«Ανεξάρτητα από διαφορετικές προσεγγίσεις, η προβολή σήμερα ενός κοινοβουλευτικού-κυβερνητικού στόχου οδηγεί την αντικαπιταλιστική Αριστερά, άσχετα από προθέσεις, σε ρόλο παραπληρωματικό του ΣΥΡΙΖΑ».Πρόκειται για απόσπασμα άρθρου του συντρόφου Γιάννη Ελαφρού στο «Πριν» της προηγούμενης Κυριακής.
Επειδή κατά την ταπεινή μου γνώμη τέτοιες διατυπώσεις οδηγούν άσχετα από προθέσεις στην ενίσχυση, αν όχι της Χρυσής Αυγής, του ΣΥΡΙΖΑ, ως της μοναδικής αριστερής δύναμης που προτείνει μια άμεση κυβερνητική εναλλακτική από τη σημερινή, τοποθετούμαι απέναντι της μέσω της απάντησης που δίνω σε ορισμένα σχετικά με αυτό το ζήτημα ερωτήματα.
- Η αντικαπιταλιστική και δη η κομμουνιστική αριστερά θα πρέπει να συμμετέχει σε κυβέρνηση ταξικής συνεργασίας τύπου Τζανετάκη, ή τύπου ιταλικού «ιστορικού συμβιβασμού»; Απάντηση: Κατηγορηματικά ΟΧΙ.
- Η ίδια αριστερά θα πρέπει να συμμετέχει, ή ακόμη και να στηρίξει μια κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών ή όπως αυτή που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ, η οποία μέσω συμβιβασμών με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό και δη την ΕΕ επικαλείται ότι μπορεί να δώσει λύση στα λαϊκά προβλήματα; Απάντηση: Κατηγορηματικά ΟΧΙ.
- Η αντικαπιταλιστική, κομμουνιστική αριστερά θα πρέπει να συμμετέχει ή να στηρίζει μια αριστερή κυβέρνηση τύπου Τσάβες, με όλες την αντιφατικότητα της πολιτικής της; Απάντηση: Ανάλογα με τον αν εκτιμά ότι το πρόγραμμα της προωθεί η όχι την υπόθεση του σοσιαλισμού.
- Η αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά θα πρέπει να συμμετέχει σε μια μετωπική κυβέρνηση, η οποία προφανώς θα στηρίζεται από ένα αντίστοιχο κοινωνικο-πολιτικό ισχυρό λαϊκό κίνημα, και θα εφαρμόζει ένα πρόγραμμα το οποίο έχει επεξεργαστεί και προτείνει η ίδια, και το οποίο εκφράζει την «μετωπική συμπόρευση των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής, αντι-ΕΕ, αντι-ιμπεριαλιστικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς»(θέση 61); Απάντηση: Κατηγορηματικά ΝΑΙ, διότι:
1.Αποτελεί θεωρητικά ατεκμηρίωτη παγκόσμια πρώτη σε ολόκληρο το μαρξιστικό ρεύμα, από τους κλασικούς του μέχρι τον δυτικό μαρξισμό, η γενική καταγγελία του κυβερνητισμού, ή ακόμη και η χρησιμοποίηση του όρου αυτού.
2.Η αποτυχία ανάλογων κατά το παρελθόν εγχειρημάτων, όπως άλλωστε και η αποτυχία των επαναστάσεων, ή εμπειριών όπως τα εργοστασιακά συμβούλια, δεν είναι δυνατόν να οδηγεί στην απόρριψή της προσπάθειας επανάληψης τους λαμβάνοντας υπόψη τα διδάγματα από τις ήττες.
3. Η άρνηση συμμετοχής σε μια μεταβατική κυβέρνηση και η αναμονή του Αγίου σοσιαλισμού ουσιαστικά , ακυρώνει το περιεχόμενο της μεταβατικής πρότασης, και ως προς αυτό τουλάχιστον σημαίνει ταύτιση με το ΚΚΕ. Αν δεχτούμε μια τέτοια άποψη προκύπτει το ερώτημα ποιος θα υλοποιήσει τα προτεινόμενα στο μεταβατικό πρόγραμμα που προτείνουμε στη θέση 43 .
4.Αφήνει αναπάντητο το ερώτημα ποιος θα αντικαταστήσει την σημερινή κυβέρνηση που αγωνιζόμαστε να ανατραπεί . Μήπως άμεσα η δικτατορία του προλεταριάτου;
5.Σημαίνει ότι είτε η μεταβατική πρόταση δεν έρχεται σε ρήξη και εντάσσεται στην καπιταλιστή διαχείριση, είτε αν εκτιμάται ότι έρχεται σε ρήξη, στο όνομα μιας κακώς νοούμενης επαναστατικής καθαρότητας, αντί να γίνεται προσπάθεια κατάκτησης της ηγεμονίας, αυτή παραδίδεται στους υπόλοιπους συμμάχους , και οι μη συμμετέχοντες διατηρούν για τον εαυτόν τους το ρόλο του θεατή αντί εκείνο του δρώντος , όπως θα έλεγε ο Μανώλης Αναγνωστάκης .
6.Η λογική της άρνησης συμμετοχής μιας συνιστώσας του μετώπου, αν τελικά γίνονταν αποδεκτή και από τις υπόλοιπες, θα οδηγούσε στο μετέωρο βήμα του πελαργού υπό την έννοια του κενού, που θα προέκυπτε από το ότι δεν θα υπήρχε κανείς για να εφαρμόσει το προτεινόμενο πρόγραμμα. Εκτός και αν θεωρείται ότι αυτό μπορεί , άμεσα να υλοποιηθεί με τη μορφή της κομμουνιστικής αυτοδιαχείρισης.
7. Κι’ αν πράγματι ο στόχος είναι ο παραπάνω, τότε σε τίποτα δεν θα διέφερε ούτε από λογικές του τύπου «να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό δίχως να καταλάβουμε την εξουσία», ούτε από το αναρχικό μπακουνικό, αδιέξοδο, το οποίο ουσιαστικά σήμαινε επίκληση της λαϊκής αυτενέργειας για να ασκείται τελικά η εξουσία από τη μπακουνική σέκτα.
8. Η άρνηση συμμετοχής, σημαίνει αδυναμία να φανταστούμε μια διαφορετική από την αστική μορφή άμεσης κυβερνητικής διαχείρισης με στοιχεία από την Παρισινή Κομμούνα, σε συνδυασμό με ότι άλλο σχετικό εφεύρει η λαϊκή αυτενέργεια, η οποίο ναι μεν δεν θα είναι άμεσα εργατική εξουσία, ούτε θα σηματοδοτεί το ολοκληρωτικό τσάκισμα της αστικής κρατικής μηχανής, όμως θα τα διευκολύνει.
9. Τελικά η μη συμμετοχή σημαίνει άρνηση της στρατηγικής του πολέμου θέσεων, δηλαδή της κατάκτησης οχυρών –μεταξύ των οποίων του κυβερνητικού- που θα διευκολύνουν την επαναστατική τελική έφοδο .
Σχετικά τώρα με την κεντρική ως προς το θέμα μας θέση του συντρόφου Παναγιώτη Μαυροειδή, δηλαδή ότι το θέμα είναι να κατακτηθεί η εξουσία και όχι η κυβέρνηση τέσσερα μόνον επιχειρήματα:
- Ως γνωστόν για το σύνολο της πολιτικής επιστήμης, μαρξισμού συμπεριλαμβανομένου η εκτελεστική εξουσία και η κυβέρνηση αποτελεί τμήμα της πολιτικής εξουσίας.
- Και η αστική τάξη ολοκλήρωσε την επανάσταση της όταν αφού είχε ήδη κατακτήσει σε μεγάλο βαθμό την οικονομική εξουσία, κατέλαβε και την κυβερνητική εξουσία.
- Η κοινή λογική και όχι μόνον η επαναστατική, λέει ότι το να έχεις ανατρέψει μια αστική κυβέρνηση και στη θέση της να έχεις μια κυβέρνηση που εφαρμόζει ένα αντικαπιταλιστικο-αντιιμπεριαλιστικό πρόγραμμα, μάλλον διευκολύνει παρά δυσκολεύει την κατάκτηση της συνολικής πολιτικής εξουσίας, της οποίας απώτερος πάντα στόχος είναι η απονέκρωση της .
Τέλος όσον αφορά στον συσχετισμό του κυβερνητικού στόχου με τον κοινοβουλευτισμό, που θέτουν και οι δυο παραπάνω τοποθετήσεις, θυμίζω το περισσότερο από ποτέ επίκαιρο απόσπασμα του Λένιν από τον «Αριστερισμό»:
«Πως μπορεί [σήμερα] να λέει κανείς ότι τάχα ο «κοινοβουλευτισμός είναι ξεπερασμένος πολιτικά», αν «εκατομμύρια» και «λεγεώνες» προλετάριων είναι ακόμη όχι μόνο υπέρ του κοινοβουλευτισμού γενικά, μα και ανοιχτά «αντεπαναστάτες»!; […..] Είναι φανερό ότι οι αριστεροί στη Γερμανία πήραν την επιθυμία τους και την ιδεολογικοπολιτική τους στάση για αντικειμενική πραγματικότητα. Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο λάθος για τους επαναστάτες.»[1]
Θυμίζω ακόμη ότι όταν ο Λένιν έριχνε το σύνθημα όλοι οι εξουσία στα σοβιέτ, υπήρχαν ήδη τα σοβιέτ, τα οποία απ’ ότι η ταπεινή μου αίσθηση της πραγματικότητας μου επιτρέπει να εκτιμώ, δεν υπάρχουν στην Ελλάδα του σήμερα, όπως δεν υπήρχαν και στη Γερμανία όταν ο Λένιν ειρωνεύονταν τους αριστεριστές που αρνούνταν τον κοινοβουλευτισμό, λες και είχε επικρατήσει κάποια Σοβιετική δημοκρατία[2].
Σε τελευταία ανάλυση εκτιμώ ότι η πρόταση σύστασης πολιτικού μετώπου με την παράλληλη άρνηση συμμετοχής στην κυβέρνηση που θα υλοποιήσει το πρόγραμμα του , είναι ανάλογη με τη στάση εκείνων που θέλουν την επανάσταση αλλά αρνούνται να συμμετέχουν στην υλοποίηση της, με άλλα λόγια με εκείνους που κατήγγειλε ο Ζίzεκ – πριν ταχθεί υπέρ της συνεργασίας με την «εθνική» αστική τάξη- οι οποίοι θέλουν την επανάσταση δίχως επανάσταση.
Στον ίδιο βαθμό που είναι αναγκαία άμεσα η σύσταση ενός πολιτικού αντικαπιταλιστικού αντιιμπεριαλιστικού μετώπου είναι αναγκαία και η πρόταση για μια αντίστοιχη κυβέρνηση. Η άρνηση συγκρότησης τους ακόμη και αν επιχειρηθεί να καλυφθεί στο παρά πέντε από μια επιφανειακή και πρόσκαιρη εκλογική συνεργασία, (κάτι που θα βρίσκεται και σε πλήρη αντίθεση με την υποτίμηση του κοινοβουλευτικού αγώνα εκ μέρους όσων αρνούνται το μέτωπο), αποτελεί καταστροφική αναπαραγωγή σε μικρογραφία του κουκουεδίστικου σεχταρισμού.
Γιώργος Ρούσης
…………………………………………………..
[1] Λένιν, Ο αριστερισμός παιδική αρρώστια του κομμουνισμού Άπαντα Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή , τόμος 41, σελίδα 41
[2] Λένιν Στο ίδιο, σελίδα 39
………………………………
Λιγο πιο σεμνα δασκαλε, πιο σεμνα…Ξερουν και αλλοι γραμματα
να μας πουν οι σεμνοι και εγγραμματοι της ανταρσυα πως απανταμε στο ζητημα της εξουσιας γιατι εχουν απαντησει σε ολα με το πληρεσταστο αντικαπιταλιστικο """"προγραμμα""""" παλης…συναγωνιστρια ακου τον γιωργο και να τον σεβεσαι…
γεμισαμε με διαννοουμενους που τα ξερουν όλα
και μπορουν ευκολα να τα δικαιολογουν ολα
ακόμη και τα αντιθετα μεταξυ τους
και δεν σηκωνουν και κουβεντα
καμια συμμετοχή σε καμια κυβερνηση . Ο Ρουσης αν θελει μπορει να γινει υπουργος στην μοναδική κυβέρνηση που μπορεί να γινει το επομενο διαστημα, αυτή του ΣΥΡΙΖΑ
Σύντροφε Ρούση, παρακαλώ να μην διαπράττεις λαθροχειρίες: ο Λένιν όταν κράζει τους γερμανούς αριστεριστές αναφέρεται στην άρνηση τους να κατεβαίνουν στις εκλογές. "Κοινοβουλευτισμός" ονομάζεται η συμμετοχή στις αστικές κοινοβουλευτικές εκλογές, όχι η προοπτική του να γίνουν κυβερνών κόμμα. Η Ανταρσύα δεν αρνείται την συμμετοχή στις εκλογές, αρνείται το ενδεχόμενο να γίνει κυβέρνηση και να υλοποιήσει το πρόγραμμα. Και στην απορία σου γύρω από το ποιος θα υλοποιήσει το πρόγραμμα, λέει ότι αυτό θα γίνει από την τάξη και το κίνημά της, μέσω των θεσμών εργατικής δημοκρατίας που αναπτύσσει κατά την διάρκεια του αγώνα της (εργατικός έλεγχος). Μην ξεχνάς ότι τα Σοβιέτ και παντού τα εργατικά συμβούλια ξεκίνησαν ως Κεντρικές Απεργιακές Επιτροπές, αιρετές και ανακλητές από την βάση. Τέλος, αν θες τσιτάτα απομωνομένα πάρε λίγο Ρόζα: "Στην αστική κοινωνία, η Σοσιαλδημοκρατία έχει από την ίδια τη φύση της το ρόλο του κόμματος της αντιπολίτευσης. Μπορεί να αποτελέσει κυβερνών κόμμα μόνο πάνω στα ερείπια του αστικού κράτους" – Ένα ζήτημα τακτικής (Ιούλιος 1899)
για του λόγου το αληθές, όλο το απόσπασμα από όπου παραθέτεις:
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΜΕΡΟΣ ΣΤΑ ΑΣΤΙΚΑ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΑ;
Οι γερμανοί «αριστεροί» κομμουνιστές με τη μεγαλύτερη περιφρόνηση –και με τη μεγαλύτερη ελαφρότητα– απαντούν αρνητικά σ’ αυτό το ερώτημα. Τα επιχειρήματά τους; Στο απόσπασμα που αναφέραμε παραπάνω είδαμε: «…να αποκρούσουμε με όλη την αποφασιστικότητα κάθε επιστροφή στις ιστορικά και πολιτικά ξεπερασμένες μορφές του κοινοβουλευτικού αγώνα…».
Αυτό το λένε με τέτια αξίωση που καταντά γελοίο και είναι ολοφάνερα λαθεμένο. «Επιστροφή» στον κοινοβουλευτισμό! Ίσως στη Γερμανία να υπάρχει κιόλας Σοβιετική Δημοκρατία; Μου φαίνεται όχι! Τότε πως μπορεί να μιλάει κανείς για «επιστροφή»; Μήπως αυτό δεν είναι κούφια φράση;
Ο κοινοβουλευτισμός «ιστορικά έχει ξεπεραστεί». Αυτό είναι σωστό με την έννοια της προπαγάνδας. Ο καθένας όμως ξέρει πως απ’ αυτού ως το ξεπέρασμα του κοινοβουλευτισμού στην πράξη υπάρχει ακόμη μεγάλη απόσταση. Για τον καπιταλισμό θα μπορούσε ακόμη πριν πολλές δεκαετίες και με απόλυτο δίκιο να ειπωθεί ότι «ιστορικά έχει ξεπεραστεί», αυτό όμως δεν παραμερίζει καθόλου την ανάγκη μιας μακρόχρονης και πολύ επίμονης πάλης πάνω στο έδαφος του καπιταλισμού. Ο κοινοβουλευτισμός «ιστορικά έχει ξεπεραστεί» από παγκόσμια-ιστορική άποψη, δηλαδή έληξε η εποχή του αστικού κοινοβουλευτισμού και άρχισε η εποχή της δικτατορίας του προλεταριάτου. Αυτό είναι αναμφισβήτητο. Η παγκόσμια-ιστορική όμως κλίμακα μετριέται με δεκαετίες. Δέκα ή είκοσι χρόνια νωρίτερα ή αργότερα, αυτό δεν έχει καμιά σημασία από παγκόσμια-ιστορική άποψη, αυτό, από την άποψη της παγκόσμιας ιστορίας, είναι μια μικρολεπτομέρεια που δεν μπορεί να υπολογιστεί ούτε κατά προσέγγιση. Μα γι’ αυτό ακριβώς το να καταφεύγει κανείς στην παγκόσμια-ιστορική κλίμακα στα ζητήματα της πρακτικής πολιτικής είναι πολύ μεγάλο θεωρητικό λάθος.
Ο κοινοβουλευτισμός «έχει ξεπεραστεί πολιτικά»; Αυτό είναι άλλο ζήτημα. Αν αυτό ήταν σωστό, θα ήταν σταθερή και η θέση των «αριστερών». Αυτό όμως πρέπει να αποδειχτεί με μια σοβαρότατη ανάλυση και οι «αριστεροί» δεν ξέρουν ούτε καν από που να αρχίσουν. Στις «Θέσεις για τον κοινοβουλευτισμό», που δημοσιεύτηκαν στο πρώτο τεύχος του «Δελτίου του Προσωρινού Γραφείου του Άμστερνταμ της Κομμουνιστικής Διεθνούς» («Bulletin of the Provisional Bureau in Amsterdam of the Communist International», February 1920) και που εκφράζουν καθαρά την ολλανδικο-αριστερή ή αριστερο-ολλανδική τάση, η ανάλυση, όπως θα δούμε, δεν αξίζει μια πεντάρα.
Πρώτο. Όπως είναι γνωστό, Οι γερμανοί «αριστεροί» από το Γενάρη ακόμη του 1919 θεωρούσαν τον κοινοβουλευτισμό «ξεπερασμένο πολιτικά», παρά την αντίθετη γνώμη τόσο επιφανών πολιτικών ηγετών, όπως η Ρόζα Λούξεμπουργκ και ο Καρλ Λίμπκνεχτ. Είναι γνωστό ότι οι «αριστεροί» έκαναν λάθος. Αυτό και μόνο το γεγονός ανατρέπει μονομιάς και συθέμελα τη θέση ότι δήθεν ο κοινοβουλευτισμός είναι «ξεπερασμένος πολιτικά». Οι «αριστεροί» έχουν την υποχρέωση να αποδείξουν, γιατί το τοτινό αναμφισβήτητο λάθος τους έπαψε σήμερα να είναι λάθος. Ούτε ίχνος απόδειξης δεν φέρνουν και δεν μπορούν να φέρουν. Η στάση ενός πολιτικού κόμματος απέναντι στα λάθη του είναι ένα από τα σπουδαιότερα και ασφαλέστερα κριτήρια για τη σοβαρότητα του κόμματος και για την εκπλήρωση στην πράξη απομέρους του των υποχρεώσεων του απέναντι στην τάξη του και στις εργαζόμενες μάζες. Να αναγνωρίζει ανοιχτά το λάθος του, να βρίσκει τις αίτιες του λάθους, να αναλύει την κατάσταση που το γέννησε, να εξετάζει προσεκτικά τα μέσα για τη διόρθωση του λάθους –αυτό είναι το γνώρισμα ενός σοβαρού κόμματος, αυτό θα πει εκπλήρωση απομέρους του των υποχρεώσεων του, αυτό θα πει διαπαιδαγώγηση και μόρφωση της τάξης και έπειτα και της μάζας. Οι «αριστεροί» της Γερμανίας (και της Ολλανδίας), εφόσον δεν εκπληρώνουν αυτή τους την υποχρέωση, εφόσον δεν καταπιάνονται με εξαιρετική προσοχή, επιμέλεια και περίσκεψη με τη μελέτη του ολοφάνερου λάθους τους, μ’ αυτό ακριβώς αποδείχνουν πως δεν είναι κόμμα της τάξης, αλλά ένας όμιλος, δεν είναι κόμμα των μαζών, αλλά μια ομάδα διανοουμένων και λίγων εργατών που αντιγράφουν τις χειρότερες πλευρές του διανοουμενισμού.
[synexeia apo prin]
Δεύτερο. Στην ίδια μπροσούρα της ομάδας των «αριστερών» της Φραγκφούρτης, απ’ όπου πήραμε τις πιο πάνω εκτενείς περικοπές, διαβάζουμε:
«…εκατομμύρια εργάτες που ακολουθούν ακόμη την πολιτική του κέντρου» (καθολικό κόμμα του «κέντρου») «είναι αντεπαναστάτες. Οι προλετάριοι του χωριού σχηματίζουν τις λεγεώνες των αντεπαναστατικών στρατευμάτων» (σελ. 3 της μπροσούρας που αναφέραμε πιο πάνω).
Βλέπει κανείς αμέσως πως αυτό λέγεται με μεγάλη έμφαση και υπερβολή. Το βασικό όμως γεγονός που εκτίθεται εδώ είναι αναμφισβήτητο και η αναγνώρισή του από τους «αριστερούς» μαρτυρεί ολοφάνερα το λάθος τους. Πως μπορεί να λέει κανείς ότι τάχα ο «κοινοβουλευτισμός είναι ξεπερασμένος πολιτικά», αν «εκατομμύρια» και «λεγεώνες» προλετάριων είναι ακόμη όχι μόνο υπέρ του κοινοβουλευτισμού γενικά, μα και ανοιχτά «αντεπαναστάτες»!; Είναι φανερό ότι στη Γερμανία ο κοινοβουλευτισμός δεν είναι ακόμη ξεπερασμένος πολιτικά. Είναι φανερό ότι οι αριστεροί στη Γερμανία πήραν την επιθυμία τους και την ιδεολογικοπολιτική τους στάση για αντικειμενική πραγματικότητα. Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο λάθος για τους επαναστάτες. Στη Ρωσία, όπου ο εξαιρετικά βάρβαρος και θηριώδης ζυγός του τσαρισμού γεννούσε για μια εξαιρετικά μακρόχρονη περίοδο και με εξαιρετικά πολυποίκιλες μορφές επαναστάτες διαφόρων αποχρώσεων, επαναστάτες γεμάτους καταπληκτική αφοσίωση, ενθουσιασμό, ηρωισμό και δύναμη θέλησης, στη Ρωσία το λάθος αυτό των επαναστατών το παρακολουθήσαμε από πολύ κοντά, το μελετήσαμε με ιδιαίτερη προσοχή, το ξέρουμε πολύ καλά και γι’ αυτό το βλέπουμε εξαιρετικά καθαρά και στους άλλους. Βέβαια για τους κομμουνιστές της Γερμανίας ο κοινοβουλευτισμός είναι «ξεπερασμένος πολιτικά»· το ζήτημα όμως είναι ακριβώς να μην παίρνουμε το ξεπερασμένο για μας, σαν ξεπερασμένο για την τάξη, σαν ξεπερασμένο για τις μάζες. Ακριβώς εδώ βλέπουμε πάλι πως οι «αριστεροί» δεν μπορούν να σκεφτούν, δεν μπορούν να φερθούν σαν κόμμα της τάξης, σαν κόμμα των μαζών. Έχετε υποχρέωση να μην κατεβαίνετε ως το επίπεδο των μαζών, ως το επίπεδο των καθυστερημένων στρωμάτων της τάξης. Αυτό είναι αναμφισβήτητο. Έχετε υποχρέωση να τους λέτε την πικρή αλήθεια. Έχετε την υποχρέωση τις αστικοδημοκρατικές και τις κοινοβουλευτικές τους προλήψεις να τις λέτε προλήψεις. Ταυτόχρονα όμως έχετε και την υποχρέωση να παρακολουθείτε νηφάλια την πραγματική κατάσταση της συνειδητότητας και της ωριμότητας ακριβώς όλης της τάξης (και όχι μόνο της κομμουνιστικής της πρωτοπορίας), ακριβώς όλης της εργαζόμενης μάζας (και όχι μόνο των πρωτοπόρων ανθρώπων της).
Και αν ακόμη όχι «εκατομμύρια» και «λεγεώνες», αλλά έστω και απλώς μια αρκετά σημαντική μειοψηφία εργατών της βιομηχανίας ακολουθούν τους καθολικούς παπάδες, και εργατών του χωριού τους τσιφλικάδες και τους πλουσιοχωρικούς (Grossbauern), τότε από δω βγαίνει πια αναμφισβήτητα το συμπέρασμα ότι ο κοινοβουλευτισμός στη Γερμανία δεν είναι ακόμη ξεπερασμένος πολιτικά, ότι η συμμετοχή στις βουλευτικές εκλογές και στην πάλη από το βήμα της βουλής είναι υποχρεωτική για το Κόμμα του επαναστατικού προλεταριάτου ακριβώς για να διαπαιδαγωγήσει τα καθυστερημένα στρώματα της τάξης του, ακριβώς για να ξυπνήσει και να διαφωτίσει τις καθυστερημένες, κακομοιριασμένες και αμόρφωτες μάζες του χωριού. Όσο καιρό δεν θα έχετε τη δύναμη να διαλύσετε το αστικό κοινοβούλιο και οποιοδήποτε αντιδραστικό ίδρυμα άλλου τύπου, είστε υποχρεωμένοι να δουλεύετε μέσα σ’ αυτά, ακριβώς γιατί εκεί μέσα υπάρχουν ακόμη εργάτες που τους έχουν αποβλακώσει οι παπάδες και η αποπνικτική ατμόσφαιρα των απομακρυσμένων χωριών. Διαφορετικά κινδυνεύετε να γίνετε απλούστατα φαφλατάδες.]]
Ο ΛΕΝΙΝ προτρέπει τους γερμανούς συντρόφους: ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΕΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΑ και ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΕ ΤΟ ΒΗΜΑ που προσφέρουν, όχι να γίνετε κυβέρνηση!
και τι σχεση εχουν τα παραπανω συντροφε με τον Αλαβανο;
για να μας λυσει το προβλημα της εξουσιας η ανταρσυα που τα εχει παει και πολυ καλα μεχρι στιγμης και εχει ανταποκριθει στις απαιτησεις στις εποχης…εργατικη κυβερνηση αυτη ειναι η λυση : ενεχει o ορος αυτος και τους δυο δρομους καταληψης της εξουσιας και τον κοινοβουλευτικο και τον επαναστατικο.ειναι μεγας αριστερισμος να λες δεν συμμετεχω ποτε και πουθενα με οποιο προγραμμα σε καμια κυβερνηση,απαντας οπως και το κκε στο 19ο συνεδριο…
μια κυβέρνηση ανωνυμε θα είναι ειτε εργατική ειτε αστική… ιδιοτυπες βραχυβιες καταστάσεις σε εξεγερσιακές ή επαναναστατικές συνθήκες, θα μετατραπουν γρήγορα στον ένα ή τον αλλο τυπο
δεν ξερω για το ΚΚΕ, αλλά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μαχεται για την εργατική εξουσία και την εργατική κυβέρνηση
οχι μονο δεχεται αλλά μαχεται για την πραγματωση τους
οσοι καμώνονται πως δηθεν από αυτο καταλαβαίνουν πως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν δεχεται να συμμετασχει ποτε και πουθενα, προσπαθούν απλά να πνίξουν τον καημό τους
δηλαδή την συμμετοχή ή στήριξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε μια κυβέρνηση διαχείρισης ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ και ΔΗΜΑΡ
θα περιμενουν πολυ
το αστείο είναι ότι ορισμένοι από αυτούς, δε διστάζουν να βαφτίζουν μια τέτοια κυβέρνηση ''ορισμένου τύπου εργατική κυβέρνηση''
σαν ορισμένους μουσουλμάνους: βαφτίζουν το χοιρινο κρέας ψάρι για να μπορεσουν να τσιμπολογησουν χωρις να αμαρτησουν
ρε σύντροφε Κώστα Χ. δεν κάνεις ένα κόπο να μας πεις και ποιοί είναι αυτοί που λες ότι τα λένε αυτά; Άμα είναι να συζητάμε με φαντάσματα καλώς…Γιατί εχω παρακολουθήσει όλο το διάλογο, έχω πάει σε αρκετές εκδηλώσεις στην Αθήνα και την επαρχία, έχω μιλήσει σε κάποιες ως μέλος του ΠΣΟ και δεν έχω δει ΚΑΝΕΝΑΝ να λέει αυτό που λες.
Ας μην φτιάχνουμε λοιπόν έναν αντίπαλο στα μέτρα μας, ας μην σχηματοποιούμε απόψεις με τρόπο βολικό, ας μην συνδικαλίζουμε λέγοντας ότι ο "αντίπαλός" μας λέει κάτι εντελώς άλλο από αυτό που λέει.
Η συζήτηση στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι αν μία σύγχρονη επαναστατική στρατηγική οφείλει να αναμετρηθεί με τα ερωτήματα:
-ποιός είναι ο αντίπαλος (σύγχρονος ιμπεριαλισμός και εγχώριος καπιταλισμός)
-ποιά είναι η αναγκαία σύγχρονη κοινωνική συμμαχία (και αυτό απαιτεί δουλειά από όλους μας, ποιές είναι οι τάξεις, πώς διαρθρώνονται κλπ.)
-ποιό είναι το αναγκαίο πρόγραμμα (εμβάθυνση, τεκμηρίωση, εκλαϊκευση ενός σύγχρονου μεταβατικού προγράμματος, σύνδεσή του με το καθημερινό πρόβλημα επιβίωσης)
-ποιό είναι το αναγκαίο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο (κοινωνικό κίνημα και οργάνωση λαού, μορφές δυαδικής εξουσίας, αντιθεσμοί, αλλά και πολιτικό μέτωπο στη βάση του μεταβατικού προγράμματος)
-ποιά είναι μία σύγχρονη απάντηση στο ερώτημα της εξουσίας (και της κυβερνητικής που αποτελεί υποσύνολό της)
όποιος θέλει να "κοντύνει" συνδικαλιστικά την κουβέντα στο επίπεδο της στήριξης ή όχι μίας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ όταν δεν τίθεται καν το ζήτημα στο εσωτερικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ νομίζω, σύντροφε, ότι δεν προσφέρει καλή υπηρεσία στο βάθεμα της συζήτησής μας
''Η «Αριστερή κυβέρνηση» του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να καταταχθεί στον κατάλογο των διάφορων τύπων εργατικών κυβερνήσεων και πιο συγκεκριμένα στο τύπο των κυβερνήσεων τις οποίες το κομμουνιστικό κίνημα κατέταξε στις φαινομενικά εργατικές κυβερνήσεις.''
σου θυμιζει κάτι?
Κανεις δεν λεει οτι μια κυβερνηση με τον συριζα, οπως ειναι τουλαχιστον οι συσχετισμοι στο εσωτερικο του σημερα, και τους αν.ελ. αποτελει μια τυπου εργατικη κυβερνηση!!!κανεις δεν το λεει αυτο στην ανταρσυα ουτε οι συσπειρωσεις…προφανως υπαρχουν ιδιοτυπου τυπου βραχυβιες κυβερνησεις που μπορουν να υιοθετησουν φιλολαικα συνθηματα οπως το εξω απο την εε και το ευρω με διαγραφη του χρεους.μια τετοιου τυπου ομως κοινοβουλευτικα εκλεγμενη κυβερνηση χρειαζεται ενα ρωμαλαιο εργατικο κινημα το οποιο θα ειναι σε θεση να εθνικοποιησει με βιαιο τροπο και χωρις αποζημιωση τους βασικους πυλωνες οικονομιας του κρατους,δηλαδη τα διαφορα μονοπωλια.τεσπα το ζητημα εξουσιαςλογικο ειναι να αποτελει βασικο πυρηνα πολιτικης διαπαλης στο εσωτερικο ενος μετωπικου μορφωματος,κομμουνιστικο κομμα δεν υπαρχει!!!!χορτασαμε τους μαρξιστικους ομιλους οχι αλλο(σωστα σου απαντησει ο τουλιατος μην δημιουργεις φαντασματα)
Το ζήτημα έχει τεθεί:
Θέλουμε μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ <μειοψηφική>, με ένα αντι ευρώ, αντι ΕΕ, αντικαπιταλιστικό λόγο, ή μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ <πλειοψηφική> με ένα αντι ευρώ λόγο μόνο ή κύρια, που θα έχει όμως μεγαλύτερη δυνατότητα απεύθυνσης στην κοινωνία?
Δεν είναι προτιμότερο μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ που θα έχει έναν πιο light λόγο & θα μπορεί να επικοινωνεί με τους απογοητευμένους από το ΣΥΡΙΖΑ? Να <υποστείλουμε> για λίγο τις κόκκινες σημαίες μέχρι να μαζέψουμε κόσμο & μετά τις ξανασηκώνουμε ψηλά?
Ένα ζήτημα είναι τι θα κάνει αυτός ο κόσμος, όταν αποφασίσουμε να ξανασηκώνουμε τις σημαίες. Να βαθύνουμε περισσότερο το λόγο μας. Θα συνεχίσει να μας ακολουθεί? Ή θα αλλάξουμε σιγά-σιγά την πορεία μας για να μην το πάρει χαμπάρι?
Δεύτερο ζήτημα είναι πως θα μπορέσει να συνειδητοποιήσει την ωμή πραγματικότητα συγκρούσεων στην οποία μπαίνουμε αν δεν έχει υπ’ όψιν του όλο το πεδίο στο οποίο εξελίσσεται η επίθεση του κεφαλαίου. Όχι επαναστατικές, αλλά ούτε απλές μεταρρυθμιστικές αλλαγές, είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν από μια οποιαδήποτε <κυβέρνηση της Αριστεράς>, που έρχονται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα του κεφαλαίου εθνικού & διεθνούς, αν δεν είναι αποφασισμένη να φτάσει την σύγκρουση στα άκρα. Αν δεν στηρίζεται σε ένα κίνημα βαθειά πολιτικοποιημένο, που έχει γνώση των ταξικών συσχετισμών στην Ελλάδα και διεθνώς.
Πως είναι δυνατόν να πιστεύουμε για παράδειγμα, ότι υπάρχει έστω και μία περίπτωση να σταθεί μια οποιαδήποτε <κυβέρνηση της Αριστεράς> που θα θέσει ζήτημα κλεισίματος του μεταλλείου στις Σκουριές, όταν είναι σίγουρο ότι την επόμενη μέρα θα αντιμετωπίσει εμπάργκο από ΕΕ & Καναδά τουλάχιστον για να μην πω από τον κόσμο όλον, γιατί η <διεθνής του κεφαλαίου> είναι αμείλικτη, αν δεν στηριχτεί από ένα ταξικό, με ισχυρή ιδεολογική πολιτική συγκρότηση, κίνημα?
Ή η ίδια κυβέρνηση πως είναι δυνατόν όχι να εθνικοποιήσει χωρίς αποζημίωση στρατηγικές βιομηχανίες (π.χ. ΕΛΔΑ, Πετρόλα), υπηρεσίες (π.χ. ΟΤΕ), τράπεζες για την ανάπτυξης της χώρας, όπως την εκτιμάει ή ίδια, αλλά να τις απαλλοτριώσει (με αποζημίωση), δηλαδή μια αστική, μεταρρυθμιστική αλλαγή, όταν είναι σίγουρο ότι από την επόμενη μέρα θα εξαπολυθεί η πιο λυσσασμένη επίθεση από ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ, ΜΜΕ και τράβα κορδέλα.
Ή κάτι πολύ απλούστερο: πως είναι δυνατόν να γίνει η οποιαδήποτε πολιτικά επικίνδυνη απεργία, όταν είναι σίγουρο ότι την ίδια μέρα θα κατέβουν εναντίον τους τα <πάντσερ> του κεφαλαίου. ΜΜΕ, καταστολή, επιστράτευση, δικαστήριο, απόλυση, αν δεν υπάρχει μια πολιτικά μάχιμη ΑΝΤΑΡΣΥΑ που θα απλώνει τα αιτήματα σε όλη τη γραμμή του μετώπου της αντιπαράθεσης και με κόσμο έτοιμο για την πιο σκληρή σύγκρουση?
Έτοιμος γιατί έχει συνειδητοποιήσει ότι τα βάζει με τα <ιερά & τα όσια> του κεφαλαίου και συνεπώς θα βρεί απέναντί του την πιο λυσσώδη αντίδραση.
Έτοιμος γιατί ξέρει ότι η συνολική επίθεση που δέχεται, επίθεση σε όλη τη γραμμή των δικαιωμάτων του & των κατακτήσεων του εργατικού κινήματος του προηγούμενου αιώνα, είναι ΣΥΝΟΛΙΚΑ από κεφάλαιο, ΕΕ, ΔΝΤ, ΜΜΕ,ΕΚΤ και δεν συμμαζεύεται. Αυτό λοιπόν, πρέπει όχι να το λέει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά να το βροντοφωνάζει όπου σταθεί & όπου βρεθεί.
Και θα κλείσω με μια <παραβολή>. Τον Αύγουστο-Οκτώβρη του 1920, έγινε στην Παταγονία μια εξέγερση των βοσκών που δούλευαν στις απέραντες εκτάσεις των εκεί τσιφλικάδων. Η εποχή που διάλεξαν ήταν οικονομικά επικίνδυνη για τους γαιοκτήμονες, γιατί συνέπεσε με την εποχή της κουράς των προβάτων (υπ’ όψιν ότι εκεί οι εποχές είναι ανάποδα από ότι εδώ). Ήταν η δεύτερη εξέγερση. Η πρώτη είχε γίνει ακριβώς ένα χρόνο πριν. Στην πρώτη οι προλετάριοι- βοσκοί είχαν έρθει σε σύγκρουση με τους μισθοφόρους των γαιοκτημόνων και ο αργεντίνικος στρατός που κατέβηκε από Μπουένος Άιρες, έπαιξε έναν <συμβιβαστικό> ρόλο ανάμεσα στα αντιπαρατιθέμενα μέρη & υποχρέωσε τους γαιοκτήμονες να κάνουν δεκτά κάποια από τα αιτήματα των απεργών. Η δεύτερη εξέγερση έγινε επειδή κανένας από τους όρους τις συμφωνίας γαιοκτημόνων- βοσκών δεν μακροημέρευσε. Με το ξέσπασμα της δεύτερης σύγκρουσης εργατών- μισθοφόρων, ξανακατέβηκε το αργεντίνικο ιππικό. Οι εργάτες νομίζοντας ότι θα παίξει πάλι <συμβιβαστικό> ρόλο όχι μόνο δεν τους επιτίθονταν αλλά όπου τους έβλεπαν σταματούσαν για να τους πουν τον πόνο τους. Αποτέλεσμα: το ιππικό έβαζε μπροστά τα μυδράλια και τους σκότωνε κατά εκατοντάδες. Οι απώλειες του στρατού (νεκροί άνδρες) ήταν λιγότερες από πέντε. Τους σκοτωμένους δεν τους έθαψαν αλλά τους έκαψαν για να μην μείνει ούτε ίχνος από αυτή την ιστορία στη συνείδηση των εργαζομένων της Αργεντινής. Ούτε ένας τάφος. Πολύ αργότερα χτίστηκε ένα κενοτάφιο από βοσκούς, στο σημείο του μεγαλύτερου μακελειού. Να σημειωθεί ότι η τότε κυβέρνηση της Αργεντινής δεν ήταν δεξιά αλλά σοσιαλδημοκρατική.
Είναι ποτέ δυνατόν να αντιπαρατεθούμε στο σύγχρονο ιππικό του κεφάλαιου (που σημειωτέον θα είναι πολύ σκληρότερο στη σύγκρουση από το αντίστοιχο αργεντίνικο), αν δεν ξέρουμε ποιοι είναι οι φίλοι μας & ποιοι οι εχθροί μας, αν έχουμε τον κόσμο μας απροετοίμαστο εν όψει των επερχόμενων συγκρούσεων, των οποίων η απεργία των καθηγητών είναι μόνο ένα μικρό πρελούδιο?
Για να μην πάμε & εμείς <αδιάβαστοι> . Αμαρτία είναι μετά από τόσο διάβασμα που έχουμε κάνει, των εξεγέρσεων όπου γης.
Διαβάζοντας την απάντηση του αγαπητού συντρόφου Ρούσση στο άρθρο του Γιάννη Ελαφρού, μου δημιουργήθηκε η ανάγκη για ορισμένα σχόλια τα οποία και σας παραθέτω.
Το 1ο σχόλιο αφορά βασικά αυτή την ανεπαίσθητη κατά τα άλλα λεπτομέρεια εύκολης μετατόπισης από την αυτοκυβέρνηση της εργατικής τάξης στη κυβέρνηση της αριστεράς. Αυτά προφανώς είναι ασήμαντες ευαισθησίες ρομαντικών κομμουνιστών.
«Η αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστεράθα πρέπει να συμμετέχει σε μια μετωπική κυβέρνηση, η οποία προφανώς θα στηρίζεται απόένα αντίστοιχο κοινωνικό-πολιτικό ισχυρό λαϊκό κίνημα, και θα εφαρμόζει ένα πρόγραμμα το οποίο έχει επεξεργαστεί και προτείνει η ίδια, και το οποίο εκφράζει την«μετωπική συμπόρευση των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής, αντί-ΕΕ, αντί-ιμπεριαλιστικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς»
«Το ΠΑΣΟΚ στη κυβέρνηση ο λαός στην εξουσία». Με αυτό το σύνθημα μεγαλώσαμε αρκετοί και κατά πως φαίνεται μεθοδολογικά (με άλλο περιεχόμενο βέβαια) μετατρέπεται στο «η αντικαπιταλιστική αριστερά στην κυβέρνηση» ο λαός στην εξουσία; Ο οποίος προφανώς και θα στηρίζει την κυβέρνηση του…
«Η αποτυχία ανάλογων κατά το παρελθόν εγχειρημάτων (σημ. κυβερνήσεων), όπως άλλωστε και η αποτυχία των επαναστάσεων, ή εμπειριών όπως τα εργοστασιακά συμβούλια, δεν είναι δυνατόν να οδηγεί στην απόρριψή της προσπάθειας επανάληψης τους λαμβάνοντας υπόψη τα διδάγματα από τις ήττες»
Μάλιστα. Μια τέτοια ιστορική ισοτιμία αποτίμησης μεταξύ της εμπειρίας των αριστερών κυβερνήσεων των επαναστατικών αποπειρών και των συμβουλίων, πραγματικά με εκπλήσσει από έναν συν/φο που έχει φάει το μαρξισμό με το κουτάλι. Λέγεται ότι ο μαρξισμός είναι η μέθοδος της αφαίρεσης, μόνο που πολλές φορές η μοναδική αφαίρεση που συμβαίνει είναι αυτή τη ψυχραιμίας της ανάλυσης στο όνομα της υπεράσπισης άποψης .
«Η άρνηση συμμετοχής, σημαίνει αδυναμία να φανταστούμε μια διαφορετική από την αστική μορφή άμεσης κυβερνητικής διαχείρισης με στοιχεία από την Παρισινή Κομμούνα, σε συνδυασμό με ότι άλλο σχετικό εφεύρει η λαϊκή αυτενέργεια, η οποίο ναι μεν δεν θα είναι άμεσα εργατική εξουσία, ούτε θα σηματοδοτεί το ολοκληρωτικό τσάκισμα της αστικής κρατικής μηχανής, όμως θα τα διευκολύνει».
Βέβαια. Αφού μας είναι δύσκολο «να φανταστούμε μια διαφορετική από την αστική μορφή άμεσης κυβερνητικής διαχείρισης», (η δυσκολία είναι και του συν/φου βέβαια, γιατί ούτε αυτός μας λέει πως αλλιώς μπορεί να είναι αυτή η κυβέρνηση), βάζουμε λίγο και από παρισινή κομμούνα σε μια κατά τα άλλα άγνωστη σύνθεση. Η οποία βέβαια, αφού είναι άγνωστη, οδηγεί τελικά και μας και τον κόσμο σε αυτό που ξέρουμε δηλαδή την κυβερνητική διαχείριση με άλλες προθέσεις εννοείται.
«Τελικά η μη συμμετοχή σημαίνει άρνηση της στρατηγικής του πολέμου θέσεων, δηλαδή της κατάκτησης οχυρών –μεταξύ των οποίων του κυβερνητικού- που θα διευκολύνουν την επαναστατική τελική έφοδο» .
Αφού όμως στο «πόλεμο θέσεων» η κυβέρνηση είναι ένα ακόμη «οχυρό» (αυτό δεν σηματοδοτεί το «μεταξύ των οποίων»;) γιατί δεν υπάρχει ούτε μια λέξη στα άλλα «όποια» αλλά μόνο στο κυβερνητικό;
Προχωρά ο καλός μας συν/φος περιλαβαίνοντας και τον Παναγιώτη Μαυροειδή.
«Θυμίζω ακόμη ότι όταν ο Λένιν έριχνε το σύνθημα όλοι οι εξουσία στα σοβιέτ, υπήρχαν ήδη τα σοβιέτ, τα οποία απ’ ότι η ταπεινή μου αίσθηση της πραγματικότητας μου επιτρέπει να εκτιμώ, δεν υπάρχουν στην Ελλάδα του σήμερα, όπως δεν υπήρχαν και στη Γερμανία όταν ο Λένιν ειρωνεύονταν τους αριστεριστές που αρνούνταν τον κοινοβουλευτισμό, λες και είχε επικρατήσει κάποια Σοβιετική δημοκρατία».
Μάλιστα προφανώς και συμφωνούμε ότι το να μιλάς για σοβιέτ, όργανα της εργ.τάξης κλπ δεν σημαίνει ότι υπάρχουν οι όροι να οικοδομούνται ή να οικοδομηθούν. Αλλά μήπως το να μιλάς για τη κυβέρνηση του αντικαπιταλιστικού, αντιιμπεριαλιστικού μετώπου σημαίνει ότι υπάρχουν οι διαμορφώνονται όροι για να υπάρξει αυτή; Γιατί 2 μέτρα και 2 σταθμά και γιατί αν δεν υπάρχουν σήμερα όροι και για τα 2 προτάσσουμε τον ένα και όχι τον άλλο;
Τελικά η διαλεκτική «όργανα του αγωνιζόμενου λαού + αξιοποίηση της κοινοβουλευτικής πάλης» είναι πολύ διαφορετική από την «πάλη για τη κυβέρνηση+ όργανα του λαού».
Εν κατακλείδι το άρθρο του καλού μας συν/φου εκφράζει την βαθύτατη ηγεμονία της τακτικής απέναντι στη στρατηγική, ηγεμονία που είναι πολύ πλατιά στην αντικαπιταλιστική και κομμουνιστική αριστερά. Άραγε τα τελευταία 40 χρόνια είχαμε πολλές επαναστάσεις, πολλά συμβούλια, ή πολλές τακτικές αριστερών κυβερνήσεων;
Αγαπητοί φίλοι στο aristero blog
παρακολουθω εδω και καιρο την προσπαθεια σας για εμβάθυνση στα ζητήματα πολιτικής και στρατηγική αριστεράς
ευχομαι να εισαστε πάντα ακουραστοι και δημιουργικοι..
με χαρα μου βλεπω αξιολογοτατες παρεμβασεις απο ονοματα που τα περισσότερα δεν γνωριζω καθολου και φανταζομαι οτι ειναι νεοι συντροφοι .
Θα ήταν πιστευω πολύ χρησιμο να υπαρχει ένα ενιαιο φορουμ ισοτιμου διαλογου και οχι παραλληλες προσπαθειες.
Μου έκανε αρνητική εντυπωση ότι το ''αριστερο βήμα'' το οποιο όταν δημιουργηθηκε μου γεννησε πολλές ελπίδες δε παρουσιαζει πλεον ολες τις αποψεις.
Αλλά ειναι και πολιτικα απρεπες να δημοσιευει αρθρο του αγαπητου μου Γιώργου Ρουση που αποτελει πολεμική σε άρθρα αλλων συντροφων, χωρις να εχει δημοσιευσει τα τελευταια! Ουτε καν ηλεκτρονικη συνδεση δεν κανει σε αυτα!
Γιατι?
η συζήτηση για μένα πρέπει να πιάσει την ταξική κατάταξη του ΣΥΡΙΖΑ .
απόψεις που τον κατατάσσουν στην σοσιαλδημοκρατία , και δυνάμεις που τον κατατάσσουν στην στροφή εργαζόμενων και νεολαιιστικων μαζών στην αριστερά εν μέσω κρίσης , δεν μπορεί να συνεχίσουν να παριστάνουν ότι έχουν πολιτική ενότητα .
δεύτερο θεμα που πρέπει να το βλέπουμε σαν σπουδαίο είναι το θέμα των σχημάτων . Η άρνηση της παραταξιοποίησης της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στους χώρους είναι από τα αριστερά . Ούτε εδώ μπορεί κάποια μεριά να αυτολογοκριθεί .
επίσης δεν μπορεί να υπάρχει η άποψη οπωσδήποτε κυβέρνηση με ΣΥΡΙΖΑ , αλλά δεν υπάρχει έτσι κι αλλιώς . Πάντως χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ εννοείται δεν γίνεται , κατανοητή η διαφορά , να μην γίνει σε μια λογική ταξικής συνεργασίας .
η ενότητα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν μπορεί να είναι κάτι που κρύβει πράγματα . Μόνο ο ανοιχτός κοινωνικός και πολιτικός πειραματισμός του μετώπου και των απόψεων που μπαίνουν μπορέι να επιβεβαιώσει το σωστό από το λάθος .
οι δεσμοί του χώρου πάνω πολύ πίσω έτσι κι αλλιώς , δεν θα χαθεί τιποτα . Θα είναι μεγαλη τομή μέσα στην αριστερα αν η συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ βγει και πει αλήθειες , αν βγει και πολώσει την πολιτική αντιπαράθεση .