13 σχόλια στο “Ταυτότητα”

1. stryfon3@gmail.com 26 Νοεμβρίου 2011 at 15:15

   Γιατί δεν βάζετε ημερομηνία στα κείμενα σας;

    

   Reply ↓
2. George 23 Δεκεμβρίου 2011 at 00:50

   ωραια να μην ξερει κανεις ποιος γραφει εδω.να μην δηλωνει κανεις την ταυτοτητα του.αυτο ειναι το νεο αριστερο κινημα?αφηστε ,δεν θα παρω.αλλη μια εκδοχη των ιδιων αρτηριοσκληρωτικων αντιδραστικων πρακτικων ,σαν του ΚΚΕ ,του ΣΥΡΙΖΑ,του Κουβελη και ολων των αλλων ηλιθιων που δηθεν ειναι αριστεροι και παλευουν για το καλο του λαου.ετσι λοιπον και το νεο αριστερο κινημα κανει μια καλη αρχη με διαφανεια ,αληθεια ,και με ανοιχτο μυαλο…..καλη σας νυχτα.

   Reply ↓
   1. pamav 23 Δεκεμβρίου 2011 at 11:39

      το αντιθετο ακριβως κανουμε απο ότι λες

       

      ολα τα κειμενα ειναι ενυπογραφα

      Reply ↓
      1. Γιάννης 15 Νοεμβρίου 2012 at 12:19

         Η αρχαίοι μας πρόγονοι έλεγαν, παν μέτρον άριστον, 

         Ναι, και βέβαια συμφωνώ ότι πρέπει να βοηθηθούν οι φτωχοί της Αφρικής, ναι συμφωνώ ότι πρέπει να απαλαγούν από τους μουλάδες και τα ισλαμικά ιερατεία οι κάτοικοι του Πακιστάν, Ναι 100% συμφωνώ ότι πρέπει η κοινωνία να πάρει την κατάσταση στα χέρια της,,,,, όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει μετατρέποντας την δική μας κοινωνία σε Αφρική ή σε Ισλαμαμπάντ. 

         Άλλο να βοηθήσουμε τους φτωχούς, και άλλο να φέρουμε εδώ όλους τους φτωχούς του κόσμου, για να γίνουμε και εμείς φτωχοί. 

         Παν μέτρον άριστον΄. Απλά πράγματα, κατανοητά από τον κοινό νου. 

         Η αριστερά νομίζει ότι θα μετατρέψη τους ιμάμηδες σε συντρόφους,,,, μέχρι να γίνει αυτό δεν θα υπάρχουν στην Ελλάδα παρά μόνο ιμάμηδες. 

         Reply ↓
         1. congeo 31 Δεκεμβρίου 2012 at 13:25

            Καλα τα λες για τους ιμαμηδες συντροφε. Ομως αυτος δεν ειναι λογος για να φυγει κανεις απο την Αριστερα. Η Αριστερα και οι αγωνες της ειναι οτι καλυτερο δημιουργει η Κοινωνια.

            Μεινε και προσπαθησε να πεισεις τους συντροφους για την ορθοτητα των αποψεων σου. Αλλωστε , τελευταια ολο και πιο πολλοι βλεπουν το αδιεξοδο στο οποιο οδηγει η "φιλανθρωπη"  μεν, αλλα ελαχιστα πολιτικη θεωρηση τους.

            Reply ↓
         2. Μυρτώ 18 Ιανουαρίου 2013 at 01:18

            "Μέτρον άριστον", έλεγαν, αδερφέ. Με το "παν" μαζί είναι, αν το σκεφτείς, οξύμωρο το σχήμα, αφού αυτό πρόκειται για κάτι απόλυτο από μόνο του και επομένως ακυρώνει απευθείας το "μέτρον".  

            Η διόρθωσή μου δεν έχει καμία σχέση με πατριωτικές μπούρδες περί γλώσσας, απλά είναι καλύτερο να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, για να μην χάνουμε και την ισχύ του λόγου και γινόμαστε περίγελοι, δεν νομίζεις;

            Reply ↓
3. Γιάννης Χριστόπουλος 31 Ιανουαρίου 2012 at 11:59

   Πίστη στη δύναμη του λαϊκού παράγοντα
        Όλα θα κριθούν στους αγώνες και το δρόμο!!!

   
   Του Γιάννη Χριστόπουλου, μέλους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
   Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς» 28/1/2012

   
   Ποτέ άλλοτε στην πρόσφατη ιστορία από την μεταπολιτευτική τουλάχιστον περίοδο μέχρι σήμερα, το μπλοκ των δυνάμεων του κεφαλαίου ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ-ΛΑΟΣ-Ε.Ε., δεν βρέθηκε τόσο απονομιμοποιημένο, αλλά και ταυτόχρονα τόσο συνασπισμένο, απέναντι στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα. Ποτέ άλλοτε η λαϊκή αγανάκτηση δεν είχε φτάσει σε τέτοια επίπεδα απέναντι στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα.

   Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η ανάγκη για εδώ και τώρα μέτωπο ανατροπής, μέτωπο ικανό να ανατρέψει αυτή τη βάρβαρη πολιτική και επίθεση, προβάλλει επιτακτικά. Η έντονη κινητικότητα που παρατηρείται το τελευταίο διάστημα στο χώρο της Αριστεράς, για τη συγκρότηση ενός τέτοιου ανατρεπτικού μετώπου, δεν μπορεί να μην καταγραφεί ως ένα θετικό στοιχείο. Η γενική διαπίστωση, όμως, είναι ότι οι εργαζόμενοι και ο λαός δεν καταγράφουν τα θετικά βήματα στη συγκρότηση του ανατρεπτικού μετώπου, ούτε μετράνε με τον πήχη της υπομονής τους το μέγεθος της συμβολής του καθενός μας στην ανάγκη των καιρών. Καταγράφουν και χρεώνουν συνολικά στην Αριστερά αδράνεια και αναποτελεσματικότητα, με κίνδυνο να καταγραφούν στη συνείδηση των εργαζομένων και του λαού και αυτές σαν συστημικές δυνάμεις.

   Στο κεντρικό ζήτημα που προβάλλει σήμερα, της ανάγκης για εδώ και τώρα μέτωπο ανατροπής, αρκετές από τις δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς τηρούν είτε στάση αναμονής είτε απαξιώνουν τούτη την ανάγκη, προβάλλοντας επιχειρήματα και απόψεις, ως προαπαιτούμενα, που κάνουν αδύνατη τη συμμετοχή τους στις διαδικασίες συγκρότησήςτου. Έτσι, τα προαπαιτούμενα και οι διαφωνίες στη σύγκληση προγραμμάτων γίνονται άλλοθι αδράνειας και συμβιβασμού, βολέματος του καθενός στο ρόλο του, μικρότερο ή μεγαλύτερο, που έχει κατοχυρώσει ή και του έχουν αποδώσει, στην κοινωνία. Οι απόψεις που εκφράζονται, αλλά και συνολικά η στενότητα της θέσης τους για τα μέτωπα, αγνοεί τη δυναμική του λαϊκού παράγοντα, απαξιώνει την τακτική ως απαραίτητο στοιχείο στην πάλη για τη επίτευξη του στρατηγικού στόχου. Αρνείται, δηλαδή, τις διεργασίες και την ωρίμανση του επαναστατικού υποκείμενου μέσα από το καμίνι της ταξικής πάλης. Τούτο, πέρα από την έλλειψη εμπιστοσύνης στη δυναμική της εργατικής τάξης και του λαϊκού παράγοντα, ότι μπορούν να παρέμβουν και να καθορίσουν την εξέλιξη των πραγμάτων με ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής, είναι και έλλειψη εμπιστοσύνης στο στρατηγικό στόχο, στην ορθότητα της σοσιαλιστικής αλλαγής και της εργατικής δημοκρατίας.

   Ο λαϊκός παράγοντας είναι εκείνος που θα καθορίσει μέσα από τη δική του κάθοδο στο προσκήνιο την όποια εξέλιξη των πραγμάτων. Και το στοιχείο αυτό, της ανάγκης να πάρει έκφραση η λαϊκή αγανάκτηση και να έρθει ο λαός στο προσκήνιο, δεν έχει πολλά προαπαιτούμενα και δεν μπορεί να καθορίζει τη στάση της αριστεράς και κομματιών της σε ενιομετωπικές δράσεις. Κάποιοι άλλοι εναποθέτουν το μέλλον των εργαζομένων και του λαού στις εκλογικές αυταπάτες και κάποιοι από αυτούς είναι αλήθεια ότι προβάρουν βουλευτικά κουστούμια και γραβάτες, μετρώντας τα απελπιστικά μειοψηφικά για τις συνθήκες εκλογικά ποσοστά και έδρες στο αστικό Κοινοβούλιο. Το Κοινοβούλιο που κατά εκατοντάδες χιλιάδες οι εργαζόμενοι και συνολικά ο λαός μούντζωνε, όχι παλιά, αλλά πολύ πρόσφατα. Μια τέτοια αντίληψη εκφράζει την πολιτική της ομαλής εξέλιξης, μακριά από την έμπνευση και δύναμη του λαϊκού παράγοντα, την πολιτική που δεν θέλει στην πράξη το λαό πρωταγωνιστή των εξελίξεων, μια πολιτική που εν τέλει φοβάται το λαό.

   Αυτές οι απόψεις που εκφράζονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο από τις διάφορες δυνάμεις της Αριστεράς, οδηγούν στην Αριστερά του συμβιβασμού και της ηττοπάθειας, στην Αριστερά όχι του πρωταγωνιστή, μπροστάρη και καθοδηγητή των νικηφόρων αγώνων, αλλά σε μια αριστερά θλιβερό κομπάρσο της Ιστορίας. Η Αριστερά της νίκης θα είναι η αριστερά που δεν θα υποτάσσει το μερικό στο γενικό, το κοντοπρόθεσμο στο μακρινό, το τώρα στο μέλλον, αλλά ούτε παράλληλα θα ξεχνάει τον απώτερο στόχο της που είναι η αλλαγή της κοινωνίας και η κατάργηση του απάνθρωπου σάπιου καπιταλιστικού συστήματος. Η δύναμη και η πίστη στο λαϊκό παράγοντα, η ενωτική της δύναμη και ο πρωταγωνιστικός της ρόλος στη μαζική κινητοποίηση των εργαζομένων και του λαού, η συπειρωσιακή της δράση που θα ενώνει το λαό στα προβλήματα που αντιμετωπίζει και η συγκρουσιακή της πρακτική που θα σπάει τις κόκκινες γραμμές που βάζει το σύστημα, θα την κάνουν την Αριστερά της νίκης. Μέσα από το καμίνι της ταξικής πάλης και μόνο μέσα από αυτό, θα ωριμάσει το επαναστατικό υποκείμενο και θα γίνει πράγματι ο νεκροθάφτης του καπιταλιστικού συστή ματος. Όλα, δηλαδή, θα κριθούν στους αγώνες και στο δρόμο.

   Η τακτική και η στρατηγική του επαναστατικού κινήματος δεν είναι δύο πράγματα ξένα μεταξύ τους, αλλά το ένα είναι στενά συνδεδεμένο με το άλλο. Κάποιοι ξεχνούν το ένα και κάποιοι το άλλο. Οι μεγάλες νίκες και οι επαναστατικές αλλαγές του αιώνα κατάφεραν νίκες όχι μόνο γιατί είχαν στρατηγικούς στόχους αλλά και γιατί χρησιμοποίησαν σωστά την τακτική. Χωρίς τον Φλεβάρη δεν θα έρχονταν η μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση που συγκλόνισε την ανθρωπότητα. Η δύναμη των κομμουνιστών ήταν πάντα στη δυνατότητά τους να μάχονται το μερικό, να συσπειρώνουν και ενώνουν τους εργαζόμενους και το λαό πάνω σε αυτό και να συνδέουν το μερικό με το όλο.

   Είναι απαίτηση των καιρών, είναι χρωστού-μενο στους εργαζόμενους και το λαό από τις πιο ριζοσπαστικές δυνάμεις της κατακερματισμένης Αριστεράς, να σταματήσει αυτή η αθλιότητα με τις εκλογικές αυταπάτες και το παιχνίδι με τα προαπαιτούμενα στη συγκρότηση μετώπου ανατροπής. Ενός μετώπου που θα συσπειρώνει το λαό και θα αγωνίζεται με το λαό ενάντια στο μαύρο μέτωπο του κεφαλαίου και των εκφραστών του, ντόπιων και ξένων, ενός μετώπου που θα έχει εμπιστοσύνη στο πρωταγωνιστικό ρόλο της εργατικής τάξης, ενός μετώπου που μέσα σε αυτό οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής και επαναστατικής Αριστεράς θα παρεμβαίνουν και διαδραματίζουν ιδιαίτερο ρόλο.

   Αυτό το μέτωπο που θα φέρνει το λαό στο προσκήνιο, δεν θα είναι μέτωπο αποπροσανατολισμού, συμβιβασμού και ήττας, θα είναι μέτωπο ανατροπής και νίκης. Εδώ και τώρα λοιπόν, μέτωπο ανατροπής. Μέτωπο που θα σαλπίσει κάλεσμα για ανυπακοή-αντίσταση-ανατροπή, που θα γίνει το ποτάμι της οργής και θα γκρεμίσει στο διάβα του τις πολιτικές που ορθώνονται απέναντι στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, ανοίγοντας παράλληλα το δρόμο για μια άλλη κοινωνία, μια κοινωνία της δουλειάς για όλους τους εργαζόμενους, της προκοπής και της αξιοπρέπειας για όλο το λαό, χωρίς ανέργους και φτώχεια, μιας άλλης κοινωνίας με άλλη ηθική και πολιτισμό, μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς τα δεινά του καπιταλισμού και των κρίσεων που παράγει. Μέτωπο ανατροπής και πίστης στη δύναμη του λαϊκού παράγοντα που μόνο αυτός μπορεί και θα καθορίσει την εξέλιξη των πραγμάτων.
    

        

   Reply ↓
4. Anonymous 2 Φεβρουαρίου 2012 at 15:17

   Αυτό γιατί το βάλατε εδώ, για να το κάψετε?

   Δεν υπάρχουν στήλες με πρόσφατα, διάλογο κλπ

   Reply ↓
5. aristeroblog 2 Φεβρουαρίου 2012 at 15:25

   δεν διαλεγουμε εμεις που μπαινουν τα σχολια…αλλα αυτος που τα στελνει

   Reply ↓
6. eugenie hadjikou 1 Μαΐου 2012 at 12:39

   Θα ηθελα την πληρη σύνθεση (οσο επιτρέπουν οι συνθήκες αναλυτικη) του ψηφοδελτίου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ευχαριστώ, καλό βόλι και καλή επιτυχία

   Reply ↓
7. Κώστας Λάμπος 23 Ιουνίου 2012 at 17:59

   Πρωτοβουλία Διαλόγου για την Άμεση Δημοκρατία και τον Ουμανισμό

   http://www.infonewhumanism.blogspot.com

    

   Kοινοβουλευτισμός και 

   Δημοκρατία a la foie gras

   Γράφει ο Κώστας Λάμπος

   prodial21@gmail.com

   «Όσο η ελληνική κοινωνία δεν δείχνει διάθεση για αυτονομία,

   δεν μπορεί να σωθεί, διότι δεν θέλει να σωθεί από μόνη της,

   να πάρει τις τύχες της στα χέρια της. Όσο θα αναθέτει τη σωτηρία της

   σε κομματικούς και εκκλησιαστικούς ποιμένες, θέτοντας τον εαυτό της

   σε κατάσταση ποιμνίου, κομματικού και εκκλησιαστικού, τόσο τα ποίμνια

   το μόνο που θα μπορούν να διεκδικήσουν θα είναι οι καλύτερες συνθήκες

   σφαγής – αυτό είναι άλλωστε το μόνο που προσφέρουν σίγουρα οι

   κομματικοί και εκκλησιαστικοί ποιμένες»

   Γιώργος Οικονόμου[1]

   Ο Ελληνικός Λαός άκουσε κατά την προεκλογική διαδικασία των εκλογών της 6^ης Μάη 2012 την πρόθεση του ΣΥΡΙΖΑ να συγκροτήσει «αριστερή κυβέρνηση» και του έδωσε τη δυνατότητα να το επιχειρήσει και μάλιστα με τη συνεργασία της Δημοκρατικής Αριστεράς, αλλά και με τη στήριξη ή και ανοχή του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας που βρίσκονταν στο καναβάτσο και έτρεμαν τη λαϊκή οργή και μια νέα προσφυγή στις κάλπες. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως δεν αξιοποίησε την ευκαιρία είτε γιατί εθισμένος στη βολική αντιπολίτευση έπαθε πολιτικό σοκ[2] μπροστά στις κυβερνητικές ευθύνες, είτε από βοναπαρτική πολιτική πλεονεξία του «όλα ή τίποτα», πράγμα που οδήγησε στις εκλογές της 17^ης Ιουνίου 2012, εξέλιξη που του τη χρέωσαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι και σε μεγάλο βαθμό και το εκλογικό σώμα.

   Με την αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να κατανοήσει τους όρους του πολιτικού παιχνιδιού σε συνθήκες αστικού κοινοβουλευτισμού, οι πολιτικές δυνάμεις του ελληνικού πλιατσικοκαπιταλισμού, που χορεύουν στο ρυθμό της ορχήστρας των 'ανδρών με τα μαύρα κοστούμια', βρήκαν την ευκαιρία να ανασυνταχθούν και με τη βοήθεια όλων των ‘θεών και δαιμόνων’ του παγκόσμιου καπιταλισμού κατάφεραν να αποτρέψουν την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη θέση που θα του έδινε την ηγεμονική δυνατότητα να σχηματίσει αυτοδύναμη και μάλιστα ‘αριστερή’ κυβέρνηση.

   Κατά την προεκλογική διαδικασία με ορίζοντα τις εκλογές της 17 Ιούνη 2012, κατά την οποία η σύγκρουση μετεξελίχθηκε από επαρχιακή σύγκρουση μεταξύ ‘μνημονιακών και αντιμνημονιακών’, σε σύγκρουση μεταξύ ‘Ευρώ και Δραχμής’ και κατά ένα σουρεαλιστικό τρόπο σε σύγκρουση μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Ευρωζώνης ή Ευρωπαϊκής Ένωσης και για κάποιους σε σύγκρουση μεταξύ ‘Ελλάδας και Κόσμου’. Αυτή η εξέλιξη προφανώς δεν ήταν επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ κάτι άλλωστε που ήταν ανώτερο και των δυνάμεών του, αλλά ήταν η επιλογή-παγίδα του σκληρού πυρήνα του ηγεμονικού κεφάλαιου με δυό στόχους. Ο ένας ήταν να φρενάρουν τον ανατρεπτικό ενθουσιασμό του Ελληνικού Λαού και να του κόψουν τη φόρα για ‘αριστερή’ κυβέρνηση, όπως αυτός την εννοεί, και ο άλλος λόγος είναι για να δαμάσουν το ΣΥΡΙΖΑ και να τον προσγειώσουν να αρκεστεί στο ρόλο του ‘αριστερού διαχειριστή’ του κεφαλαίου, πράγμα άλλωστε που μερικά κορυφαία στελέχη του φάνηκαν με κάποιες ουσιαστικές διαφοροποιήσεις να αντιλαμβάνονται και να αποδέχονται. Το σύστημα δεν φοβήθηκε το ΣΥΡΙΖΑ που πολιτεύεται με κεϋνσιανές θεωρίες και σοσιαλδημοκρατικά γιατροσόφια για τη θεραπεία του καπιταλισμού, αλλά τον κόσμο που στο όνομα της ‘αριστερής κυβέρνησης’ μεγάλωνε τις αντικαπιταλιστικές προσδοκίες του και δεν θα μπορούσε να ελεγχθεί, γι’ αυτό κράτησε το ΣΥΡΙΖΑ στη αντιπολίτευση για να μετεξελιχθεί από κατά φαντασία, ή από εκλογική σκοπιμότητα επαναστάτης σε ρεαλιστή ‘αριστερό’ διαχειριστή του κεφαλαίου[3].

   Αλλά ας δούμε πως κατάφερε το σύστημα να συνέλθει από τη λαϊκή κατραπακιά της 6^ης Μάη, να ανασυντάξει τις δυνάμεις του, να κηδέψει το όραμα για μια ‘αριστερή κυβέρνηση’ που αυτοκτόνησε σύριζα και στο τσάκα-τσάκα να γιορτάσει τα «40ημερα» με τη συγκρότηση κυβέρνησης του συντηρητικού ‘ευρωπαϊκού μετώπου’. Για να κατανοήσουμε γιατί μας ήρθε ο ουρανός σφοντύλι θα πρέπει να βάλουμε μπροστά μας την εικόνα μιας Νέας Δημοκρατίας που από το τριάντατόσο % των προηγούμενων εκλογών του 2009 κατρακύλησε στο 18% και κάτι, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ από το 4,6% εκτινάσσεται στο 16% και κάτι. Με τη νέα προσφυγή στις κάλπες της 17^ης Ιούνη, όλοι περίμεναν πως με τη φόρα που έχει πάρει ο Ελληνικός Λαός, η μικρή διαφορά των 2 ποσοστιαίων μονάδων που χώριζε το πρώτο από το δεύτερο κόμμα, θα αντιστρέφονταν, και μάλιστα στο πολλαπλάσιο, εξαιτίας της συντριπτικής κατάρρευσης της ΝΔ και της ραγδαίας δυναμικής ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ με αποτέλεσμα ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι πρώτο κόμμα και να συγκροτήσει την ‘αριστερή’ κυβέρνησή του. Πράγμα όμως που δεν συνέβει. Αντίθετα μάλιστα . Η σειρά επιτυχίας δεν άλλαξε και η διαφορά διευρύνθηκε, οριακά βέβαια, αλλά υπέρ της ΝΔ. Γιατί όμως; Γιατί ανακόπηκε η ανατρεπτική ορμή του εκλογικού σώματος και ποια δύναμη, ή καλύτερα ποιών η αδυναμία, ‘ανάστησε το νεκρό Λάζαρο’;

   Αυτό το ερώτημα θα προσπαθήσω να το απαντήσω με αναφορά στην ιστορία του τρόπου παραγωγής του Φουά γκρα[4]. Το εκλογικό αποτέλεσμα που θέλει κάθε φορά να βγάλει το σύστημα μοιάζει πολύ με τη διαδικασία του καπιταλιστή που παράγει Φουά γκρα.

   Συνεπώς η νίκη της ΝΔ στις εκλογές της 17^ης Ιούνη 2012 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το πολιτικό Φουά γκρα της παγκόσμιας πολιτικής ελίτ, που βρίσκεται στην υπηρεσία της Α.Μ. του ηγεμονικού Κεφαλαίου της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης[5]. Γι’ αυτό άλλωστε έκαναν όλοι οι πολιτικοί αχυράνθρωποι του πλανήτη, του πλανητάρχη μη εξαιρουμένου, ότι μπορούσαν για να τρομοκρατήσουν τον Ελληνικό Λαό και μόλις έβγαλαν το πολιτικό Φουα γκρά τους ανάσαναν, γιατί έτσι αποσοβήθηκε τάχα η καταστροφή του παγκόσμιου συστήματος της αγοράς, ικανοποιήθηκαν τα αφεντικά τους και βεβαίως δεν θα λείψει από το τραπέζι τους το καθημερινό Φουα γκρα τους. Αυτή η συμπεριφορά της παγκόσμιας ελίτ να κατασυκοφαντεί μια ολόκληρη χώρα και ένα Λαό με την ιστορία του Ελληνικού Λαού και να τρομοκρατεί μια αριθμητικά τόσο μικρή κοινωνία δείχνει αφ’ ενός την αχίλλεια φτέρνα του παγκόσμιου καπιταλισμού και αφ’ ετέρου την τεράστια δύναμη που μπορεί να αποκτήσει και η πιο μικρή χώρα αν αποφασίσει να αντισταθεί στον παγκόσμιο καπιταλισμό με όπλο της το όραμα της αριστερής κοινωνίας για κοινωνική ισότητα.

   Φουά γκρά (foie gras) σημαίνει "λιπαρό συκώτι" και παράγεται από πάπιες ή χήνες. Πρόκειται για μια πανάκριβη θρεπτική λιχουδιά για λίγους, όπως ακριβώς είναι και η αστική δημοκρατία, ένα σύστημα για κεφαλαιοκράτες και εξουσιαστές. Ο τρόπος που παράγεται είναι φρικιαστικός, γιατί τα πτηνά ταΐζονται μηχανικά και βίαια ‘μέχρι σκασμού’ με στόχο να εμπλουτιστεί το συκώτι τους με λίπος και να αυξηθεί σε μέγεθος και βάρος μέχρι και δέκα φορές πάνω από το κανονικό του μέγεθος[6]. Αυτό συμβαίνει στις ‘σύγχρονες’ μονάδες παραγωγής μεγάλων ποσοτήτων Φουά γκρα. Σύμφωνα με την παράδοση πέρα από τη μέθοδο βίαιου υπερταΐσματος εφαρμόζεται και ο εγκλεισμός των πτηνών σε περιορισμένο και σκοτεινό χώρο στον οποίο αυτά κατατρομοκρατούνται με τη βοήθεια ειδικών εκκωφαντικών θορύβων και ζουν σε συνθήκες ακραίου φόβου και αγωνίας θανάτου μέχρι να πρηστεί αρκετά το συκώτι τους.

   Αν βάλουμε στη θέση του Φουά γκρα το επιδιωκόμενο εκλογικό αποτέλεσμα, στη θέση των μονάδων παραγωγής Φουά γκρα, τα πολιτικά κόμματα του αστικού κοινοβουλίου, στη θέση των πτηνών που αποτελούν την ‘πρώτη ύλη’ παραγωγής Φουά γκρα, τους ψηφοφόρους, στη θέση της 'κατάλληλης τροφής', την σκόπιμα αποπροσανατολιστική γνώση και στη θέση των θορύβων τα κομματικά συνθήματα φόβου, τους τραμπουκισμούς και τις ιαχές των κομματικών ταλιμπάν και τις απειλές, τότε θα κατανοήσουμε γιατί το σύστημα του καπιταλισμού δημιουργεί, κάθε φορά που στήνει εκλογές, αντίστοιχες συνθήκες και μας ταΐζει με συγκεκριμένη 'γνώση' και σε συνθήκες κατατρομοκράτησης και ακραίου φόβου με στόχο να μας φέρει σε απόγνωση, τότε θα καταλάβουμε πως για τον καπιταλισμό οι εργαζόμενοι άνθρωποι, οι οπαδοί και ψηφοφόροι, δεν μετράνε παρά σαν δύναμη παραγωγής πλούτου και σαν πρώτη ύλη παραγωγής του επιθυμητού εκλογικού αποτελέσματος που αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για τη νομιμοποίηση των εγκλημάτων που διαπράττει το σύστημα σε βάρος της Φύσης, της  κοινωνίας, της ανθρωπότητας και του πολιτισμού.

   Αυτή είναι η τακτική του καπιταλισμού και του πολιτικού του συστήματος, δηλαδή του αστικού κοινοβουλευτισμού, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση των κομμάτων ο σκοπός των οποίων είναι να ζαλίσουν, να πρήξουν το συκώτι και να θολώσουν τα μυαλά των ψηφοφόρων, μέχρι να επιτύχουν το εκλογικό αποτέλεσμα που βολεύει την εξουσία του. Θέση για άτομα και συλλογικότητες που δεν δέχονται να γίνουν μαριονέτες και κόμματα του κοινοβουλευτικού παραλόγου και να παίξουν το παιχνίδι της παραπλάνησης, της κατατρομοκράτησης και της τεχνητής διάσπασης της εργαζόμενης κοινωνίας και συνεπώς να συμβάλλουν στη μετατροπή των ανθρώπων σε αλλοτριωμένους οπαδούς και σε ‘κοινωνικές πάπιες’ δεν προβλέπεται, δεν είναι επιθυμητή και επιπλέον, ως ‘εχθρική και επικίνδυνη’ τιμωρείται με κάθε πρόσφορο τρόπο.

   Υπάρχει μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα που μας διδάσκει πως ο κομματικός ανταγωνισμός στο αστικό κοινοβούλιο αντανακλά τον θανάσιμο ανταγωνισμό μεταξύ των καπιταλιστών και εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου σε βάρος των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, διαιρώντας και αποπροσανατολίζοντας την εργαζόμενη κοινωνία τα συμφέροντα της οποίας είναι κοινά και αδιαίρετα. Το κομματικό πολιτικό σύστημα λειτουργεί κύρια ως διαμεσολαβητής μεταξύ των διαφορετικών ανταγωνιζόμενων κατηγοριών του κεφαλαίου, και μόνο δευτερευόντως μεταξύ του Κεφαλαίου και της εργαζόμενης κοινωνίας συνολικά, με αποτέλεσμα η κοινωνία να χάνει, με τη βοήθεια των σκοταδιστικών, των εκπαιδευτικών, των προπαγανδιστικών και λοιπών εξουσιαστικών ιερατείων, το πραγματικό περιεχόμενο του κομματικού ανταγωνισμού και να καλλιεργεί την ψευδαίσθηση πως αυτός ο ανταγωνισμός γίνεται προς όφελός του "πάντα ευκολόπιστου και πάντα προδομένου" 'κυρίαρχου για μια μέρα λαού'[7]. Γι’ αυτό όλα τα πολιτικά κόμματα ‘αγωνίζονται’ ανταγωνιζόμενα για τη σωτηρία του κοινοβουλευτικού συστήματος, για τη βελτίωση της ‘Δημοκρατίας μας’, εννοώντας προφανώς την αστική δημοκρατία, δηλαδή τη δικτατορία του κεφαλαίου πάνω στην εργαζόμενη κοινωνία, ‘για περισσότερες θέσεις εργασίας’ και ‘για καλύτερα μεροκάματα’, αλλά κανένα δεν τόλμησε να αμφισβητήσει τη φύση και τη θέση, το ρόλο και την εξουσία του Κεφαλαίου και πολύ περισσότερο κανένα δεν τόλμησε να μιλήσει για το ρόλο της κοινωνίας και για την κοινωνική αυτοδιεύθυνση, για την Άμεση Δημοκρατία, κι’ αυτό γιατί για το καπιταλιστικό σύστημα αυτές είναι έννοιες απαγορευμένες για το πολιτικό υπηρετικό προσωπικό του. Η ιδεολογική διαφοροποίηση των πολιτικών κομμάτων υπαγορεύεται τόσο από το γεγονός πως το καθένα εκφράζει τα συμφέροντα διαφορετικής ομάδας καπιταλιστικών και εξουσιαστικών κύκλων, όσο και από την ανάγκη να γίνονται πιστευτά από το εκλογικό σώμα και να διασπούν τους εργαζόμενους σε ακροδεξιούς, δεξιούς, κεντροδεξιούς, κεντροαριστερούς, ‘αριστερούς’ και ακροαριστερούς οπαδούς. Αυτό όμως σημαίνει πως τα πολιτικά κόμματα στον καπιταλισμό δεν είναι παρά μηχανισμοί ‘παπιοποίησης’ και ‘χηνοποίησης’ των εργαζόμενων ανθρώπων, δραστηριότητα που εκφράζεται σε εκλογικά ποσοστά με λάφυρο την κυβερνητική εξουσία για όσο διάστημα το κάθε κόμμα διατηρεί τα εκλογικά ποσοστά του πρώτου, του ‘νικητή’, γιατί η συμμετοχή στην πολιτική εξουσία του καπιταλισμού είναι ανάλογη με το ποσοστό κοινωνίας που το κάθε κόμμα καταφέρνει να παραπλανήσει. Με άλλα λόγια ο καπιταλισμός θα υπάρχει όσο η κοινωνία θα πείθεται, θα αναγκάζεται και θα αποδέχεται να «κάνει την πάπια»

   Οι κοινωνίες και η Ελληνική κοινωνία ιδιαίτερα, φαίνεται να συνειδητοποιούν σταδιακά, ακόμα κι’ αν αυτό προς το παρόν και συγκυριακά εκφράζεται με λάθος τρόπο, ή από σκοπιμότητα και από λάθος φορείς, πως στη μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας έχουν διαμορφωθεί οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για να πάψουν οι κοινωνίες να «κάνουν την πάπια» και να απαλλαγούν από τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και από το συμπλήρωμά του, το αστικό κοινοβουλευτικό σύστημα και στη θέση τους να οικοδομήσουν μια κοινωνία της ισότητας, της ισηγορίας, της ισοπολιτείας, της ισονομίας και κατά συνέπεια της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης, δηλαδή της Άμεσης Δημοκρατίας, με στόχο την Αταξική Κοινωνία και τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό[8].

   Τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα προς αυτή τη γνήσια  αντικαπιταλιστική κατεύθυνση δείχνουν, γι’ αυτό κα&iota

   Reply ↓
8. Χρήστος Σωτηρόπουλος 9 Αυγούστου 2012 at 11:25

   Μία απορία:

   Για ποιό λόγο υπάρχει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στο λινκ "Αριστερά", στο μενού του μπλογκ σας;

   Χρ. Σωτ.

   Reply ↓
9. PANOS 14 Απριλίου 2013 at 22:30

   Διηγημα δυστοπιας για τη μελλοντικη ευρωπη του σημερα…

   ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΚΤΟΡΑ 2065

   http://www.scribd.com/doc/131206084/%CE%95%CF%85%CF%81%CF%89%CF%80%CE%B7-%CF%84%CE%BF-2085

   Reply ↓