Υπάρχει λαός λοιπόν!Το πρώτο και βασικό μήνυμα των εκλογών ήταν απλό, λιτό, ξεκάθαρο: ΜΑΥΡΟ σε ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ. Σε ποιους δηλαδή; Μα σε αυτούς που ο κόσμος θεώρησε ως τους βασικούς υπέυθυνους εφαρμογής της πολιτικής κοινωνικής εξαθλίωσης των μνημονίων. Από ένα άθροισμα 83% έκαναν μια εξευτελιστική βουτιά στο 34%, με το ΛΑΟΣ να βγαίνει εκτός βουλής, το ΠΑΣΟΚ να βγαίνει τρίτο και την ΝΔ μόλις να καταφέρνει να ξεπερνά το αλήστου μνήμης …17% με το ζόρι.
Από ποιες θέσεις μαύρισε ο λαός, τους σφαγείς του; Με ότι βρήκε μπροστά του και εδώ τα μηνύματα είναι πολλαπλά. Ασφαλώς, στο χρώμα αυτής της απάντησης, δεν θα μπορούσε παρά να αποτυπώνεται ο βαθύτερος πολιτικός και ιδεολογικός συσχετισμός στη συνείδηση και συμπεριφορά του κόσμου, που δεν αλλάζει τόσο εύκολα.
Που πήγε όμως αυτό 50% του λαού που χαιρέτησε τον τρικομματικό θίασο της τρόικας; Είχαμε ένα σχεδόν απόλυτο μοίρασμα σε δεξιόστροφες και αριστερόστροφες μετακινήσεις
Η μετακίνηση προς τα αριστερά
Ασφαλώς και είχαμε τέτοια μετακίνηση. Ένα 20% πήγε προς τα αριστερά. Ξεχωρίζει η εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ από το 4,5% στο 16,5%. Αν το δούμε αθροιστικά και τσουβαλιάσουμε κάπως αυθαίρετα, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ, θα δούμε μια μετακίνηση από το 15% στο 35%. Αν κοιτάξουμε εσωτερικά σε αυτή τη μετακίνηση θα δούμε σαφώς μια υπεροχή δυνάμεων και τάσεων της διαχειριστικής, φιλο-ΕΕ αριστεράς (ΔΗΜΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ). Αξιοπρόσεκτη αντίστροφη τάση αποτέλεσε ο τριπλασιασμός των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που καταφέρνει να γίνει ένας διακριτός πόλος, όχι όμως και ιδιαίτερα μαζικός. Το ΚΚΕ παρουσιάζεται καθηλωμένο
Μετακίνηση προς τα δεξιά
Ένα 25% της απώλειας της τρικομματικής χούντας του Παπαδήμου, πήγε προς τα δεξιά και την ακροδεξιά(Καμμένος, Χρυσή Αυγή, ΔΗΣΥ, ΔΡΑΣΗ, Δημιουργία Ξανά). Εδώ ξεχωρίζει η παρουσία της φασιστικής Χρυσής Αυγής, πολιτικό φαινόμενο εξαιρετικά επικίνδυνο, που σχετίζεται με βαθύτερες διεργασίες. Γενικά, αν προσπαθήσουμε να αναλύσουμε εσωτερικά την διάρθρωση αυτού του μπλοκ, βλέπουμε κυριαρχία νέο-αντιδραστικών ή νέο-φιλελεύθερων απόψεων, παρά την λαϊκή αντιμνημονιακή ρητορεία ειδικά στην περίπτωση Καμμένου.
Ποιο είναι το ισοζύγιο;
Σε καμία περίπτωση δεν έχουμε ένα ‘’Χ’’, όπως μας οδηγούν οι αριθμοί. Η πολιτική έχει τη δική της δυναμική και εδώ ξεχωρίζουν τέσσερα ποιοτικά στοιχεία που κυριαρχούν ως τάσεις και ταυτόχρονα αποτελούν σκληρές πολιτικές προκλήσεις.
Ζήτημα πρώτο: Η πολιτική των μνημονίων ηττήθηκε- το ερώτημα της ανατροπής είναι ανοιχτό
Η πολιτική των μνημονίων που επέβαλλε η ΕΕ, το ΔΝΤ και οι δικοί μας πρόθυμοι, ηττήθηκε βαριά στη λαϊκή συνείδηση. Δεν είναι απλό ζήτημα αυτό. Αποτελεί μάλιστα μοναδικό πανευρωπαϊκό φαινόμενο, που φανερώνει ότι ο υποκειμενικός παράγοντας μπορεί να παίζει σοβαρό ρόλο. Θεωρούμε ότι η αντικαπιταλιστική αριστερά έχει συμβάλλει καθοριστικά σε αυτή την τάση. Το αντικαπιταλιστικό, αντι ΕΕ πρόγραμμα που έθεσε, μαζί με την πρόταση για λαϊκό ξεσηκωμό, έχουν καταχτήσει μια ευρύτερη αποδοχή σε εργαζόμενους, νέους, ανέργους και σε αριστερές μάζες, που δεν ταυτίζεται με το εύρος της εκλογικής υποστήριξης που είχε.
Το δια ταύτα: Η σχετική ηγεμονία αυτών των αντικαπιταλιστικών αγωνιστικών προσανατολισμών, με αφετηρία τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας, το σύνθημα ‘’Να ζήσει ο λαός! Μπορούμε χωρίς χρέος, ευρώ, ΕΕ και ολιγάρχες του πλούτου’’, μπορούν να αποκτήσουν νέα δυναμική στην ερχόμενη θερμή περίοδο. Είναι το σημείο αναφοράς για τις πρωτοβουλίες και την πολιτική στάση και πρόταση της αντικαπιταλιστικής αντισυστημικής αριστεράς στην επόμενη μέρα.
Ζήτημα δεύτερο: Πολιτική αστάθεια-Ρωγμές για την παρέμβαση του λαϊκού κινήματος
Μαγείρεψαν ένα άθλιο εκλογικό νόμο για αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος κόντρα στη λαική θέληση. Ο λαός τον ανέτρεψε. Πόνταραν στην αυτοδυναμία από κοινού του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Γρήγορα φάνηκε πως και αυτό είχε συντριβεί. Τράβηξαν την τελευταία γραμμή άμυνας για νέα τρικομματική ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και επιστράτευση Παπαδήμου, με το μύχιο πόθο για ΝΔ 25%, ΠΑΣΟΚ 15%, ΛΑΟΣ 3%. Ηττήθηκαν. Δεν θέλουν με τίποτα νέες εκλογές, αλλά δεν τολμούν και δε μπορούν να φτιάξουν εύκολα κυβέρνηση του νέου γύρου της αντιλαϊκής επίθεσης. Ο ΣΕΒ προτείνει κυβέρνηση με συμμετοχή ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ σπεύδει να δηλώσει ότι θα στηρίξει Τσίπρα για πρωθυπουργό.
Αλλά οι ασκήσεις αυτές δεν είναι διόλου εύκολες. Κανείς δε θέλει να αυτοκτονήσει, ούτε το σύστημα θα κάψει εύκολα ότι έχει και δεν έχει. Πάντα, αλλά ειδικά σε μια στιγμή οικονομικής και πολιτικής κρίσης, δεν έχει σημασία μόνο ο γενικός συσχετισμός ανάμεσα στους πάνω και τους κάτω, αλλά και οι εσωτερικές αντιθέσεις των στρατοπέδων. Και το αστικό πολιτικό σύστημα είναι σε κρίση αυτή τη στιγμή. Και αυτό είναι ευνοϊκό, για μια άμεση μαχητική παρέμβαση της μαχόμενης αριστεράς και των ζωντανών εργατικών και λαϊκών δυνάμεων.
Το δια ταύτα: Το σύνθημα μας πρέπει να είναι σαφές. Ο λαός μπορεί και πρέπει να κάνει το επόμενο βήμα. Τώρα που έχει φανεί η δύναμη και θέληση του. Δικαιούται και νομιμοποιείται και από το εκλογικό αποτέλεσμα, να κινηθεί προς μια κατεύθυνση ανατροπής εδώ και τώρα των πολιτικών των μνημονίων που είναι σε ισχύ. Επαναφορά των μισθών, συντάξεων στα προ μνημονίων επίπεδα, επανα-διεκδίκηση της ισχύος των εργασιακών συμβάσεων, αναίρεση των ιδιωτικοποιήσεων, καταγγελία της νέας δανειακής συνθήκης που περιλαμβάνει όλες τις δεσμεύσεις προς τους δανειστές και τις πολιτικές των μνημονίων, καταγγελία της νέας δημοσιονομικής συνθήκης της ΕΕ που πρόσφατα συνυπόγραψαν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ , ΛΑΟΣ στη Βουλή. Αυτά και άλλα μπορούν να είναι τα άμεσα προτάγματα. Μπορούν και πρέπει να διεκδικηθούν από ένα γύρο μαχητικών και ανυποχώρητων αγώνων, με αρχή μια πανεργατική απεργία, αντί της κοινοβουλευτικής αναμονής και των κυβερνητικών λύσεων διαχείρισης της λαϊκής δυσαρέσκειας.
Ζήτημα τρίτο: απάντηση στο φασισμό με εργατικό αντικαπιταλιστικό αγώνα
Η Χρυσή Αυγή ενισχύθηκε για ποικίλους λόγους. Το μεταναστευτικό έπαιξε ρόλο, όχι όμως το βασικό, καθότι το φαινόμενο δεν περιορίστηκε σε κάποια γκέτο των πόλεων. Το πλασάρισμα ως ‘’ακραίας’’ δήθεν αντισυστημικής δύναμης τους βοήθησε σε απαίδευτο πολιτικά κόσμο. Ο συνεπής αντικομουνισμός τους σε παραδοσιακούς ακροδεξιούς της ΝΔ, αποτέλεσε σημείο αναφοράς. Η παρουσία μαχαιροβγαλτών στις γραμμές της, δεν αρκεί για την απαξίωση της.
Σε όλα τα φαινόμενα υπάρχει ένας πυρήνας που τα συνέχει. Και στην περίπτωση μας, είναι η τάση για άνοδο και των φασιστικών αντιλήψεων σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης. Λαός δεμένος με στρατιωτική πειθαρχία, ένας δικτάτορας επικεφαλής, πόλεμος ενάντια στο εργατικό κίνημα-εργασιακή πειθαρχία, θάνατος σε ότι ξεφεύγει από τον κανόνα (και δεν είναι μόνο οι μετανάστες), εθνικιστική υστερία, προγονοπληξία. Σε συνθήκες κοινωνικές απόγνωσης, δυναμώνουν ταυτόχρονα, τόσο η τάση για κοινωνικό αλληλέγγυο αγώνα των εργαζομένων απέναντι στο κεφάλαιο, όσο και η αντιδραστική τάση για πόλεμο μέσα στους εργαζόμενους και ανάμεσα στους λαούς. Ο φασισμός είναι γέννημα, αλλά και ένα από τα τελευταία καταφύγια του κεφαλαίου.
Το δια ταύτα: Ο φασισμός δεν αντιμετωπίζεται με αντιφασιστικά μέτωπα, ούτε αρκούν αντιφασιστικές πρωτοβουλίες και δράσεις. Απαιτείται ένας θαρραλέος αγώνας δρόμου για να πάρει προβάδισμα η εργατική αντικαπιταλιστική απάντηση στην κρίση, για να νικήσουν οι φτωχοί και εργαζόμενοι την άνιση κατανομή του πλούτου, καταργώντας τον κόσμο του κεφαλαίου. Ο επαναστατικός δρόμος για την εργατική και σύγχρονη κομμουνιστική απάντηση στον κοινωνικό κανιβαλισμό του κεφαλαίου, αν δεν τεθεί και διεκδικηθεί σε όλα τα επίπεδα, θα οδηγήσει σε μια νέα μετα- 1929 εποχή με άνοδο φασιστικών λύσεων και πολέμων. Κάτι θα πρέπει να διδάξει σε αυτό και η Γαλλία της Λεπέν με το 18%.
Ο αυτό-περιορισμός της αριστεράς στα ‘’άμεσα αιτήματα και ανάγκες’’, το αγαθό ποντάρισμα στη δυσαρέσκεια και τους αγώνες, η αφελής και αυτοκτονική αναζήτηση ‘’άμεσων και εφικτών λύσεων’’ εντός του συστήματος, η δογματική θεωρητικοποίηση της κατάργησης του θεωρητικού ιδεολογικού αξιακού αγώνα στο πεδίο των κοινωνικών διεκδικήσεων και της άμεσης πολιτικής παρέμβασης, θα οδηγήσουν σε επώδυνη ήττα.
Ζήτημα τέταρτο: Πόλος αντικαπιταλιστικής αντισυστημικής αριστεράς
Η διαδοχική κατάρρευση των εναλλακτικών σχεδίων αναβαθμίζει και με την αντίστροφη έννοια το ρόλο της αριστεράς. Η αριστερά είναι ξανά απαραίτητη και για το σύστημα…
Σε όλες τις πολιτικές καμπές της ελληνικής ιστορίας, η εξουδετέρωση της αριστεράς δια του εναγκαλισμού από την αστική πολιτική ήταν στην ημερήσια διάταξη, αξιοποιώντας τις αντικειμενικές δυσκολίες του αγώνα, αλλά και τις συστημικές τάσεις της που γεννιούνται αναπόφευκτα.
Από το Δεκέμβρη του 44 με τους ΕΑΜίτες υπουργούς στην κυβέρνηση των σφαγέων στο όνομα της ‘’ομαλότητας’’, έως το …πάσο της ΕΔΑ στην επέλαση της ΕΚ το 63-64 ‘’για να κλείσει ο δρόμος στον Καραμανλή και το βασιλιά’’. Από το μορατόριουμ των ΚΚΕ, ΚΚΕ εσωτερικού με το ΠΑΣΟΚ το 1981 ‘’για να φύγει οριστικά η δεξιά’’, έως τις συγκυβερνήσεις με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ το 89-90, για να ‘’γίνει η κάθαρση’’. Πάντα υπήρχαν τα επιχειρήματα. Υπάρχουν και τώρα. Οι αυταπάτες του κόσμου, για λύσεις από τα πάνω, χωρίς αγώνα και ανατροπή, από μια κυβέρνηση εντίμων, είναι η δημιουργική συγκολλητική αναγεννητική ουσία του αστικού κοινοβουλευτισμού. Καταφέρνει έτσι να φεύγει η συζήτηση για την πραγματική οικονομική, κοινωνική εξουσία του κεφαλαίου και του κράτους και πολιτικών μηχανισμών που την επιβάλλουν.
Πως στέκεται η κοινοβουλευτική αριστερά απέναντι σε αυτές τις αυταπάτες, τις οποίες και η ίδια έχει καλλιεργήσει διαχρονικά;
Το ΚΚΕ αν δεν ενοχοποιεί τον κόσμο ‘’που δεν καταλαβαίνει’’, προσπαθεί να τον πείσει κυρίως με μαθήματα να καταλάβει ότι ‘’το ΚΚΕ τα έλεγε’’ και επιτέλους πρέπει να αλλάξει στάση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να επιχειρεί να αναιρούνται δημιουργικά, αγωνιστικά αυτές οι αυταπάτες, τις μετατρέπει και τις παρουσιάζει ως ..αρετή και σοφία. Κολυμπά μέσα σε αυτές και τις αναπαράγει. Αποτελεί την ‘’εύκολη λύση’’. Φουσκώνει και ξεφουσκώνει μαζί τους. Καθίσταται πάτρωνας τους, αλλά και όμηρός τους.
Η αντικαπιταλιστική αριστερά, προσπαθεί να μετασχηματίσει την διάθεση ή/και δημιουργική αυταπάτη για μια ανακούφιση εδώ και τώρα σε στάση αγώνα, συστράτευσης σε ένα αγωνιστικό πρόγραμμα κοινωνικών πολιτικών διεκδικήσεων, που να αλλάζουν στο πεδίο του οργανωμένου κινήματος και των αγώνων τους συσχετισμούς σε όφελος των εργαζομένων, να τους οδηγούν στην ανάγκη της ρήξης και ανατροπής του συστήματος. Δεν είναι εύκολος δρόμος, αλλά είναι ο μοναδικός ωφέλιμος άμεσα και μακροπρόθεσμα για τα λαϊκά συμφέροντα. Δυναμώνει μάλιστα η αναζήτηση για αυτόν στο φόντο της καπιταλιστικής κρίσης, αλλά και της ιστορικής χρεωκοπίας της μεταρρυθμιστικής ρεφορμιστικής αριστεράς.
Το δια ταύτα: Δύο δρόμοι υπάρχουν μπροστά σε όλη την ελληνική κομμουνιστική αριστερά.
Ο ένας, είναι ο δρόμος της …Γαλλίας. Αποσύνθεση της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής αριστεράς (τάσεων δηλαδή του Αντικαπιταλιστικού Κόμματος και του παλιού ΚΚΓ) και χώνεμα τους στη αριστερή σοσιαλδημοκρατία του Μελανσόν και από εκεί με την σειρά της, κατάθεση σώματος στην αστική σοσιαλδημοκρατία του Ολάντ και στην αναζήτηση μιας νέας εκδοχής και ισορροπίας στο Γαλλο-γερμανικό ιμπεριαλιστικό άξονα της ΕΕ. Όχημα αυτών των ιστορικών μετασχηματισμών που πραγματοποιούνται αλυσιδωτά, οι διεκδικήσεις γύρω από το κυβερνητικό τιμόνι της αστικής πολιτικής.
Στα καθ’ ημάς αυτό μεταφράζεται σε μια αριστερά της επαναδιαπραγμάτευσης των όρων του μνημονίου, της αποδοχής του πλαισίου της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, της φιλικής συνύπαρξης με το ελληνικό κεφάλαιο στο όνομα της κρίσης και της παραγωγικής ανόρθωσης της χώρας. Με συμμετοχή ή όχι σε αστικές κυβερνήσεις, αλλά πάντα με μια πολιτική γραμμή καθήλωσης των ταξικών κοινωνικών αγώνων. Ο κόσμος της αριστεράς πρέπει να φράξει το δρόμο προς αυτή τη κατεύθυνση, ακριβώς τη στιγμή που η αστική τάξη θα πιέζει για μια ‘’πασοκοποίηση’’ της αριστεράς.
Ο άλλος δρόμος, είναι αυτός της επαναστατικής αναδιαμόρφωσης του συνόλου της αριστεράς, στο φόντο της καπιταλιστικής κρίσης, της ανόδου της κοινωνικής εξαθλίωσης αλλά και των κοινωνικών αγώνων, με ορίζοντα την αντικαπιταλιστική διέξοδο και μια σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική.
Με ένα μάχιμο πρόγραμμα αγώνα απάντησης στην βαρβαρότητα από την σκοπιά των εργατικών και ευρύτερων κοινωνικών αναγκών. Με κινηματικά συγκρουσιακά χαρακτηριστικά, οικοδόμηση νέων θεσμών αγώνα αλληλεγγύης, ανατροπής και φύτρων αυριανής εργατικής και κοινωνικής εξουσίας και δημοκρατίας. Με αντικαπιταλιστικό αντι –ΕΕ προσανατολισμό και σύγχρονη κομμουνιστική στόχευση. Με άμεσες πρωτοβουλίες για ένα νέο γύρο κοινωνικών και πολιτικών αγώνων για την ανατροπή των μνημονίων και την επιβίωση του λαού. Με πρόταξη της ανάγκης για κοινή δράση της αριστεράς, στο μέτωπο του αγώνα για την ανατροπή. Εδώ μπορεί και πρέπει να παίξει σημαντικό ρόλο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Με παράλληλη άμεση συ-στράτευση δυνάμεων, τάσεων, κινήσεων που κινούνται σε αντικαπιταλιστική, αντισυστημική, αντι-ΕΕ κατεύθυνση.
Η διαπάλη γύρω από αυτούς τους δρόμους, είναι συστατικό μέρος της μεγάλης κοινωνικής σύγκρουσης η οποία διεξάγεται σήμερα στην ελληνική κοινωνία και όχι μόνο. Οι αγωνιστές της αριστεράς, οι φορείς και τα ρεύματα μέσα σε αυτήν θα δοκιμαστούν σκληρά με τις απαντήσεις που θα δώσουν. Αλλά μέσα σε ένα πεδίο κοινωνικής και πολιτικής αναστάτωσης, με το λαό να παρεμβαίνει στο προσκήνιο, οι προκλήσεις, μπορούν και πρέπει να απαντηθούν θετικά και προς όφελος των εργαζομένων, του αγώνα τους, της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής προοπτικής.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη συνάντησή της με το ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να πει τα εξής:
” Σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ, εμείς ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουμε διαμορφώσει το μεταβατικό πρόγραμμα το οποίο ως λογική ριζώνει σιγα-σιγά στο λαό.
Αυτό το πρόγραμμα θεωρούμε πως πρέπει να είναι το πρόγραμμα μιας σοβαρής λαϊκής κυβέρνησης του αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής! Σε αυτό το πρόγραμμα κατέχει δεσπόζουσα θέση το ζήτημα της ΕΕ, μια και ΔΕΝ μπορούμε να μιλάμε για ανατροπή μνημονίων και δανειακών συμβάεσων, ΕΝΤΟΣ της ΕΕ και του ευρώ.
Υπό αυτό το περιεχόμενο συζητούμε για το αγωνιστικό μετωπο και την κυβέρνησή του!
Σε αντίθετη περίπτωση, εάν εσείς ως ΣΥΡΙΖΑ θεωρείτε αναγκαία την παραμονή της χώρας σε ΕΕ και ευρώ, εάν ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ είμασταν στη Βουλή θα δίναμε ψήφο ανοχής στην κυβέρνησή σας, ΔΕΝ ΘΑ συμμετείχαμε σε αυτή, διατηρώντας το αναφαίρετο δικαιωμά μας, να στηρίζουμε όποια θετική απόφαση αυτή λάβει, και να καταπολεμούμε τις αρνητικές για το λαό αποφάσεις. Και όλο αυτό στην κατεύθυνση της αντικαπιταλιστικής ανατροπής και της εργατικής εξουσίας/δημοκρατίας.”.
ΑΥΤΑ πρέπει να πει σήμερα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στον ΣΥΡΙΖΑ. Τι θα πει; δεν γνωρίζω, αλλά σύντομα θα μάθουμε!
ΤΙ λέτε για όλα αυτά σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ;
kala τα είπατε στην κεντρική αφίσα "ψωμί-παιδεία-ελευθερία" πλην όμως η πάγια πρακτική σας για ρήξη με τον καπιταλισμό τρομάζει το μέσο εργαζόμενο που θέλει πιο στρογγυλεμένα τα πράματα. Δεν θέλει να κυβερνήσει ο εργαζόμενος λαός. Δεν το θέλει ακόμη. Θέλει να τον κυβερνάνε "έντιμοι" κι αυτός να αποστασιοποιείται. Οι έντιμοι του ΣΥΡΙΖΑ εν προκειμένω.
Πρέπει να κατανοήσουμε τις ανάγκες του λαού κι απ' αυτές να πιαστούμε για να προχωρήσουμε, για να αλληλοεπηρεαστούμε διαλεκτικά.
Για θυμηθείτε σύντροφοι (το λέω σε σας, το ίδιο λέω και στους σ.σ. του κκε):
Ο Λένιν δεν προέβαλε ως κεντρικό στόχο τη ρήξη με τον ρώσικο (ημι)καπιταλισμό. Το κεντρικό του σύνθημα ήταν "έξω από τον πόλεμο" σύνθημα που απηχούσε στην ανάγκη του λαού για επιβίωση και να σταματήσουν οι σκοτωμοί. Κι όταν η κατάσταση έγινε επαναστατική και πάλι δεν είπε σοσιαλισμό εδώ και τώρα. "Όλη η εξουσία στα σοβιέτ" είπε, σ' εκείνα τα σοβιέτ που τον Απρίλη οι μπολσεβίκοι ήταν ακόμη μειοψηφία. Κι όταν κέρδισαν την πλειοψηφία δεν επέβαλαν ουσιαστικά κανένα σοσιαλιστικό μέτρο παρά το διάταγμα για τη διανομή της κρατικής, εκκλησιαστικής & τσιφλικάδικης γης που ήταν κεντρικό σύνθημα των εσέρων λόγω και της μεταξύ τους συνεργασίας στα σοβιέτ και νομιμοποίησε τα εργοστάσια που ήδη ήταν σε καθεστώς αυτοδιαχείρισης λόγω πτώχευσης των αφεντικών, εγκατάλειψης ή σπανιότερα σύγκρουσης μ' αυτά.
Ο πόθος του ρώσικου λαού τότε ήταν η έξοδος από τον πόλεμο κι από κει πιάστηκε ο Λένιν. Ο έτερος πόθος ήταν να έχουν δουλειά και ψωμί. Ποιος ήξερε για σοσιαλισμό;
Παρόμοια συνέβησαν και στις άλλες επαναστάσεις, τ' αναφέρω συνοπτικά: Ισπανία να μη περάσει ο Φράνκο, στην Κίνα στόχος η εθνική απελευθέρωση από τους Ιάπωνες, κατά το Β΄ΠΠ συντριβή του φασισμού κι η απελευθέρωση, το ίδιο και στο Βιετνάμ· κατά την επανάσταση στην Κούβα το κεντρικό σύνθημα ήταν να πέσει ο Μπατίστα. Μήπως τα συνθήματα ήταν τέτοια γιατί οι ηγέτες ήταν λάιτ κομμουνιστές και τα κόμματα ντεμί;
Όχι σύντροφοι, τα ΚΚ έπιασαν τότε τον παλμό και την αγωνία του Λαού. Πολλοί λίγοι απ' τους εργαζόμενους αυτών των χωρών ήξεραν τι εστί σοσιαλισμός. Ζωή, ψωμί και δουλειά ήθελαν. Αυτό τους υποσχέθηκαν τα επαναστατικά κόμματα κι όχι την ανατροπή του καπιταλισμού, την οποία, όμως, θεωρούσαν αναγκαίο υπόβαθρο αλλά όχι προπαγανδιστική τους αιχμή, γι' αυτό και δεν την προέβαλαν. Αλίμονο αν περίμεναν να πειστούν οι εργαζόμενοι για την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού.
Άλλωστε, ούτε κι οι αστοί χρειάστηκε να πείσουν για την αναγκαιότητα του καπιταλισμού. Ελευθερία, Ισότης, Αδελφότης είπαν και έφεραν τον καπιταλισμό και ακόμη ψάχνουμε την ελευθερία την ισότητα και την αδελφοσύνη.
Σήμερα, λοιπόν, με την επανάληψη της ιστορίας ως φάρσας (εγέρθητω) κι αν καλοσκεφτούμε ότι η αντίστοιχη φάρσα του Λουδοβίκου Βοναπάρτη κατέληξε στην Κομμούνα του Παρισιού με τη σφαγή 35.000 εργατών, αποτελεί τεράστιο σεχταρισμό να λέμε ότι τα αντιφασιστικά μέτωπα δεν αρκούν κι ότι ο εργαζόμενος πρέπει να προσχωρήσει ντε και καλά σε αντικαπιταλιστικά μέτωπα ως τα πιο συνεπή πολέμια του φασισμού. Πράγματι, οι κομμουνιστές είμαστε οι πιο ασυμβίβαστοι εχθροί του φασι-ναζισμού, έλα όμως που δεν ασπάζονται όλοι οι εργαζόμενοι τις απόψεις μας για ανατροπή των αφεντικών, κι αλίμονο αν περιμένουμε να τις ασπαστούν: θα έχουν πεθάνει από την καπιταλιστική βαρβαρότητα και φτου και πάλι απ' την αρχή να διαμορφώνεις συνειδήσεις. Όπου τα ΚΚ γιγαντώθηκαν είναι γιατί απάντησαν στα άμεσα προβλήματα του λαού: "έξω από τον πόλεμο", "εθνική απελευθέρωση", "το ΕΑΜ μας έσωσε απ' την πείνα".
Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Η άρνηση δημιουργίας αντιφασιστικού μετώπου από το κκε πρωτίστως και όπως διακρίνω και από την ανταρσυα με τη δικαιολογία ότι σ' αυτό θα μετέχουν και αστικές δυνάμεις ή τέλος πάντων εργαζόμενοι με έντονες αστικές επιρροές, δείχνει την εξ αρχής ηττοπάθειά μας και εγκατάλειψη του αγώνα, αφού θεωρούμε πως σ' ένα τέτοιο μέτωπο θα κυριαρχήσουν οι αστικές δυνάμεις, αρνούμενοι έτσι και την ηγεσία του μετώπου, ομολογώντας προκαταβολικά την αδυναμία μας να ηγηθούμε και στρέφοντας μ' αυτό τον τρόπο τους εργαζόμενους στα αστικά δημοκρατικά κόμματα ή ακόμη χειρότερα στον ίδιο το φασισμό που του παρέχει ασφάλεια αντί ελευθερία και ικανοποίηση του ζωώδους ενστίκτου του κοινωνικού αυτοματισμού.
Τέλος, πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι τα αντιφασιστικά μέτωπα δεν γίνονται ούτε προτείνονται για να έρθουν σ' αυτά οι αστικές δυνάμεις, που δεν μπορούμε να τους το αρνηθούμε, αλλά για να προσχωρήσουν οι εργαζόμενοι που επηρεάζονται απ' αυτές και θεωρούν ότι δεν τους αφορά το "εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά".
Σύντροφε Παναγιώτη, όντως «υπάρχει λαός», μπορεί να μην είναι αυτός που θα θέλαμε, αλλά αυτόν έχουμε και με αυτόν οφείλουμε να προχωρήσουμε.
Να υπογραμμίσω, όμως, και εγώ τα σημεία συμφωνίας μας, αλλά και ενδεχόμενης διαφωνίας μας.
Στα «θετικά» εξαγόμενα των εκλογών αυτών σημειώνω κωδικοποιημένα και συνοπτικά τα εξής (χωρίς να λαμβάνω υπόψη στις ποσοτικές μου εκτιμήσεις αυτούς που απείχαν, οι οποίοι δεν είναι ασήμαντος παράγοντας στους δρόμους):
1) Η πλειοψηφία του λαού (46% ΟΧΙ, έναντι 41% ΝΑΙ, οι υπόλοιποι δεν γνωρίζω τι λένε ή πατάνε αποδεδειγμένα σε δύο βάρκες) ζητά πλήρη αποδέσμευση από τα Μνημόνια, κατανοώντας ενδεχομένως τις όποιες πιθανές επιπτώσεις σε σχέση με την παραμονή στο Ευρώ.
2) Η συντριπτική πλειοψηφία του λαού, αποδεσμεύεται έστω και προσωρινά ή στο πλαίσιο ηχηρής «διαμαρτυρίας» από τα 2-3 κόμματα που λυμαίνονται την εξουσία από τη χούντα και μετά.
3) Σημαντικό ποσοστό (20%) αποδεσμεύεται και ιδεολογικά, έστω στο πλαίσιο ευρύτερων (προς τα αριστερά) αναζητήσεων, από το κυρίαρχο ιδεολογικό μπλοκ σοσιαλδημοκρατίας-δεξιάς.
4) Το σύνολο σχεδόν των μετατοπισμένων από τα κυρίαρχα κόμματα στα αριστερά ψηφοδέλτια επέλεξε το πιο ριζοσπαστικό προεκλογικό πολιτικό πρόγραμμα που έχει καταθέσει ο ανανεωτικός χώρος από το ’80 και μετά. Δεν πήγε ούτε στον Κουβέλη, ούτε στους Οικολόγους, ούτε και σε κλασική «ψήφο διαμαρτυρίας» προς ψηφοδέλτια που χλεύαζε όλα τα προηγούμενα χρόνια (πχ μ-λ) ή ενδεχομένως σε χώρους που συστρατεύτηκε σε επί μέρους αγώνες (κκε, ανταρσύα, δεν πληρώνω κτλ) αλλά δεν βλέπει μια συνολική ταύτιση. Επίσης, και ευτυχώς, δεν πήγε ούτε σε εθνικοπατριωτικά ψηφοδέλτια με «αριστερή προέλευση», όπως πχ το «ΟΧΙ», ενώ από νωρίς είχαν καεί και οι υπόλοιπες επικίνδυνες προσπάθειες γύρω από τον Θοδωράκη.
5) Οι δεξιοί ψηφοφόροι λειτούργησαν πολύ πιο απολίτικα και κατακερματισμένα, στοιχείο που τους δίνει μια δυσκολία ταχείας ανασυγκρότησης του χώρου τους, ο οποίος φυσικά παραμένει ο πιο μαζικός (αθροιστικά) και έχει τη μεγαλύτερη δυνατότητα και πιθανότητα διακυβέρνησης στις επόμενες εκλογές.
Στα «αρνητικά» της τελευταίας κάλπης καταχωρώ τα ακόλουθα:
1) το κυρίαρχο μπλοκ μπορεί να έχασε 20% του κόσμου του, αλλά κρατάει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ένα περίπου 64% στις γραμμές του και το ελέγχει ακόμα ιδεολογικά, το εκβιάζει και το τρομοκρατεί αποτελεσματικά. Έχει έτσι τη δυνατότητα με μερικούς έξυπνους χειρισμούς (θα φανεί από ποιόν…) να επανέλθει δυναμικά και να ανακαταλάβει την εξουσία.
2) Το ποσοστό της Χρυσής Αυγής, το θεωρώ μεν παροδικό, αλλά είναι αν μη τι άλλο ανησυχητικό για το τι μυαλά κουβαλάει ένα μεγάλο ποσοστό του κόσμου στο κεφάλι του και φυσικά για το γεγονός ότι η εγκληματική συμμορία των αιμοσταγών χουλιγκάνων, μαφιόζων, νταβατζήδων, δολοφόνων, σατανιστών και ποιος ξέρει τι άλλο, αναμένεται να λάβει σημαντική οικονομική επιχορήγηση και να κλιμακώσει τη δράση του με τη συνδρομή όλων μας και φυσικά εναντίον μας. Αργά ή γρήγορα ελπίζω και πιστεύω ότι θα εξέλθει του κοινοβουλίου (όχι απαραίτητα στις επόμενες εκλογές) και θα τύχει αντιμετώπισης σαφώς χειρότερης από του ΛΑΟΣ.
3) Η πολιτική αστάθεια της επόμενης περιόδου δεν ξέρω αν ευνοεί γενικά την αριστερά. Οι πιέσεις και οι έμπρακτοι εκβιασμοί που θα ασκηθούν από την κυριαρχία εντός και εκτός χώρας θα είναι αμείλικτες και δύσκολα θα τις υπερβεί ο κόσμος. Το πρώτο Ευρώ που θα λείψει από το δημόσιο ταμείο, επειδή η ΕΕ τεχνητά θα το κρατήσει στο πορτοφόλι της για να τρομοκρατήσει τον ελληνικό λαό μέχρι τις επόμενες εκλογές, θα δημιουργήσει πολύ μεγαλύτερο φόβο από τα δισεκατομμύρια ευρώ που έχουν κλαπεί τα τελευταία 2,5 χρόνια από όλους μας.
Πέρα από τον ανωτέρω «ισολογισμό», θέλω ακόμα να τονίσω τα παρακάτω.
Η αριστερή ψήφος σε αυτές τις εκλογές έδωσε ξεκάθαρο μήνυμα με ποια γραμμή θέλει να προχωρήσει στο θεσμικό επίπεδο, στο πλαίσιο πάντα ενός τεράστιου ρίσκου, μιας και είναι σαφές σε αρκετούς ότι το θεσμικό είναι το γήπεδο των κυρίαρχων (το επίδικο του αγώνα και των υπόλοιπων μορφών πάλης δεν κρίνεται μονοσήμαντα στις εκλογές).
Τα κρισιμότερα στοιχεία του προεκλογικού λόγου του ΣΥΡΙΖΑ που τον έφεραν σήμερα στην αδιαμφισβήτητη ηγεμονία του αριστερού-αντικαπιταλιστικού χώρου ήταν:
1) Η ανάδειξη της αναχαίτισης της βαρβαρότητας και της αξιοπρεπούς επιβίωσης, επανάκαμψης, αυτονομίας και αυτοδιάθεσης του λαού ως κυρίαρχου επίδικου των συγκεκριμένων εκλογών
2) Η οριακή υπαναχώρησή του (για πρώτη φορά) από τη δογματική και εμμονική γραμμή υπέρ ΕΕ και Ευρώ, ξεκαθαρίζοντας ότι «δεν θα προχωρήσουμε σε κάθε θυσία για το Ευρώ» και ότι το θέμα δεν είναι «δραχμή ή ευρώ» αλλά η πολιτική πίσω και πέρα από το νόμισμα.
3) Η τόλμη για ανάληψη της εξουσίας, κατανοώντας πλήρως την τεράστια ευθύνη και τις άπειρες παγίδες που κρύβει μια τέτοια επιλογή τόσο για τον ελληνικό λαό συνολικά, όσο και για τον κόσμο της αριστεράς, που μια στραβοτιμονιά αυτή τη στιγμή θα τον πάει τουλάχιστον 20 χρόνια πίσω.
Με αυτά τα τρία κύρια σημεία, μαζί με τα υπόλοιπα αριστερής-προοδευτικής κατεύθυνσης και προσανατολισμού στοιχεία του προγράμματός του, κατάφερε να πείσει να τον ψηφίσουν μαζικά, όχι μόνο οι απογοητευμένοι και απελπισμένοι του ΠΑΣΟΚ, αλλά και σημαντικό κομμάτι του κόσμου της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και της αναρχίας. Γιατί μην ξεχνάμε, άλλο πράγμα η ιδεολογική σου κατεύθυνση, η οργανωτική σου ένταξη και η καθημερινή σου στάση και στράτευση στους αγώνες και στους κοινωνικούς χώρους και άλλο οι εκλογές, τόσο για αυτούς που τις πιστεύουν πολύ, όσο και για αυτούς που τις πιστεύουν λίγο ή καθόλου.
Το επίτευγμα, όμως, να μετακινηθεί τόσος κόσμος προς τα αριστερά δεν είναι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ. Του αναγνωρίζω την προεκλογική του επιτυχημένη τακτική, αλλά η δουλειά της Αντίστασης, της Αλληλεγγύης, της Αξιοπρέπειας και της συνολικής (θεσμικής και μη) ενίσχυσης της Αριστεράς σε όλα τα επίπεδα δεν μπορεί παρά να καταλογισθεί σε όλους μας, όλους αυτούς που δούλεψαν σε αυτή την κατεύθυνση (ακόμα και σε αυτούς που συνεχίζουν στη λογική της περιχαράκωσης ή δεν επιθυμούν να καταγράφονται στην «αριστερά»). Μην ξεχνάμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να είναι επαρκής στα στελέχη εκείνα που είναι σε θέση να βγαίνουν μπροστά και να μιλούν στα μίντια, αλλά είναι αδύναμος στους κοινωνικούς χώρους και δεν θα μπορούσε ποτέ να κουβαλήσει μόνος στις πλάτες του τα τελευταία 2,5 χρόνια. Για αυτό, όσο και αν δείχνει μέσα στη λάμψη και την ομίχλη της τεράστιας επιτυχίας του ότι μπορεί να προχωρήσει και να «κυβερνήσει» τον τόπο, η πραγματικότητα είναι ότι το αριστερό του πρόταγμα είναι καταδικασμένο χωρίς τη σύσσωμη συστράτευση της αριστεράς στον τόπο. Το πιο εύκολο αυτή τη στιγμή είναι να ενσωματωθεί η δυναμική του από τη σοσιαλδημοκρατία, με ένα αρχικά πιο τίμιο προφίλ, αλλά στη συνέχεια ο καθένας μας μπορεί να κάνει τις εκτιμήσεις του για την κατάληξη που θα έχει το όλο εγχείρημα.
Το ερώτημα, λοιπόν, σήμερα για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΚΚΕ και τις άλλες δυνάμεις που κινούνται σε ανατρεπτική, αντικαπιταλιστική κατεύθυνση είναι αν θα χαριστεί ο ΣΥΡΙΖΑ, και ο κόσμος που πίστεψε σε αυτόν, στη Σοσιαλδημοκρατία της νέας εποχής.
Εδώ είναι που πρέπει να καταβληθούν όλες οι δυνατές προσπάθειες για να καταλάβουμε (να μας πούνε ανοιχτά) τι σκοπό έχουν να κάνουν οι συναγωνιστές του ΣΥΡΙΖΑ, ποια είναι τα εναλλακτικά τους σενάρια ανάλογα με τις πιθανές εξελίξεις και γενικά πού θέλουν να το πάνε. Χρειαζόμαστε όσο ποτέ άλλοτε μια ειλικρινή, ανοιχτή, δημοκρατική, συλλογική κουβέντα (όχι μόνο δια αντιπροσωπειών) πίσω από τις κάμερες.
Γιατί αν και αυτοί προσβλέπουν στη Σοσιαλδημοκρατία της νέα εποχής, τότε θα έλεγα κι εγώ ότι καλύτερα να κρατήσουμε τις σημαίες ψηλά, να βοηθήσουμε αδιαμεσολάβητα το λαό εκεί που μας χρειάζεται και να παραμείνουμε στα χαρακώματα για πάσα περίπτωση. Η εκλογική μας επιβίωση είναι έτσι κι αλλιώς υπό συζήτηση μέσα στον παρόν πλαίσιο. Από εκεί και πέρα είναι θέμα τι αντέχει κανείς να κάνει και τι όχι…
Αν όμως, διαβλέπουμε ότι υπάρχουν περιθώρια συγκράτησης του ΣΥΡΙΖΑ στην αριστερή όχθη παρά το ισχυρό ρεύμα του ποταμού, αν και ο ΣΥΡΙΖΑ νιώθει ότι μας χρειάζεται για αυτό τον λόγο (μαζί με πολλούς άλλους), αν το στρατηγικό όραμα της «αταξικής κοινωνίας» που διακηρύττουν κάθε πρωί στο σταθμό τους δεν έχει γίνει «σαλάτα πολίτικη» μαζί με πολλά άλλα μυρωδικά, νομίζω ότι πρέπει να αναλάβουμε τις συνευθύνες μας και τα καθηκοντά μας και να εξετάσουμε τον τρόπο διακριτής συμβολής μας σε μια προσπάθεια με πολύ μεγάλη πιθανότητα ήττας.
Στον κολασμένο αυτό δρόμο, είναι επίσης καθήκον μας να μην αφήσουμε τον κόσμο μας να τον διαβεί κατά μόνας. Γιατί έτσι αυξάνονται οι πιθανότητες να τον χάσουμε μια για πάντα και να κατοχυρωθεί η αποτυχία του εγχειρήματος μια ώρα αρχύτερα.
Ο αγώνας πάντως με απρόβλεπτη έκβαση σε ένα οριακό σημείο της ιστορίας, είναι για μένα προτιμότερος από την έμμεση αποδοχή μιας βέβαιης συνολικής και μη βιώσιμης ήττας για τις επόμενες δεκαετίες, με αντάλλαγμα την τελική νίκη στη Δευτέρα Παρουσία (αν μας αφήσει το ΚΚΕ να τη χαρούμε μαζί του…).
Ο δρόμος προς τη νίκη δεν ήταν ποτέ σπαρμένος με βεβαιότητες.
κοσμάς