά. Αλλά και δεν έχουμε το δικαίωμα να δώσουμε την πιο κρίσιμη μάχη κάτω από ξένη σημαία. Απέναντι στις επιθέσεις που θα δέχεται ο ΣΥΡΙΖΑ ή/και το ΚΚΕ από τον κοινό εχθρό, θα είμαστε αλληλέγγυοι, στο ίδιο χαράκωμα. Απέναντι στις υποχωρήσεις του στο κατεστημένο, που θα τον φέρουν αντιμέτωπο με τον λαό, θα είμαστε με τον λαό. Σε κάθε περίπτωση, η νέα εποχή που αρχίζει στις 17 Ιουνίου θα φέρει κατακλυσμιαίες ανακατατάξεις στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς. Για εκείνες τις δυνάμεις που υπερασπίστηκαν τα πέτρινα χρόνια του νεοσυντηρητικού χειμώνα τη σημαία της ταξικής αυτοτέλειας και της επαναστατικής προοπτικής, αυτό το καλοκαίρι προβλέπεται καυτό και κρίσιμο.
Σύντροφε, βέβαια γιατί να κρεμάσεις πλερέζες εαν βγεί η ΝΔ πρώτη σχηματίζοντας κυβέρνηση και ψηφίζει το ένα νομοσχέδιο μετά το άλλο; Α ξέχασα όπως λες μετά θα εκραγεί το λαικό κίνημα και θα προκύψει κυβέρνηση αριστεράς που θα είναι επικεφαλής ενός ισχυρότερου λαικού κινήματος. Αυτό θα πει πολιτική προφητεία. Δηλαδή το τώρα είναι πρόβλημα και πρέπει το o λαός να φάει και άλλα χαστούκια για να δυναμώσει λίγο ακόμα ο μύς του λαικού κινήματος που ακόμα είναι ατροφικός;
Το αποτέλεσμα στις 6 Ιούνη και το ενδεχόμενο κυβέρνησης της χώρας απο την Αριστερά δεν είναι αποτέλεσμα του κινήματος και της αντίδρασης του κόσμου; Και σε αυτή την αριστερή κυβέρνηση (του μέλλοντος βεβαίως βεβαίως) η Ανταρσύα θα γίνει ‘διαχειριστική’ επι της εξουσίας ή και πάλι δεν θα είναι αρκετά ριζοσπαστικό – επαναστατικό το πρόγραμμα της αριστερής κυβέρνησης (που θα αποτελείται απο ποιούς και πως θα γίνει αυτή η συμφωνία;) και επομένως η συνεργασία των αριστερών δυνάμεων και πάλι δεν θα είναι εφικτή;
Εαν πάλι στις 17 Ιούνη βγεί ο Σύριζα πρώτος και σχηματίσει κυβέρνηση δεν θα έχει πρόβλημα και θα είναι άνετος γιατί όταν θα δέχεται πιέσεις απο τους εκπροσώπους του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου θα έχει τις αντίβαρες δυνάμεις απο το ΚΚΕ και την Ανταρσύα που απο θέση πολιτικής άνεσης θα τον σφυροκοπούν, απο τα αριστερά πάντα. Όλα μέλι γάλα. Και στις δύο περιπτώσεις τακτοποιημένος μια χαρά είσαι.
Κάτι ακόμα. Η χρονική απόσταση μεταξύ της 6ης Μαίου και της 17ης Ιουνίου μπορεί να είναι μικρή αλλά πολιτικά είναι τεράστια για τον απλούστατο λόγο ότι τα αποτελέσματα ήταν βόμβα στην διαχείριση του συστήματος. Εκτός και εαν τα αποτελέσματα αυτά τα βρίσκεις ίδιας πολιτικής σημασίας με αυτά των αρχών της δεκαετίας του 1990 όπου μερικοί απο την Αριστερά ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ χωρίς αυταπάτες.
Για τον πιο πάνω απλούστατο λόγο οι υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις θα μπορούσαν, μετά τις εκλογές της 6ης Μαίου να μπουν σε διαδικασία συνεργασίας με τον Σύριζα και όχι πολιτικής αυτοκτονίας. Απο πότε οι πολιτικοί ελιγμοί για την εξυπηρέτηση του λαού και της κοινωνίας είναι πολιτική αυτοκτονία;
Απο πότε για έναν πραγματικά με ριζοσπαστική διάθεση και δράση χώρο όπως αυτόν της Ανταρσύα ή μη αυτόνομη συμμετοχή στις εκλογές είναι πολιτική αυτοκτονία; Τι φόβος είναι αυτός μη και καλυφθεί και χαθεί το σχήμα κάτω απο έναν άλλο αριστερό σχηματισμό; Πραγματικά και αυτό το γράφω με κάθε ειλικρίνεια, μια τέτοια προσέγγιση αποτελεί πρώτα απο όλα ασέβεια στην ίδια την Ανταρσύα.
Ποιά είναι πιο κρίσιμη μάχη για την Ανταρσύα; Nα έχει αγκαλιά το σεντόνι της σημαίας της ή η συντριβή, η καθαρή ήττα της ΝΔ ως του πλέον δυναμικού αυτή τη στιγμή και γνήσιου εκπροσώπου του κεφαλαίου; Πιστεύεις ότι τo δεύτερο εξυπηρετείται καλύτερα με την επιλογή της Ανταρσύα για την αυτόνομη κάθοδο στις εκλογές; Η επιλογή της διακριτής και αυτόνομης καθόδου του σχήματος στις εκλογές, στην περίπτωση που το αποτέλεσμα δεν είναι ικανοποιητικό σε σχέση με την 6η Μαίου θα έχει οδηγήσει σε μια πολιτική αυτοκτονία;
Η δυναμική που έδωσαν στην Αριστερά τα αποτελέσματα της 6ης Μαίου θα αναλωθεί για το πως θα γίνει καλύτερη η διαχείριση τους απο το κάθε αριστερό ‘μαγαζί’ (μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία) ή στο πως θα μπορέσει η Αριστερά να υπηρετήσει τον λαό και ουσιαστικά να τον ανακουφίσει τώρα που δέχεται τόσο μεγάλη επίθεση; Εκτός βέβαια και εαν τα πολιτικά μαγαζιά του καθενός είναι αυτά που έχουν την μεγαλύτερη σημασία.
Απο πότε και γιατί ένας αριστερός και μάλιστα επαναστάτης θεωρεί εύκολο τον ρόλο του βουλευτή συνδέοντας τον απλά με την κρατική επιχορήγηση απο την στιγμή που είναι διαθέσιμος να του προσδώσει καινούργια χαρακτηριστικά; Για ποιό λόγο κατεβαίνει στις εκλογές; Για να μετράει τα κουκιά του απο τις εκλογικές κάρτες ;
Εαν δηλαδή η Ανταρσύα και πραγματικά το εύχομαι, εκλέξει βουλευτή-ες (σε βάρος δεξιών και όχι αριστερών δυνάμεων) τι θα τους κάνει; Θα περνάει στα λογιστικά της βιβλία την κρατική επιχορήγηση; Αυτός θα είναι ο ρόλος ενός αριστερού-επαναστάτη βουλευτή; Η ο βουλευτής θα έχει υπαρξιακό πρόβλημα πολιτικής φύσεως επειδή δεν μπήκε στην βουλή πηδώντας απο τα οδοφράγματα της πλατείας Συντάγματος αλλά μέσα απο τα αποτελέσματα του Υπουργείου Εσωτερικών;
O Σύριζα όντως βαδίζει ιδεολογικά πολιτικά και οργανωτικά απροετοίμαστος γιατί τον πρόλαβαν οι εξελίξεις τις οποίες όμως ο ίδιος είχε την τόλμη να τις κινήσει και βεβαίως τώρα πρέπει να καλύψει τις αποστάσεις που απαιτούνται με τις όποιες μικρές η μεγάλες αυταπάτες του. Κίνησε όμως γεγονότα και εξελίξεις, χάλασε την στημένη σκακιέρα σε όλους τους παίκτες-βδελύγματα του αστικού παιχνιδιού και του κεφαλαίου και η υπόλοιπη αριστερά αρκείται στο να κάνει διαγνωστικά τέστ για τους παπανδρεικούς δείκτες στα πολιτικά συστατικά του Σύριζα.
Σύντροφε νομίζω ότι η πολιτική είναι ευθύνη και τόλμη και απο το κείμενο σου τα δύο προηγούμενα ουσιαστικά επιφορτίζονται με ένα τεράστιο στερητικό άλφα.
Η πολιτική δεν είναι επιτραπέζιο παιχνίδι για να περνάμε την ώρα μας.
Σύντροφοι της Ανταρσύα , μην κολώνετε . Αηδία τα "αντιδεξιά " σαλιαρίσματα. Δεν θα πάμε δεξιά για να αποφύγομε δήθεν τη Δεξιά. Κάποιοι αυτούς τους τύπους τους ακούμε και τους φτύνουμε ήδη από τη δεκαετία του 70. Θέλουν να διατηρήσουν τις καρέκλες που μέχρι τώρα κατέχουν σαν πασόκοι και στο μέλλον σαν συριζαίοι. Είναι αυτοί που νομίζουν οτι θα τους ξεχάσουμε επειδή αλλάξανε ταμπέλα. Αυτοί που τώρα τους ψηφίζουν σε ένα μήνα θα τους φτύνουν .
Ο καπιταλισμός δεν μεταρυθμίζεται – ανατρέπεται.
Οι εκλογές δεν είναι μια τυπική διαδικασία. Έχουν πολιτικό περιεχόμενο. Περιεχόμενο που σε μεγάλο βαθμό όμως καθορίζεται από την μορφή, που δεν είναι άλλη από μια φωτογραφική (στιγμιαία) αποτύπωση της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης σε μία χώρα.
Πολλές οργανώσεις και άτομα της εξωκοινοβουλευτικής φαίνεται να μην τα παίρνουν υπόψην τους αυτά: Είτε υποβαθμίζουν το πολιτικό περιεχόμενο των εκλογών, θεωρώντας τες ένα απλό σόου (οπότε είναι ακατανόητη και η συμμετοχή τους στην "εμποροπανύγηρη"), είτε δεν παίρνουν υπόψη τους την μορφή που έχουν οι εκλογές σε μια αστική δημοκρατία, αυτή της μέγιστης συσπείρωσης μια συγκεκριμένη μέρα, μια συγκεκριμένη "στιγμή": Αυτή που θα πάει ο άλλος να ψηφίσει. Στην αστική δημοκρατία δεν ορίζεται θεσμικά καμία μορφή ανάκλησης, καμία μορφή συμμετοχής, κανένας επαναπροσδιορισμός της θέσης μετά την απομάκρυνση από την κάλπη. Ό,τι φωτογραφία τραβήχτηκε, τραβήχτηκε, με οποιονήποτε τρόπο κι αν έγινε αυτό (οργή, φόβος, ελπίδα, κοροϊδία, ανασφάλεια κλπ). Κι αυτό το ξέρουν όχι μόνο τα αστικά κόμματα που προετοιμάζουν όπως μπορούν την φωτογράφιση, το ξέρει ο κόσμος.
Η εξωκοινοβουλευτική αριστερά λοιπόν ανέκαθεν ήταν αδικημένη στις εκλογές. Πραγματικά αδικημένη, όχι μεταφορικά. Αυτό είναι προφανές και μόνο από το γεγονός ότι οι διάφοροι "πλακατζήδες" έπαιρναν σταθερά ποσοστά πάνω από τις περισσότερες (αν όχι όλες) τις οργανώσεις, που είχαν έντονη παρουσία στους κοινωνικούς ή/και πολιτικούς αγώνες, κάποιες φορές και πλειοψηφική.
Σ' αυτή την αδικία όμως είναι υπεύθυνη και η ίδια, όταν μετέχει στο παιχνίδι μ' αυτούς τους όρους, στην βάση ενός εσωτερικού εξωκοινοβουλευτικού "ανταγωνισμού".
Γιατί το ερώτημα δεν είναι αν έχει (πολιτικά) το δικαίωμα να κατέβει σε κρίσιμες εκλογές. Φυσικά και έχει και τυπικά και ουσιαστικά. Το ερώτημα είναι αν με την κάθοδό της θα κάνει καλό ή κακό στην ίδια και αυτά που πρεσβεύει! Γιατί ενώ γνωρίζει π.χ. το κεντρικό ερώτημα αυτών των εκλογών και την ένταση με την οποία αντικειμενικά (κι όχι προπαγανδιστικά) αυτό μπαίνει στον κόσμο, ενώ γνωρίζει επίσης ότι δεν μπορεί να συμβάλλει πρακτικά στην απάντησή του, θα τρέξει, θα εξαντληθεί φυσικά και οικονομικά, θα αναλωθεί ουσιαστικά, για να δείξει τι;
Ουσιαστικά ότι λεηλατείται εκλογικά.
Ουσιαστικά για να βγάλει μια ανακοίνωση ότι "άντεξε" παρόλη την πίεση, κάνοντας τον όρο "αντοχή" να χάνει το νόημά του.
Όσο για το ΚΚΕ, μπορεί το ίδιο να εμφανίζει προκαταβολικά τον διπολισμό ως δικαιολογία για την πτώση του, η αλήθεια όμως είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος της όποιας πτώσης θα το έχει από τις πολιτικές του επιλογές. Γιατί το ΚΚΕ (αντίθετα από την εξωκοινοβουλευτική) είχε κάθε λόγο ο άλλος να το ψηφίσει αν έδινε έστω κι ένα μικρό περιθώριο ότι η ψήφος αυτή θα σήμαινε κάτι και πρακτικά. Από την στιγμή όμως που σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή το ίδιο το ΚΚΕ δίνει στις ψήφους του καθαρά ηθική και ιδεολογική αξία, από την στιγμή που ως "επίδικο" βάζει τον εαυτό του και το πόσο ισχυρό θα είναι, από την στιγμή που παρακάμπτει το κεντρικό ερώτημα με "επαναστατική" απογείωση, θα πάρει και τον ανάλογο αριθμό ψήφων και κατά την γνώμη μου δικαίως.
Μπορεί κάποιος να μου απαντήσει στα εξής:
1. Με ποιο πολιτικό στόχο κατεβαίνει το ΝΑΡ σε αυτές τις εκλογές; Και σε τι διαφοροποιείται από τους στόχους που κατέβαινε σε όλες τις προηγούμενες;
2. Ποιο είναι το πολιτικό σύνθημα της παρούσας μάχης, που μπορεί να συσπειρώσει και να εκφράσει τη διάθεση του λαού σε ριζοσπαστική κατεύθυνση;
3. Πώς ακριβώς θα προετοιμαστεί ο λαός (και από ποιον) για να επιβάλλει τις επιλογές του; (Εννοώ τις επιλογές του λαού και όχι των φωτισμένων παντογνωστών, όπου κι αν ανήκουν.)
4. Γιατί το Σύστημα δεν αναφέρεται στον ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Πώς είναι δυνατό να αγνοεί τη μοναδική συνεπή, γνήσια, ούλτρα κ.λπ. επανασταστική γραμμή;
5. Το Σύνταγμα το κατασκεύασε ο ΣΚΑΪ. Την 28η Οκτωβρίου οι ακροδεξιοί. Αφού όλα αυτά τα τερτίπια δεν στάθηκαν ικανά να καταστείλουν τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σήμερα το Σύστημα επιλέγει τιον ΣΥΡΙΖΑ !;!; Έ, άι σιχτίρ κι εσείς κι ο γρύλος σας!!!
φίλε γνώσιμε, μην λές ψέμματα, όσον αφορά την γνώμη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΝΑΡ για τις πλατείες και τις παρελάσεις!!
1. Συμμετέίχαμε σε αυτό το λαϊκό κίνημα, με΄όλες μας τις δυνάμεις ως ΝΑΡ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ!!!! Και έχουμε την σαφή αντίληψη, πως πρόκειται για αυθεντικά λαϊκά κινήματα και όχι για κατασκευάσματα του….ΣΚΑΪ όπως ψευδώς αναφέρεις…
Την αντίληψη "περί ΣΚΑΪ".. την έχει το ΚΚΕ και διέπραξε μέγα καταστροφικό λάθος που αποδυκνύει τον ελιτίστικο και σνομπίστικο χαρακτήρα του.
2. Το σύστημα αναφέρεται στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει πει σαφώς πως φιλολαϊκή πολιτική εντός ευρώ και ΕΕ ΔΕΝ γίνεται!!! Υπό αυτή την αντίληψη θα σταθούμε και θα κρίνουμε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ: Ο,τι σωστό κάνει θα το στηρίξουμε, ό,τι αρνητικό κάνει θα το καταπολεμήσουμε, παλεύοντας ταυτόχρονα για έξοδο από ευρώ και ΕΕ, για συγκρότηση πολυκομματικών λαϊκών θεσμών!!!!!