Λιγότερο όμως συζητήθηκε το παραπάνω, όσο το γεγονός ότι σε αυτούς με τα εισοδήματα πολλών μηδενικών βρέθηκαν αρκετοί βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμη περισσότερο, την προσοχή τράβηξαν οι δύο υπεύθυνοι οικονομίας του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης με μετοχές εκατοντάδων χιλιάδων στην Blackrock και την JPMorgan.
O ΣΥΡΙΖΑ βιάστηκε να μιλήσει για προσπάθεια σπίλωσης των στελεχών του. Αρκετοί από αυτούς επιχείρησαν να υπερασπίσουν τον εαυτό τους, επαναλαμβάνοντας όλα τα κλασσικά επιχειρήματα του αστικού κόσμου και κυρίως ότι κατέχουν νόμιμα ότι κατέχουν ή τέλος πάντων δεν φταίνε αυτοί αν τα κληρονόμησαν από τον μπαμπά τους, ούτε γνωρίζουν πως αυτός τα βρήκε.
Οι απλοί άνθρωποι, μη έχοντες καμιά σχέση με μαρξισμό ή πολλά οικονομικά, ξέρουν καλά κάποια πράγματα.
Για να ζήσεις μόνο από τη δουλειά σου, όσο ικανός και να είσαι, πρέπει να σου βγει ο κώλος, μα και να κάνεις το σκατό σου παξιμάδι. Αυτό το ξέρει πολύ πικρά ο εργάτης. Το διαπιστώνει με πόνο ο μικροβιοτέχνης και αγρότης που ξεκληρίζεται μετά από κόπο και αυταπάτες δεκαετιών. Το γνωρίζει και ο στιχουργός όταν γράφει ‘’η ταξική προέλευση κρατάει για αιώνες’’.
Πολύ περισσότερο, για να μαζέψεις λεφτά, ας πούμε της τάξης του ενός εκατομμυρίου ευρώ που τόσοι βουλευτές έχουν για πλάκα, σημαίνει ότι πρέπει επί σαράντα χρόνια να βάζεις στην άκρη κάπου 2.500 ευρώ το μήνα. Επί σαράντα χρόνια σταθερά και αδιαλείπτως και μάλιστα από τον πρώτο μήνα! Υπολογίστε ποιος θα είναι ο μισθός, αφού προφανώς πρέπει και να ξοδεύει κανείς.
Άρα πως προκύπτουν τα …αποθεματικά, αν όχι από τίμια εργασία;
Απλά τα πράγματα.
Η μια περίπτωση είναι να πρόκειται για κλεμμένη δουλειά και εκμετάλλευση κόπου άλλων. Σύμφωνοι, ‘’απόσπαση υπεραξίας’’ το λέμε αυτό. Για να συμβεί όμως τούτο, δεν αρκεί ο χωροφύλακας και ο εργοδοτικός δεσποτισμός. Είναι απαραίτητο, για να ειπωθεί λαϊκά ‘’να πουλήσεις τη μάνα σου και τον πατέρα σου’’. Να προσπεραστούν πολλά ηθικά και ανθρώπινα όρια και σε αυτό ακριβώς έχει διαπρέψει ο καπιταλισμός.
Η άλλη περίπτωση είναι να σου τα ‘’έδωσαν’’ άλλοι. Ποιος και γιατί; Λεφτά για πλάκα δεν μοιράζει κανένας. Αυτά τα χρήματα είναι βέβαιο ότι θα είναι βρώμικα. Όχι παράνομα απαραίτητα. Όπως έλεγε και ο πρώην Υπουργός της ΝΔ Β. Βουλγαράκης: ‘’το νόμιμο, είναι και ηθικό’’. Έτσι, καθόλα νόμιμα, μια τράπεζα έδωσε στον πρόεδρο της ΟΤΟΕ 800.000 ευρώ, αλλά όχι και χωρίς λόγο…
Μα αυτοί οι νόμοι είναι υπεράνω όλων; Και ποιος τους έφτιαξε; Ήρθαν από τον ουρανό; Ένας νόμος, όπως το μνημόνιο που ορίζει να τσακιστούν οι μισθοί και οι καλύψεις και να χαριστεί δημόσια περιουσία σε επιχειρηματίες, πρέπει να χαίρει της αναγνώρισης και του σεβασμού; Ή μήπως η καρδιά του νομικού συστήματος, έχει ακριβώς μια ταξική στόχευση, διαιώνισης της κοινωνικής ανισότητας και προστασίας του υφιστάμενου εκμεταλλευτικού καθεστώτος;
Καμία επίθεση δε γίνεται στο ΣΥΡΙΖΑ και πολύ περισσότερο σε όσους βουλευτές του βρέθηκαν με γεμάτη τσέπη. Οι εκπρόσωποι του συστήματος, όλοι αυτοί που μιλούν για ‘’αριστερούς με δεξιές τσέπες’’, ούτε το ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να στηλιτεύουν επειδή έχει φραγκάτους, ούτε τους έπιασε ο πόνος για τις απολύσεις που κάνει το ΚΚΕ στο Ριζοσπάστη. Τον εαυτό τους θέλουν να δικαιώσουν, ειδικά σήμερα που ο κόσμος είναι οργισμένος και μισεί όσους ‘’κατέχουν χίλιες φορές το περιττό’’.
Να τι γράφει πολύ παραστατικά ο Στέφανος Κασιμάτης στην Καθημερινή στις 19/12/2013, μιλώντας για τις περιπτώσεις Τσακαλώτου και Σταθάκη:
‘’Δεν υπάρχει τίποτε το μεμπτό σε αυτό – το λέω ειλικρινά. Η επιδίωξη του ατομικού συμφέροντος είναι κανόνας της ανθρώπινης φύσης. Το πρόβλημα είναι μάλλον της Αριστεράς εν γένει, που δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με αυτήν την απλή πραγματικότητα της ζωής και επιμένει να ονειρεύεται ότι μπορεί να την αλλάξει ριζικά’’.
Αν υπάρχει ένας αποπροσανατολισμός σε αυτή τη συζήτηση, αυτός βρίσκεται αλλού.
Ποιοι αλήθεια μπορούν να είναι βουλευτές σήμερα;
Ποια είναι η εικόνα κατά’ αρχήν: Σε μια Ελλάδα όπου οι εργατοϋπάλληλοι (εργαζόμενοι ή άνεργοι), είναι κοντά στο 60% και μαζί με τους αγρότες διαμορφώνεται ένα ποσοστό κοντά στο 70%, δεν υπήρξε καμία Βουλή στην Ελλάδα, όπου να υπήρχε μια αντιπροσώπευση αυτών των κοινωνικών τάξεων, πάνω από 2%! Οι βουλευτικές έδρες καταλαμβάνονται κατά κανόνα από αστούς και κυρίως από τους εκπροσώπους τους: Μεσοαστούς και τεχνοκράτες στην υπηρεσία των αστών. Συνήθως από τα ανώτατα κλιμάκια δικηγόρων, πολιτικών επιστημόνων, καθηγητών πανεπιστημίου, δημοσιογράφων και οικονομολόγων. Συνήθως μάλιστα όλοι αυτοί αντλούνται από συγκεκριμένες οικογένειες ανά την Ελλάδα.
Πως γίνεται και ‘’τυχαίνει’’ αυτό;
Δύσκολα θα πειστεί κανείς πως η Λίτσα που δουλεύει στο supermarket και πρέπει να βάλει κατσαρόλα για τέσσερα άτομα, θα βρει το χρόνο να διαβάσει ή θα έχει την άνεση να πει στο αφεντικό της ‘’συγνώμη, αλλά αύριο θα αργήσω λίγο, καθότι θα πεταχτώ για μια πολιτική ομιλία σε ένα εργοστάσιο''.
Η πολιτική, με την στενή έννοια τουλάχιστον, προϋποθέτει όχι απλά διαθέσιμο χρόνο, αλλά χρόνο ελεύθερο από καταναγκασμό και απειλές, ανεπηρέαστο από το άγχος της επιβίωσης, της κατσαρόλας και της επόμενης μέρας. Και όλα αυτά δεν ευδοκιμούν καθόλου στην αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, όπου ο καλός εργάτης που ίσως θα έχει το κεφάλι του ήσυχο, είναι αυτός που δεν τα αποζητά αυτά. Αλλιώς τον τρώει η μαρμάγκα…
Θα γελάσει όποιος ακούσει ότι ο Χάρης που απολύθηκε από την Χαλυβουργία, μιας και πλέον έχει χρόνο, θα περάσει μια βόλτα από τον Πρετεντέρη για να βγει στην τηλεόραση διαλαλώντας τις απόψεις του ή άμα δεν του κάνουν τη χάρη θα βγάλει μια εφημερίδα δική του, για να συναγωνιστεί άλλους.
Η δήθεν ελεύθερη κοινοβουλευτική δημοκρατία, απαιτεί τεράστιο διαθέσιμο εισόδημα, για να αγοραστεί πρόσβαση. Και αυτό δεν το έχουν βέβαια οι φτωχοί.
Δύο τρόποι υπάρχουν για να βρεθούν στη Βουλή εργαζόμενοι μισθωτοί.
Ο ένας είναι να ανήκουν στην κατηγορία των ακολούθων του εργοδοτικού συνδικαλισμού. Τόσοι και τόσοι Πρόεδροι της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ, της ΟΛΜΕ, της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, ακολούθησαν αυτό το δρόμο, καταλαμβάνοντας μάλιστα υπουργικούς θώκους ή/και θέση στις διοικήσεις του ΙΚΑ και άλλων ασφαλιστικών ταμείων. Πρόκειται για κλασσικό ρόλο γενίτσαρων… Ο Τσουκαλάς από εκεί προέκυψε.
Ο άλλος τρόπος ήταν μέσω της εκπροσώπησης των αριστερών κομμάτων. Και εδώ όμως, ελάχιστες ήταν οι τιμητικές περιπτώσεις, όπου μπορούσες να μιλήσεις πραγματικά για εργάτες ή υπαλλήλους. Κυρίως γινόταν λόγος για επαγγελματικά μισθωτά στελέχη επί δεκαετίες στους κομματικούς μηχανισμούς ή απαλλαγμένους συνδικαλιστές και τίποτα περισσότερο.
Η αλήθεια είναι πάντα λιγότερο συναρπαστική από όσο νομίζουμε: Στην αστική δημοκρατία, η εργατική τάξη και τα συμφέροντά της, είναι αποκλεισμένα, όχι μόνο λόγω του εγγενώς αντιδραστικού χαρακτήρα των θεσμών της, αλλά και μέσα στους ίδιους τους φορείς της κοινοβουλευτικής αριστεράς. Ως δια μαγείας, και εδώ κυριαρχούν, οι δημοσιογράφοι, οι οικονομολόγοι, οι καλλιτέχνες, οι καθηγητές πανεπιστημίου και φυσικά τα σχεδόν μόνιμα επαγγελματικά στελέχη.
Αν το ΚΚΕ μυρίζει κυρίως γραφειοκρατία, ο ΣΥΡΙΖΑ κυριαρχείται σχεδόν απόλυτα από αστικά και μικροαστικά στοιχεία στην εκπροσώπησή του. Τα απολογητικά επιχειρήματα είναι λίγο ως πολύ γνωστά: ‘’Αυτό που παίζει ρόλο είναι η στράτευση στις ιδέες’’, μέχρις και το πολυφορεμένο ‘’ο πλούσιος σε μας βουλευτής, μας κοσμεί, γιατί είναι προδότης της τάξης του. Τέτοιος άλλωστε δεν ήταν και ο Ένγκελς;''
Αν σε κάτι όμως σίγουρα δεν διαψεύστηκε ποτέ ο φίλος του Ένγκελς Καρλ Μαρξ, είναι ακριβώς ότι εν τέλει, στη γενική περίπτωση, τη συνείδηση και την πολιτική συμπεριφορά, την καθορίζει το είναι και το ‘’έχειν’’ του καθενός, τα ταξικά του συμφέροντα.
Θα μπορούσε άραγε ποτέ ο Τσουκαλάς να είναι υπέρ των ‘’άγριων απεργιών’’; Ή μήπως ο Σταθάκης υπέρ της διαγραφής ολόκληρου του χρέους, διακινδυνεύοντας το ‘’κούρεμα’’ των επενδύσεών του; Θα μπορούσε ο Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ με τα 150.000 ευρώ ετήσιο εισόδημα να ανατρέψει τα μνημόνια; Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι θα πεί να δουλεύεις με ''μπλοκάκι'', που δεν έχουν ιδέα από εργοδοτική τρομοκρατία ή την ταπείνωση και απαξία της απόλυσης, θα συνεπάρουν τους εργαζόμενους ή τους ανέργους;
Δεν είναι μόνο ζήτημα εικόνας ή ηθικής γενικά, αν και δεν πρέπει να υποτιμάται αυτή η πλευρά. Ούτε πρόκειται για στάση προσωπικής μομφής στο ένα ή στο άλλο πρόσωπο της αριστεράς.
Ας το πιάσουμε από την αρχή: το εργατικό κίνημα δεν είναι ενάντια στους αστούς ως πρόσωπα με αφηρημένο τρόπο και με κυρίαρχη την ηθική διάσταση. Όσο και αν αντλεί ορμή από αυτό, δεν αποκτά επαναστατική και απελευθερωτική διάσταση από αυτό το δρόμο. Συγκροτείται, αντίθετα, ενάντια στο αστικό σύστημα, ως σύστημα που αναπαράγει και προϋποθέτει την ταξική εκμετάλλευση και βία, μαζί με την κοινωνική ανισότητα.
Αντίστροφα τώρα: Όταν το εργατικό κίνημα, ως πολιτικό κίνημα επαναστατικής τομής, ‘’κοιτάζει’’ τον εαυτό του, δεν αναζητεί σωτήρες σε πρόσωπα που απλά ‘’γνωρίζουν’ ή ‘’μιλάνε καλά’’. Αντίθετα, έχει κυρίως ανάγκη, από δομές, που από άποψη υλικών ‘’αντικειμενικών’’ όρων, θα έχουν το μεγαλύτερο βαθμό ανεξαρτησίας από την αστική τάξη, την πιο οργανική -αλλά και αντιθετική- θέση εντός του συστήματός της και συνεπώς τη μεγαλύτερη ικανότητα για το σκληρό αγώνα, καθώς και για την επαναστατική τομή.
Να γιατί σε αυτό το δύσκολο και συχνά σισύφειο δρόμο αναζητήθηκε η συγκρότηση εργατικών κομμουνιστικών κομμάτων, μα και ανεξάρτητων από την αστική τάξη και την επιρροή της εργατικών συνδικάτων ή διεκδικήθηκε η ενότητα της εργατικής τάξης ως προϋπόθεση και δύναμη για κάθε κοινωνική συμμαχία ανατροπής.
Για να το πούμε αλλιώς: Όταν οι φραγκάτοι της αριστεράς δεν αποτελούν την ταπεινή εξαίρεση αλλά το θορυβώδη κανόνα, είναι δύσκολο μα και υποκριτικό να μιλεί κανείς για ‘’προδότες της (αστικής) τάξης τους’’, στην υπηρεσία των φτωχών, αλλά μάλλον για εκπροσώπους της πολιτικής της, μέσα σε όσους από τους δεύτερους παραμένουν ευκολόπιστοι.
Ο Ένγκελς ήταν λοιπόν η "ταπεινή εξαίρεση". Ο Λένιν ήταν ακόμη μία, μιας και ο πατέρας του ήταν διευθυντής σχολείου και η μητέρα του κόρη γιατρού, συνεπώς η καταγωγή του ήταν μικροαστική. Το ίδιο και τη Τσέτκιν. Ο τρότσκι γιός εμπόρου – κι αυτός μικροαστός. Ο Λίμπνεχτ γιός εμπόρου, η Ρόζα το ίδιο – κι αυτοί μικροαστοί. Ο πατέρας του Μαρξ δικηγόρος και μάλιστα επιτυχημένος – κι αυτός μικροαστός. Ο Τσε τα ίδια, ο Φιντέλ παρομοίως.
Ή όλοι αυτοί ήταν προδότες της τάξης τους ή ήταν χαφιέδες. Κι επειδή δεν ήταν χαφιέδες καλό είναι να μη γυρνάει κανείς και να δείχνει με το δάχτυλο, ούτε να θεωρητικοποιεί τόσο αβασάνιστα. Γιατί οι "φραγκάτοι" μπορεί ενίοτε να είναι πιο δημοκράτες (με την ουσιαστική έννοια του όρου) από τα διάφορα "επαγγελματικά στελέχη" που παρεπιδημούν στην αριστερά και που την έχουν κατ' επανάληψη βουλιάξει. Μπορεί… δεν είναι κανόνας, αλλά το θέμα είναι ότι ΔΕΝ υπάρχει κανόνας. Η ταξική συνείδηση μπορεί να είναι αντικειμενική, αλλά αυτό δεν μας λέει τίποτα για τις προθέσεις κανενός.
Όσον αφορά το συριζα, είναι προφανώς ένα διαχειριστικό κόμμα. Δεν είναι μυστικό, ούτε νομίζω ότι θεωρούν τους εαυτούς τους επαναστάτες. Αλλά είναι διαφορετικό να τους την πέφτεις πολιτικά για τις μαλακίες που κάνουν και εντελώς διαφορετικό να προσπαθείς να αποδείξεις ότι είναι όργανο της αστικής τάξης, επειδή αρκετοί βουλευτές του είναι "φραγκάτοι".
Και για να μην υπάρξει παρεξήγηση, είμαι από τους μισθωτούς που στις 25 έχουν άδειες τσέπες και έφτασαν να δανείζονται για το γάλα των παιδιών.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΟΥ
ΑΦΟΥ ΘΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΩ ΑΠΟΛΥΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΦΙΛΟ ΘΑ ΣΟΥ ΕΛΕΓΑ ΟΤΙ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΑΡΘΡΟ ''ΞΕΠΛΕΝΕΙ'' ΣΤΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ, ΟΛΑ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΗ, ΛΑΜΟΓΙΑ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ 30-40-50 ΧΡΟΝΩΝ , ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΠΑΡΑΞΑΝ ΤΟ ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ, ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΣΥΓΧΩΡΟΧΑΡΤΙ Σ'ΑΥΤΟΥΣ, ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ''ΠΑΜΠΛΟΥΤΟΥΣ'' ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ….
ΟΙ ''ΠΛΟΥΣΙΟΙ'' ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ,ΕΧΟΥΝ ΔΕΙΞΕΙ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ''ΦΤΩΧΟΥΣ'' ΣΤΗ ΤΣΕΠΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΥΗ ΨΥΧΗ ''ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ''
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΕΤΟΙΕΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΚΡΙΤΙΚΕΣ..
ΕΞΑΛΛΟΥ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΟΙ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΔΕΣ, ΜΠΑΜΠΗΔΕΣ ΚΑΙ MEGA-ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΣΚΟΙ…
ΟΧΙ ΒΟΗΘΕΙΑ Σ'ΑΥΤΟΥΣ ΡΕ ΣΥΜΜΑΘΗΤΗ …..ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΚΟ…..
Τεν Τεν,
Εύλογες η ενστάσεις σου, αλλά νομίζω πως "χάνουν στα σημεία".
Σημείο 1.
Από οικονομική άποψη, όντως οι Λένιν, Μαρξ, Ρόζα, Τσε κ.λ.π. ΔΕΝ ήταν απ' αυτούς που πάλευαν να επιβιώσουν. Όμως, είναι άλλο πράγμα το -σε κάθε περίπτωση μικρό- εισοδηματικό πλεόνασμα να αναλώνεται (επενδύεται) σε ΙΣΟΒΙΕΣ κινηματικές δράσεις και εντελώς άλλο πράγμα (έως και ΔΙΑΜΕΤΡΙΚΑ αντίθετο) η επένδυσή του στο …τζόγο(!) με στόχο τον εύκολο πλουτισμό (συσσώρευση και οικειοποίηση αντιπαραγωγικού πλούτου)· και, μάλιστα, όχι απλά στις μετοχές ενός π.χ. κερδοφόρου αγροτικού συνεταιρισμού, αλλά στο βρωμερότερο χρηματιστηριακό τζόγο (βλ. Blackrock, JPMorgan κ.λ.π.) που, ως γνωστό, οι αποδόσεις του προϋποθέτουν την πλήρη αποδοχή των όρων μιας "αιματολάγνου ηθικής" (και δείχνεις να ξέρεις καλά τι εννοώ…)
Σημείο 2.
Άραγε πόσο αντικειμενική και γνήσια μπορεί να είναι η ταξική συνείδηση των εν λόγω φραγκάτων ώστε να μας προϊδεάζει για τις …σοσιαλιστικές τους προθέσεις;
ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΗ τη λογική αναδεικνύει ο Παναγιώτης και μάλιστα με ταξικά επιχειρήματα και ΟΧΙ (όπως υποστηρίζεις) με εύκολες αποδείξεις περί "οργάνου της αστικής τάξης" λόγω φραγκάτων βουλευτών. (μια προσεκτική ανάγνωση θα σε πείσει)
Σημείο 3.
(Συμπερασματικά από τα προηγούμενα): Η πολιτική κριτική για "τις μαλακίες που κάνουν" δεν είναι καθόλου διαφορετικό πράγμα και καθόλου ξεκομμένο από το οικονομικό status των εν λόγω φραγκάτων -ειδικά όταν οι τελευταίοι αποτελούν τον "θορυβώδη κανόνα" και όχι μεμονωμένες περιπτώσεις. Απεναντίας, το ένα είναι διαλεκτικά δεμένο με το άλλο. Έτσι που η κλιμακούμενη μετάλλαξη του σύριζα σε διαχειριστικό κόμμα, ακόμα κι αν δεν ήταν εξ αρχής προφανής, να καθίσταται αναπότρεπτη και φυσικά ολοφάνερη. (Όπως πολύ εύστοχα αναφέρει και κάποιος χιουμορίστας μπλόγκερ «Αυτά συμβαίνουν σ' ένα κόμμα που κάνει βουλευτή όποιον περνάει έξω απ' τα γραφεία του.» Κι όπως γνωρίζουμε, εδώ και λίγα χρόνια τα γραφεία Χαρ. Τρικούπη και Κουμουνδούρου απέχουν μόλις ένα τσιγάρο δρόμο και μερικές καταπράσινες νερατζιές έξω από τα φιλόξενα γραφεία της Κουμουνδούρου. Come on, Δούρου…)
συντροφικά
chrismos
Το κακο ξεκινησε απο τον Ενγκελς, τον γιο του εργοστασιαρχη. Δηθεν ενδιαφερθηκε για την ¨Κατασταση της εργατικης ταξης στην Αγγλια". Καθαρη υποκρισια. Αμ, ο άλλος που μιλησε για τους διανοουμενους με αστικη καταγωγη που θα πλαισιαωσουν το εργατικο κινημα; Μεγαλη ζημια εκανε κι αυτος. Μονο ο Λενιν που ειχε δουλεψει χρονια ως προλεταριος στο εργοστασιο Πουτίλωφ μπορουσε να ηγηθει μια κομμουνιστικης επαναστασης. Ένα πραγματικα ανατρεπτικο κινημα θα πρεπει να περιλαμβανει στο καταστατικο του την προϋποθεση τα μελη του να αποποιουνται την κληρονομία πλουτου όπως εκαναν οι πρωτοι Χριστιανοι.
Για να σοβαρολογουμε: Το αρθρο μυριζει ψευδοαριστερη καρμιριά. Πουριτανικο φτωχοπροδρομισμό και αναπαραγει το ψευδος πως κατειχαν μετοχές ενώ ειχε ηδη γινει γνωστο πως ηταν μεριδια αμοιβαιων κεφαλαίων των οποιων τη συνθεση δεν νωριζει ο κατοχος.
Τελος μια προσωπικη ερωτηση: Αν ο Π. Μαυροειδής την Πρωτοχρονιά κερδιζε στο μεγαλο λαχείο μερικα εκατομμυρια ευρω θα επαυε να είναι αριστερος;
οπως θα καταλαβες κ. Μαυροειδη από την οξυτητα και το ''ηθος'' των αντιδρασεων, εχει πολύ βαθος το τραυμα…ετσουξαν παρα πολύ οι επισημανσεις σου και πρεπει και εσυ να σκεφτεις αν αυτο το πραγμα που γλυκα κριτικαρεις ειναι αριστερα
Επαναπροωθήσεις μεταναστών, Ε.Ε., Τουρκία, Κύπρος και Σύριζα
http://avantgarde2009.wordpress.com/2013/12/27/5626/
Αγαπητε συντροφε Παναγιωτη
Επειδη σε διαβαζω και τυχαινη να ειμαι βασικα συμφωνος με της θεωρητικες σου αναλησεις,στο συγκεκριμενο σχολιο νομιζω αδικης τον εαυτοσου.
Δεν θα επαναλαβω τα επιχειρηματα για το ποσοι φραγκατοι στην ιστορια ητανε πραγματικα προδοτες της ταξης τους ,και αυτο συνεβαινε σε καθε ιστορικη ανοδο του απελευθερωτικου-επαναστατικου κινηματος.Χωρις αυτο να σημαινη και οτι πολες φορες δεν λειτουργησαν και ως εκπροσωποι της ταξης τους στο επαναστατικο κινημα.Παραδειγματα πολλα και για την μια και για την αλλη περιπτωση…….
Θεορω ομως ατυχαιστατο και αδικο να ταυτιζης τις περιπτωσεις του Σταθακη και του Τσακαλωτου με τον απο πεποιθεση εργατοπατερα και πρακτορα στο εργατικο κινημα Παναγοπουλο.
Αδικαιστατο δε να μπερδευης αναμεσα τους και την συντροφησα και αποδεδηγμενα αγωνηστρια Ναντια Βαλαβανη επειδη ετυχε να κληρονομηση μια περιουσια με αξια την οποια αξιοποιησε στα πλαισια του συγκεκριμενου συστηματος
Τι θα επρεπε νακανη; να την μοιραση; προκαταβολικα πριν ακομα οικοδομησουμε την κομμουνιστικη κοινωνια.
Με συντροφικη αγαπη
Μιχαλης Τερζιδης
απαντώντας δημιουργικά στον σύντροφο Μιχαλη Τερζίδη, θέτω υπόψη του μια επιστολή που είχα στείλει στο ΠΡΙΝ στις 18/3/2008, αναφορικά με τα αριστερά λόγια και την δεξιά πράξη του εργατολόγου Αλέξη Μητρόπουλου, σήμερα βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ.
H πράξη μετράει καθόλου; Ή μας θαμπώνουν τα όμορφα λόγια;
Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του Αλέξη Μητρόπουλου και το σχετικό ρεπορτάζ του ΠΡΙΝ
Το ζύγισα αρκετές μέρες. Άλλαζα διαρκώς γνώμη, αλλά τελικά δεν γίνεται να μην εκφράσω τουλάχιστον την απογοήτευσή μου για την ευκολία μας να θαμπωνόμαστε από τα όμορφα λόγια των αστών διανοητών. ‘’Σφυροκόπημα του νεοφιλελευθερισμού’’ λοιπόν. Αυτός είναι ο τίτλος του σχετικού ρεπορτάζ με αφορμή την εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου του γνωστού εργατολόγου Αλέξη Μητρόπουλου. Ο τελευταίος είναι μορφωμένος και έξυπνος άνθρωπος. Ξέρει να εκτιμά καταστάσεις και περιόδους και να τοποθετείται ανάλογα. Με την εργατική τάξη και τα βάσανα της τι σχέση έχει άραγε; Μια και μοναδική κατά τη γνώμη μου: Σχέση επαγγελματική και επιχειρηματική ως επικεφαλής του μεγάλου δικηγορικού του γραφείου. Σε εποχές αδιάκοπης επίθεσης στα εργατικά δικαιώματα, οι ‘’πελάτες’’ σε αυτή την τάξη όλο και πληθαίνουν. Πόσο μάλλον που η συλλογική αντίσταση μέσα από ένα μαχητικό συνδικαλιστικό κίνημα, φαίνεται να κινείται στη σφαίρα της φαντασίας. Δεν διστάζει μάλιστα επαγγελματικά να υπερβαίνει και αυτή έστω την επαγγελματική επιχειρηματική ‘’υπεράσπιση’’ της εργατικής τάξης. Υπερβολές; Γνώριζα και εγώ τον Αλέξη Μητρόπουλο μέσα από τα βιβλία του και γενικά τον δημόσιο αριστερό λόγο του. Τον βρήκα ωστόσο στην πράξη απέναντι δύο φορές. Η πρώτη φορά ήταν στο αβέβαιο ξεκίνημα του Συλλόγου Εργαζομένων στα Φροντιστήρια, όταν ο κύριος Μητρόπουλος ήταν μαχητικός νομικός σύμβουλος της εργοδοσίας και ωρυόταν σε κάποια συνάντηση των δύο πλευρών γιατί το ΠΡΙΝ είχε γράψει δέκα γραμμές για τις απολύσεις εργαζομένων στα φροντιστήρια Ντάβος. Ακόμη τον βλέπω μπροστά μου… ακόμη θυμάμαι τα ειρωνικά χαμόγελα της προέδρου των εργοδοτών…Την δεύτερη φορά ήμουν πιο τυχερός, διότι γλίτωσα την κατά πρόσωπο συνάντηση και το αντίστοιχο ρεζιλίκι. Ήταν όμως πάλι το δικηγορικό του γραφείο, που είχε αναλάβει την νομική υποστήριξη του τότε εργοδότη μου, στην αντιπαράθεση του με σύντροφο, εργαζόμενο στην ίδια επιχείρηση, που είχε απολυθεί νύχτα επειδή είχε τολμήσει να απεργήσει και να αναπτύξει συνδικαλιστική δράση στον χώρο.
Μα ο άνθρωπος τα λέει καλά στο βιβλίο του θα πει κάποιος. Δεν το διάβασα και δεν ξέρω. Αλλά μήπως κάπου ξεχνιόμαστε; Αγαπητοί σύντροφοι, μήπως πρέπει να σκεφτόμαστε καλύτερα όταν πράττουμε και όταν γράφουμε, σε ποιους κυρίως πρέπει να απευθυνόμαστε; Γιατί μετά τα περί εργατικής χειραφέτησης και κομμουνιστικής προοπτικής πάνε περίπατο
Παναγιώτης Μαυροειδής Εφημερίδα ΠΡΙΝ 18/3/2008