ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΝΕΙΖΟΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ
Αρ. Διατ. Μ.Π.Αθηνών 437 /30-11-2012 , Α.Μ. 29328 , Ειδ.Αρ. 6162
Δελτίο Τύπου
25/07/2013
Την επαναπρόσληψη του συναδέλφου συνιστά η Επιθεώρηση Εργασίας μετά την τριμερή συνάντηση που πραγματοποιήθηκε χθες (24/7/2013). Ο συνάδελφος – εργαζόμενος στο τηλεφωνικό κέντρο της Εθνικής Τράπεζας μέσω της εταιρείας ICAP- είχε δεχτεί ύβρεις και απειλές από πελάτη της τράπεζας σε τηλεφωνική συνομιλία μετά από εισερχόμενη κλήση. Η τράπεζα θεωρώντας υπεύθυνο τον εργαζόμενο για την συμπεριφορά του πελάτη(!), ζήτησε την αντικατάστασή του και η ICAP τον απέλυσε
Η τράπεζα αρνείται να γνωστοποιήσει στον εργαζόμενο το περιεχόμενο της απομαγνητοφωνημένης συνομιλίας προβάλλοντας λόγους προστασίας προσωπικών δεδομένων. Όπως δήλωσε όμως η εξουσιοδοτημένη δικηγόρος της ΕΤΕ την συνομιλία έχει ήδη ακούσει η εταιρεία ICAP, μία τρίτη εταιρεία. Η προστασία προσωπικών δεδομένων πάει περίπατο όταν πρόκειται να απολύσουν εργαζόμενο.
Στο υπόμνημα που κατατέθηκε στην επιθεώρηση η τράπεζα δηλώνει «έλλειψη συμβατικού δεσμού» με τον συνάδελφο, το οποίο θεωρεί απλά υπάλληλο άλλης εταιρείας. Το γεγονός ότι ο συνάδελφος εργάζεται στις εγκαταστάσεις της τράπεζας, προσφέρει αδιάλειπτα τις υπηρεσίες του για πέντε συναπτά έτη, υπό την επίβλεψη προϊσταμένων υπαλλήλων της τράπεζας ενώ η εταιρεία ουδεμία γνώση έχει επί του αντικειμένου της εργασίας του, δεν έχει καμιά σημασία για αυτούς.
Είναι εκτός πραγματικότητας ότι η εταιρεία «ελέγχει την παροχή εργασίας» εκ μέρους του εργαζόμενου. Η εταιρεία δεν είναι σε θέση να ελέγξει το έργο διότι κατ΄αρχάς δεν έχει τις απαιτούμενες γνώσεις. Δανείζει εργαζόμενους όχι μόνο σε τράπεζες αλλά και σε εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, ασφαλιστικές εταιρείες κλπ, εταιρείες δηλαδή με εντελώς διαφορετικό αντικείμενο εργασίας. Αποτελεί λοιπόν την εταιρεία φαινόμενο, με τεχνογνωσία σε όλους αυτούς τους διαφορετικούς τομείς; Η πραγματικότητα είναι ότι αυτό στο οποίο ειδικεύεται είναι οι υπηρεσίες μιας διεύθυνσης Προσωπικού με μειωμένες μάλιστα αρμοδιότητες, αυτές της τήρησης των τυπικών υποχρεώσεων ενός εργοδότη προς τον ασφαλιστικό φορέα, τον ΟΑΕΔ κλπ. Σε ότι αφορά τα θέματα προσωπικού που προκύπτουν, απλά «παπαγαλίζει» και αποδέχεται οτιδήποτε ισχυριστεί η τράπεζα αφού αυτή είναι ο πελάτης της και «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο».
Δανείζει όχι μόνο σε μία αλλά σε πολλές και ανταγωνιστικές τράπεζες. Όταν για τους υπαλλήλους η διαρροή επαγγελματικών στοιχείων ειδικά προς τους ανταγωνιστές δεν νοείται, θέλουν να μας πείσουν ότι τέτοιου τύπου στοιχεία παρέχονται σε μια τρίτη εταιρεία η οποία έχει άμεση σχέση με τον ανταγωνισμό.
Στο διάστημα των πέντε ετών για το οποίο ο εργαζόμενος απασχολούνταν στην τράπεζα, εξαναγκάστηκε να παραιτηθεί από την εταιρεία Klisis (όταν η Εθνική αποφάσισε να διακόψει την συνεργασία μαζί της) για να προσληφθεί από την ICAP. Αυτή είναι μία ιστορία που έχει επαναληφθεί πολλές φορές για πολλούς συναδέλφους οι οποίοι χάνουν έτσι και το τελευταίο δικαίωμα να διεκδικήσουν την αποζημίωση απόλυσης που θα αντιστοιχούσε στον πραγματικό χρόνο εργασίας τους στην τράπεζα.
Στην σύμβαση έργου μεταξύ Εθνικής Τράπεζας και ICAP (προσκομίστηκε σαν στοιχείο στην Επιθεώρηση Εργασίας) αποδεικνύεται περίτρανα ο παρασιτικός ρόλος των εν λόγω εταιρειών που παρέχουν έργο «in house outsourcing». Ένας εργαζόμενος με μικτές αποδοχές 700 ευρώ κοστίζει τελικά τα διπλά στην Τράπεζα. Η εταιρεία πρέπει να αποκομίζει το δικό της κέρδος χωρίς καμιά ουσιαστική παροχή έργου μόνο και μόνο για να παίζει τον ρόλο του μεσάζοντα.
Με το «in house outsourcing» όπως το αποκαλεί η ίδια η Τράπεζα καταφέρνει να εκμεταλλεύεται διπλά τους ενοικιαζόμενους εργαζόμενους αφού δεν εφαρμόζει την κλαδική σύμβαση των τραπεζοϋπαλλήλων, δεν εφαρμόζει την επιχειρησιακή σύμβαση που ισχύει για τους υπόλοιπους τραπεζοϋπαλλήλους, δεν δεσμεύεται από τις διατάξεις του κανονισμού εργασίας. Αυτός είναι ο λόγος που η Τράπεζα απασχολεί ενοικιαζόμενους εργαζόμενους και όχι ότι αυτοί εκτελούν «τυποποιημένες» εργασίες «χαμηλού επιπέδου».
Ο κ. Επιθεωρητής «…συστήνει στην επιχείρηση [Εθνική Τράπεζα] την επανεξέταση της υπόθεσης σε συνεργασία με την ICAP προκειμένου να ικανοποιηθούν τα αιτήματα του προσφεύγοντα όπως επαναπροσληφθεί …». Περιμένουμε από την Διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας να σεβαστεί την απόφαση και να συμμορφωθεί με τις υποδείξεις του ελεγκτικού οργάνου. Δεν μπορεί να διασώσει το κύρος της όταν συνεργάζεται με εταιρείες που δεν διστάζουν να καταφεύγουν σε ψέματα όπως ότι δήθεν ο υπάλληλος έφυγε σε άδεια ενώ η εταιρεία του είχε ζητήσει να προσέλθει στα γραφεία της.
Οι ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι στις Τράπεζες και τις Ασφαλιστικές εταιρείες μέσα από τον ΣΥ.ΔΑ.Π.Τ.Τ. (Σύλλογο Δανειζομένου Προσωπικού Τραπεζικού Τομέα) θα αγωνιστούμε συλλογικά για να διεκδικήσουμε τα δίκαια αιτήματά μας. Η δύναμη που αποκτούμε όταν είμαστε ενωμένοι μπορεί να νικήσει αυτούς που νομίζουν ότι μόνοι τους μπορούν να καθορίζουν τους νόμους και τους κανόνες.
Το ΔΣ του Συλλόγου
Δανειζομένου Προσωπικού Τραπεζικού Τομέα
Sydaptt.net
ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ «ΡΥΘΜΙΣΗ» – ΑΠΟΡΡΥΘΜΙΣΗ
(ή επαναρύθμιση)
«ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ» N. 2956/2001
(ΕΝΟΙΚΙΑΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ)
και λοιπές επισημάνσεις
Γιατί στην Ελλάδα οι εργαζόμενοι την ονόμασαν,
Σύγχρονο Δουλεμπόριο :
1. Γιατί δεν είναι μία ρύθμιση με βάση το Ισχύον Δίκαιο .
Γιατί είναι μία «ρύθμιση» (με ή χωρίς εισαγωγικά) , με βάση τον συσχετισμό Ισχύος των κοινωνικών τάξεων – δυνάμεων – ομάδων .
2. Γιατί είναι μία ρύθμιση , με την οποία :
Οι ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι , είναι τόσο ελεύθεροι να διαπραγματεύονται (και μάλιστα αυτοπροσώπως) την εργατική τους δύναμη , όσο ελεύθεροι ήταν οι δούλοι κάθε φορά που η δουλεία ήταν θεσμοθετημένη .
Οι ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι , είναι συνακόλουθα τόσο ελεύθεροι να διαχέουν τις πτυχές της προσωπικότητάς τους στην ενεργειακή σφαίρα των κοινωνικών δρώμενων , όσο ήταν ελεύθεροι οι δούλοι κάθε φορά που η δουλεία ήταν θεσμοθετημένη.
Γιατί αυτή η ρύθμιση παρακάμπτει το ισχύον
Κράτος Δικαίου :
3. Η κάλυψη της προσφερόμενης θέσης εργασίας (του έμμεσου εργοδότη) γίνεται μέσω του γραφείου ενοικίασης (άμεσου εργοδότη) μετά από επιλογή που κάνει ο τελευταίος μεταξύ όλων των διαθέσιμων υποψηφίων για την προσφερόμενη θέση εργασίας βάσει των πληροφοριών που με οποιοδήποτε τρόπο κατέχει το γραφείο ενοικίασης και αυτό αντίκειται :
α) στα άρθρα (2 παρ.1, 22) του Ελληνικού Συντάγματος περί προστασίας της προσωπικότητας και της εργασίας .
β) στα άρθρα 4 , και πιό συγκεκριμένα στο 23 , της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου .
γ) στο ότι η σύμβαση που συνάπτει η εταιρεία προσωρινής απασχόλησης , με τους εργαζόμενους , είναι Λεόντιος εις βάρος των τελευταίων , ακόμα και αν οι εργαζόμενοι γνωρίζουν απολύτως τον βαθμό της άνισης μεταχείρισης που θα υποστούν στον εργασιακό χώρο για τον οποίο προορίζονται και τον τρόπο με τον οποίο θα μεταφέρονται από εργοδότη σε εργοδότη . Και τούτο διότι η ανάγκη των εργαζομένων για εργασία είναι «υπεράνω» των εργοδοτικών παρανομιών ή της εκμετάλλευσης της μειονεκτικής τους θέσης , είναι αδύνατον να αρνηθούν την εργασία ακόμα και με τέτοιους όρους που θα δούμε παρακάτω αναλυτικά .
δ) στον νόμο 2472/1997 περί προστασίας από διαχείριση προσωπικών και ευαίσθητων δεδομένων και δη εν προκειμένω διαχείρισης του εργατικού προφίλ , αλλά και της προσωπικότητάς συνολικά , του «DNA» με ή χωρίς εισαγωγικά , του εργαζόμενου .
Με βάση αυτή την διαχείριση τοποθετείται ο εργαζόμενος σε αυτή ή την άλλη θέση εργασίας , σε αυτόν ή τον άλλον εργοδότη . Διατηρείται ο εργαζόμενος στον προθάλαμο της πύλης της εργασίας ή εκτοξεύεται πρόωρα στην άβυσσο της ανεργίας . Βασικό κριτήριο για την «τύχη» του εργαζόμενου , για όσους επικοινωνούν με την πραγματικότητα , είναι «σε τι θεό» πιστεύει ο εργαζόμενος . Είναι εργαζόμενος «ορθόδοξος» ή εργαζόμενος «διαμαρτυρόμενος» ; Πρόκειται για FACE CONTROL στην είσοδο της αγοράς εργασίας .
Η διαχείριση αυτή , προσωπικών και ευαίσθητων δεδομένων , δεν προκύπτει κατά περίπτωση , μόνον αποδεικτικά , αλλά εγγενώς-λειτουργικά από την ίδια την φύση αυτής της λειτουργίας .
Η διαχείριση αυτή λειτουργεί ως κυριαρχική απαίτηση της εργοδοτικής πλευράς για την κάλυψη , όχι απλά των αναγκών μεμονωμένων επιχειρήσεων αλλά για την κάλυψη και διαιώνιση και των συμφερόντων και της πολιτικής αντίληψης , αυτής της ίδιας της κοινωνικής τάξης που επικαλέστηκε την ανάγκη εφαρμογής αυτού του θεσμού .
Το ότι δεν πρόκειται για κάλυψη αναγκών των μεμονωμένων επιχειρήσεων προκύπτει και από το ότι με τους νόμους 2639/98 άρθρ.5 και 2874/00 άρθρ. 12 επετράπη η λειτουργία ακόμα και ιδιωτικών γραφείων ευρέσεως εργασίας γιατί τάχα το κράτος , δεν μπορούσε (…), έπρεπε να παραδώσει στους εκπροσώπους του ισχυρότερου «κοινωνικού εταίρου» την διαχείριση του εργασιακού μέλλοντος των εκατομμυρίων υποκειμένων του ασθενέστερου «κοινωνικού εταίρου») .
Η «ελευθερία» των νόμων της Αγοράς , η όποια δηλαδή ακόμα και ψευδεπίγραφη ελευθερία της προσφοράς και της ζήτησης (της εργασίας εν προκειμένω) , «πάει περίπατο» .
Αναλυτικότερη τεκμηρίωση ως προς τις διαχείριση προσωπικών δεδομένων και προσωπικότητας :
α. Η διαχείριση αυτή του εργατικού προφίλ – των δεδομένων της προσωπικότητας και της φυσικής κατάστασης και εμφάνισης του υποψηφίου για κάθε θέση εργασίας , προκύπτει εξ ορισμού (της λειτουργίας και της διαδικασίας) . Θέλει ο έμμεσος εργοδότης εργαζόμενο συγκεκριμένων προδιαγραφών , στέλνει το γραφείο ενοικίασης (μερικούς μόνον ή έναν από τους διαθέσιμους) εργαζόμενους αυτών των προδιαγραφών .
β. Ακόμα και όλους τους υποψηφίους αν έστελνε το γραφείο ενοικίασης , θα λειτουργούσε τυπικά ή άτυπα ο κανόνας των απαραίτητων συστάσεων και για τον πρόσθετο λόγο της επαγγελματικής συνεργασίας , μεταξύ γραφείου ενοικίασης – έμμεσου εργοδότη , σε κάθε δε περίπτωση η συνέχεια της ενοικίασης σε άλλον εργοδότη θα εξαρτάται από την γνώμη και την θέληση του γραφείου ενοικίασης και μόνον .
γ. Ούτε η χρήση υπολογιστή (σύστημα μορίων) είναι δυνατόν να εξαλείψει τον κυρίαρχο λειτουργικό χαρακτήρα της διαχείρισης δεδομένων , διότι η τελική επιλογή λειτουργεί ανεξέλεγκτα – «υποκειμενικά» , βασίζεται δε στο σύνολο των με οποιοδήποτε τρόπο διαθέσιμων στοιχείων και πληροφοριών .
4. Λοιπές παρατηρήσεις που προκύπτουν από την εφαρμογή του θεσμού της ενοικίασης εργαζομένων :
α. Δυνατότητα σχεδιασμένου κατακερματισμού , πέρα από τον λειτουργικό κατακερματισμό που προκύπτει , του συνδικαλιστικού ιστού (ακόμα και με τις καλύτερες – τυπικά – ρυθμίσεις , που θα μπορούσαν να γίνουν) .
β. Η απόλυση ονομάζεται διακοπή ενοικίασης . Αυτό σημαίνει πως η οποιαδήποτε πραγματική συνδικαλιστική ιδιότητα όχι απλά και μόνο παύει αυτομάτως να προστατεύεται από το νόμο , αλλά το χειρότερο , προστατεύεται οικειοθελώς από τους ίδιους τους εργοδότες (άμεσο-έμμεσο) για τους απόλυτα ευνόητους λόγους .
Η βλαπτική μεταβολή ονομάζεται αλλαγή έμμεσου εργοδότη .
γ. Η (επιβεβλημένη) αλλαγή θέσης εργασίας λόγω προβλήματος υγείας , μετατρέπεται , σε απώλεια όχι μόνον της θέσης εργασίας στον έμμεσο εργοδότη αλλά και σε απώλεια εργασίας στον άμεσο εργοδότη (διακοπή ενοικίασης) .
δ. Η ίση μεταχείριση καταργείται εμμέσως πλην σαφώς από τον νόμο 2956 άρθρο 22 παρ. 2 , αφού ο εργοδότης υποχρεώνεται (σ.σ. : αρκεί) να παρέχει τις αμοιβές («δεν μπορεί να είναι κατώτερες») των Σ.Σ.Ε. του επαγγελματικού περιβάλλοντος ή της Γ.Σ.Σ.Ε. αν δεν υπάρχουν Σ.Σ.Ε. .
ε. Η αποδοχή περαιτέρω δυσμενών και παράνομων όρων και συνθηκών εργασίας , ευνοείται από την φύση της σύμβασης (Λεόντιος σύμβασις εις βάρος του ενοικιαζόμενου εργαζόμενου) .
στ. Η «προσωρινή» απασχόληση καθίσταται διαρκώς προσωρινή με την μέθοδο της σύναψης διαδοχικών συμβάσεων , αφήνοντας το κενό των απαιτούμενων ημερών κάθε φορά για την (τυχόν απαιτούμενη νομικά) δικαιολόγηση της ασυνέχειας της σχέσης εξαρτημένης εργασίας , είτε μεταφέροντας τον εργαζόμενο από εργοδότη σε εργοδότη ακόμα και με σημαντικά κενά ασυνέχειας στην απασχόλησή του (οπότε η εργασία καθίσταται όχι μόνο συνεχώς προσωρινή αλλά και συνεχώς διακοπτόμενη) .
ζ. Αν στα παραπάνω προσθέσουμε νέες μορφές εργασίας όπως μερικής απασχόλησης , εργασίας στο σπίτι , τηλεεργασίας κλπ , που εκ των πραγμάτων (του συγκεκριμένου κοινωνικοοικονομικού συστήματος , της πλήρους εργοδοτικής κυριαρχίας) υπονομεύουν την διασφάλιση του ελέγχου επί των εργοδοτικών υποχρεώσεων που απορρέουν από την σύμβαση εξαρτημένης εργασίας , τότε καταλήγουμε σε θλιβερό μέλλον για την τάξη των εργαζομένων .
Συνέπειες :
5. Η διαχείριση αυτή δημιουργεί ένα νέο εργατικό προφίλ του οποίου το ιδεολογικό δημιούργημα (πιθανότατα και το φυσικό δημιούργημά του) , θα ηγείται κάθε Εργατικής Εκπροσώπησης σε εθνικό και σε ευρωπαί’ι’κό επίπεδο . Πρόεδρος της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος , θα είναι πιθανότατα ένας εργαζόμενος , τηλεχειριζόμενος κατά κυριολεξία μέσω γραφείου ενοικίασης , με ότι αυτό συνεπάγεται .
ΤΕΛΙΚΑ , ΕΝΟΙΚΙΑΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ – νόμος 2956/2001 στην Ελλάδα = Σύστημα διαχείρισης της εργατικής δύναμης , κατά κυριολεξία της εργατικής αδυναμίας , σε ατομικό και το σπουδαιότερο σε συλλογικό – ταξικό επίπεδο .