Μιχάλης Ρίζος*
ΤΟΛΜΑ ΝΑ ΜΙΛΑ Ο ΠΕΡΙΣΣΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΄89! Τότε διέγραψε την αριστερή διαφωνία, τώρα κάθε διαφορετική φωνή.
Πριν λίγες ημέρες, η ΓΓ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, σε συνέντευξη τύπου για τις Θέσεις του κόμματος μπροστά στο 19ο Συνέδριό του, απάντησε ως εξής σε ερώτηση του «Πριν» για την κοινή δράση του κόμματος με άλλες αντικαπιταλιστικές δυνάμεις και τη δυνατότητα συνεργασίας του με κόμματα κομμουνιστικής αναφοράς που διαφοροποιούνται από το ΚΚΕ:
«Στις Θέσεις γράφουμε ότι αν εμφανιστούν πολιτικές δυνάμεις που στον έναν ή τον άλλο βαθμό συμφωνούν με την εργατική λαϊκή εξουσία κλπ θα αναπτύξουμε κοινή δράση μέσα στις γραμμές της συμμαχίας, μέσα στις γραμμές των μαζικών οργανώσεων της συμμαχίας.
Λέμε όμως κάτι πάρα πολύ καθαρά. Ότι με δυνάμεις πολιτικές και ομάδες που προέκυψαν από διάσπαση του ΚΚΕ, όχι δεν συνεργαζόμαστε.
Δεν πάνε να λένε ζήτω η δικτατορία του προλεταριάτου. Και θα στο εξηγήσω. Μιλάμε συγκεκριμένα τώρα, '89, '90, '91, μην πάμε μακριά. Αυτές οι δυνάμεις, τη δύσκολη ώρα, των μεγάλων ερωτημάτων και των συγχύσεων γιατί ανατράπηκε ο σοσιαλισμός και δεν μιλάμε τώρα για μέλη και για τον απλό κόσμο, μιλάμε για στελέχη, που εκείνη την ώρα άφησαν το καράβι, έκαναν άλλους πολιτικούς σχηματισμούς. Και εμείς ρωτάμε, δεν έχει σημασία αν ήταν μεγάλοι ή μικροί φορείς, να βγάλουμε τι είπανε για το ΚΚΕ; Μέχρι που λέγανε ότι τάχα έσερνε ο Χαρίλαος τα τσουβάλια με τα ρούβλια στην αυλή του Περισσού και τα τρώγαμε, τα μοιράζαμε μεταξύ μας, τα κάναμε βίλες και κότερα. Δεν ήταν μια απλή ιδεολογική αντιπαράθεση, να πεις εγώ διαφωνώ, άλλαξα γνώμη».
Δεν θα ασχολούμασταν με τοποθετήσεις που ξεπερνούν τα όρια της πολιτικής κριτικής – πολεμικής και υποβιβάζουν την αντιπαράθεση (που κουβέντα για διάλογο;) μεταξύ αγωνιστών και κομμουνιστών στα όρια της πιο χυδαίας μικροαστικής διαμάχης. Όμως είναι πρόκληση, ειδικά στη σημερινή περίοδο της κρίσης και της καπιταλιστικής επίθεσης, όπου η κομμουνιστική και επαναστατική στράτευση για τον πρωτοπόρο εργάτη, άνεργο ή νεολαίο είναι απείρως πιο δύσκολη και πιο αναγκαία συνάμα, να χρησιμοποιείται η ιερή έννοια της «κομματικότητας» ως μέσο για την παραχάραξη της πρόσφατης ιστορίας του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος στην Ελλάδα και την οχύρωση των κομματικών μελών στην προγραμματική και ιδεολογική ημιμάθεια.
Ας δούμε ορισμένα ζητήματα πιο συγκεκριμένα:
-Η γραμματέας του ΚΚΕ, στέλεχος του Πολιτικού Γραφείου και γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας του κόμματος την περίοδο εκείνη (’89-’91), ήταν στην ηγετική ομάδα που συνυπέγραψε και στήριξε πολιτικά-οργανωτικά (άρα και «κομματικά») το πιο δεξιό κοινωνικό συμβόλαιο της ελληνικής αριστεράς (και του ΚΚΕ) από τη μεταπολίτευση. Δηλ. το κοινό πόρισμα ΚΚΕ-ΕΑΡ, τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΚΚΕ-ΕΑΡ (γνωστή ως κυβέρνηση Τζανετάκη), καθώς και την οικουμενική κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΚΚΕ-ΕΑΡ, αμέσως μετά. Και το ’89 δεν ήταν μια απλή ημερομηνία. Τότε άρχιζε η επιδίωξη επιβολής και στην Ελλάδα του νεοσυντηρητικού χειμώνα, που σε συνδυασμό με την κατάρρευση του ανύπαρκτου σοσιαλισμού πήρε τη μορφή χιονοστοιβάδας, όμως η ΓΓ του ΚΚΕ μαζί με την πλειοψηφία της ΚΕ παραμύθιαζε («κομματικά» πάντα) τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ ότι ερχόταν η «άνοιξη της αριστεράς» και οι διαφωνούντες δεν την βλέπουν γιατί είναι «αντικομματικοί». Αυτές βέβαια οι κυβερνήσεις δεν σχετίζονταν με τη σημερινή «τρόικα εσωτερικού» ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΔΗΜΑΡ, ας προβληματιστούμε όμως για τη μήτρα από την οποία προέρχεται η σημερινή κυβερνώσα αριστερά και για την πολιτική διαπαιδαγώγηση του κινήματος και των κομμουνιστών στις κρίσιμες πολιτικές καμπές. Ας μην ζητάμε μόνο από άλλους τα ρέστα για την μονοσήμαντη προσήλωση στην «κυβερνητική λύση», τις εκλογές και την ευρωδιαχείριση του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ.
-Η γραμματέας του ΚΚΕ, στέλεχος του Πολιτικού Γραφείου και γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας του κόμματος την περίοδο εκείνη (’89-’91), ήταν αυτή που μαζί με τα σημερινά απολειφάδια του ΠΑΣΟΚ (Ανδρουλάκης, Δαμανάκη και σία), αλλά και πολλά από τα σημερινά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (πάλι λόγω «κομματικότητας»), διέγραψαν ομόφωνα τα μισά σχεδόν μέλη του κόμματος στις ηλικίες κάτω των σαράντα και το σύνολο σχεδόν της ΚΝΕ, επειδή διαφωνούσαν από τα αριστερά στην επιλογή Τζανετάκη κλπ. Ως δια μαγείας τότε η Αριστερά ενώθηκε απέναντι στην αριστερή διαφωνία, τώρα δεν μπορεί να κάνει κοινή δράση ούτε μέτωπο όλων των αντιΕΕ, αντιδιαχειριστικών, αντιιμπεριαλιστικών, κομμουνιστικών δυνάμεων για την αντικαπιταλιστική ανατροπή και την επιβίωση του λαού μας.
– Η γραμματέας του ΚΚΕ, στέλεχος του Πολιτικού Γραφείου και γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας του κόμματος την περίοδο εκείνη (’89-’91), κάνει ότι δεν άκουσε την ιδεολογική και πολιτική κριτική της αριστερής διαφωνίας τότε (που λίγο μετά συγκροτήθηκε στο ΝΑΡ) και που επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά από τις μετέπειτα εξελίξεις. Και τότε και σήμερα δυσκολεύεται να ξεχωρίσει τη δεξιά από την αριστερή κριτική. Και τότε και σήμερα τσουβαλιάζει το ΝΑΡ και την αντικαπιταλιστική αριστερά με τους ΠΑΣόκους, ακόμα και με τον «αυριανισμό». Την ΑΝΤΑΡΣΥΑ με το ΣΥΡΙΖΑ, τον ταξικό εργατικό αγώνα με (για όνομα του ΜΑΡΞ!) την απεργοσπασία. Γιατί; Η απάντηση είναι απλή. Γιατί πάνω απ’ όλα υπάρχει «κομματικότητα». Δεν έχει σημασία το πρόσημο ούτε το περιεχόμενο της διαφωνίας. Από τη στιγμή που φέρεται κατά της κομματικής απόφασης – γραμμής, είναι εξ ορισμού σύμφωνη με τα καπιταλιστικά σχέδια. Άμεση συνέπεια αυτής της λογικής βέβαια, είναι ότι η κυβέρνηση Τζανετάκη κλπ ήταν με τα επαναστατικά σχέδια!
– Η γραμματέας του ΚΚΕ, στέλεχος του Πολιτικού Γραφείου και γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας του κόμματος την περίοδο εκείνη (’89-’91), συνεχίζει όμως ακάθεκτη την απάντησή της:
«Έχουν σχέση αυτές οι ομάδες, αυτά τα στελέχη με το αδυνάτισμα του κινήματος; Ξέρεις καμιά φορά ο αντίπαλος δεν μπορεί να σου κάνει τη ζημιά που μπορεί να σου κάνει αυτός που είναι μέσα σου. Αυτές οι δυνάμεις παρά το μικρό ή μεγάλο μέγεθός τους έχουν ευθύνη για το αδυνάτισμα του κινήματος». Τώρα πλέον, στο όνομα της «κομματικότητας», η αντικαπιταλιστική αριστερά όχι μόνο γίνεται πραγματικός εχθρός του κόμματος – περισσότερο μερικές φορές και από τον αστικό αντίπαλο – αλλά έχει ευθύνη και για το αδυνάτισμα του κινήματος. Βεβαίως: Όταν η αυτοκριτική (όχι μόνο για το ’89 αλλά και γενικά) απουσιάζει, όταν ωριμάζει σε πολλούς αγωνιστές ότι χωρίς προγραμματικά, μετωπικά, οργανωτικά εφόδια και σύγχρονη κομμουνιστική στρατηγική – τακτική το κίνημα δεν μπορεί να νικήσει, τι πιο εύκολο (και δοκιμασμένο) να λες στα μέλη και στελέχη σου ότι για τις ανεπάρκειες του κινήματος φταίνε οι αντικομματικοί εχθροί και δη οι αριστεροί.
– Η γραμματέας του ΚΚΕ, στέλεχος του Πολιτικού Γραφείου και γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας του κόμματος την περίοδο εκείνη (’89-’91), δεν ξεχνά βέβαια και τη διεθνιστική διάσταση της «κομματικότητας». Που δεν είναι άλλη από την «υπεράσπιση του σοσιαλισμού του 20ου αιώνα» και των επιλογών του. Και μάλιστα η πραγματικότητα αντιστρέφεται σε όλο της το μεγαλείο. Αντί να προβληματιστούμε όλοι για τα αίτια της κατάρρευσης, για μια σύγχρονη μαρξιστική λενινιστική προσέγγιση της μεταβατικής κοινωνίας, για τον «άλλο δρόμο» απέναντι στο βάρβαρο, ολοκληρωτικό καπιταλισμό της εποχής μας, η ευθύνη για τη δυσκολία να πειστούν οι εργαζόμενοι για την κομμουνιστική αναγκαιότητα οφείλεται λίγο πολύ στους αντικαπιταλιστές που δεν υπερασπίζουν το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε: «Μα ποιοι τα λένε; Τα λένε αυτοί που λένε ότι είναι κομμουνιστές. Όταν λένε δεν υπήρχε σοσιαλισμός στην ΕΣΣΔ, αλλά υπήρχε γραφειοκρατία. Ε, όχι. Μέσα στο κίνημα με όποιον συναντιόμαστε δεν θα του ζητήσουμε ταυτότητα. Αλλά θα πάμε δηλαδή να συνεργαστούμε με αυτούς που φτύνουν το σοσιαλισμό του 20ου αιώνα και εμείς θα καθόμαστε να συζητάμε ή θα τσακωνόμαστε μπροστά στο λαό; Όχι δεν συνεργαζόμαστε με αυτούς. Τελείωσε. Και να ανασκουμπωθούμε εμείς οι κομμουνιστές υπάρχουν μάζες εργατικές, φτωχές λαϊκές, νεότερης ηλικίας που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, θα πάμε να συνεργαστούμε μαζί τους, δηλαδή μέσα στα σωματεία, μέσα στους φορείς κι εκεί θα έχουμε μεγάλο στομάχι. Όχι να τσακωνόμαστε τώρα, οι νυν και οι πρώην, για το τί ήτανε ο 20ος αιώνας».
Ας μας συγχωρήσει η ΓΓ του ΚΚΕ, αλλά αυτό που αναφέρει ως «κομματικότητα» είναι απλώς ο απολογητισμός ρεφορμιστικών επιλογών του κόμματος είτε παίρνουν τη μορφή του τακτικισμού και της υποταγής στην αστική στρατηγική (ανοιχτό διαζύγιο με την επαναστατική στρατηγική) είτε του σεχταρισμού (ανοιχτό διαζύγιο με την επαναστατική τακτική). Ένας κομμουνιστικός φορέας, ως πρωτοπορία της εποχής μας, πρέπει να επεξεργαστεί και να οργανώσει ένα σύγχρονο πρόγραμμα αντικαπιταλιστικής ανατροπής και εργατικής απελευθέρωσης, με γνώση, ανανεωτική τόλμη αλλά και σεβασμό στον επιστημονικό μαρξισμό, ως διαλεκτική ενότητα αντικειμενικής ανάλυσης της συγκεκριμένης κατάστασης και οργάνωσης της υποκειμενικής δράσης στο δοσμένο συσχετισμό δυνάμεων (και με στόχο την τροποποίησή του σε όφελος των επαναστατικών δυνάμεων).
Εξάλλου, μια βασική αντίληψη που προώθησε ο Λένιν στο «Τι να κάνουμε» είναι ότι οι εργάτες δεν γίνονται αυθόρμητα σοσιαλιστές, αλλά ρέπουν πιο πολύ προς τον συνδικαλισμό (και αν μιλάμε για μικροαστούς διανοούμενους προς τον ιδεολογισμό και την ουτοπία). Υπό αυτή την έννοια η σοσιαλιστική συνείδηση, το πολιτικό πρόγραμμα και η κομμουνιστική ιδεολογία θα λέγαμε σήμερα, προσφέρεται στην εργατική τάξη απέξω, από τους επαναστάτες διανοούμενους και το κόμμα – συλλογικό διανοούμενο.
Το σημερινό ΚΚΕ αδυνατεί να παίξει αυτό τον ιστορικό ρόλο. Η έλλειψη ιστορικής αυτοκριτικής (που μονότονα ονομάζει «κάποια λάθη»), δημιουργικής κριτικής στο «σοσιαλισμό» που κατέρρευσε, επαναστατικής προγραμματικής επεξεργασίας (και όχι λογοκοπίας και εξυπνακίστικης κριτικής για το τι μπορεί και δεν μπορεί να κατακτηθεί στον καπιταλισμό) και οργάνωσης της εργατικής τάξης σε πολιτικό κίνημα ανατροπής, το απομακρύνει από αυτή την συμβολή. Και αυτή την τάση δεν μπορεί να την αντιρροπήσει η εντατική δόση «κομματικότητας».
Γιατί η κομματικότητα είναι ιστορική, διαλεκτική έννοια. Δεν είναι ούτε ιδιοκτησία, ούτε θεοκρατική πίστη ούτε κωλοτουμπισμός χωρίς αρχές (υποκειμενισμός). Δεν μπορεί να είναι κομματικό και το ’89 (ως πολιτική επιλογή) και το 2012. Και η αντι ΕΕ πάλη και ο Χριστόφιας. Και ο Άρης και η Βάρκιζα. Και ο Οκτώβρης και ο ιστορικός συμβιβασμός. Και η εργατική δημοκρατία και οι δίκες της Μόσχας. Και ο Λένιν και ο Μπρέζνιεφ.
Σήμερα η κομματικότητα ταυτίζεται με τη στράτευση στα μεγάλα καθήκοντα που έχουμε μπροστά μας. Για να συγκροτηθεί το πολιτικά ανατρεπτικό, ανώτερα οργανωμένο, ταξικά ανασυγκροτημένο μαζικό εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα, με τα ανεξάρτητα όργανα αγώνα κι επιβολής της λαϊκής – εργατικής θέλησης. Για ισχυρό αντικαπιταλιστικό εργατικό μέτωπο και πόλο της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής Αριστερά, με την αυτοτέλεια και την ενωτική του πολιτική. Για αποφασιστικά βήματα σχεδιασμού και οικοδόμησης σύγχρονου φορέα- ΚΟΜΜΑΤΟΣ για τον κομμουνισμό της εποχής μας. Που θα ενώνει σε ανώτερο επίπεδο και θα ενισχύει τον ανατρεπτικό πολιτικό ρόλο του κινήματος. Για να αναπτύσσεται στρατηγικά και να πλαταίνει κοινωνικά και πολιτικά το αντικαπιταλιστικό μέτωπο.
Που θα έχει την ικανότητα να φέρει και να προβάλει την κομμουνιστική ιδεολογία στις εργατικές-λαϊκές μάζες, να μπορεί να οργανώσει και να προγραμματίζει τις κινήσεις του σύμφωνα με τις γενικές τάσεις της κοινωνικής αλλαγής, να εκμεταλλεύεται τις ευκαιρίες, να προβλέπει τις κινήσεις του αντιπάλου και γενικά να αποτελεί το πιο προωθημένο τμήμα της εργατικής τάξης, το οποίο γι’ αυτό θα πρέπει να διαθέτει μια πνευματική και ηθική υπεροχή.
Δεν εξαργυρώνεται αυτή η Κομματικότητα σε κυβερνητικές διαχειρίσεις, δεν χωράει στην Ε.Ε. και στη διαπραγμάτευση με τα καπιταλιστικά συμφέροντα, δεν πασχίζει για να κερδίσει λίγοι παραπάνω τηλεθέαση και δημοσκοπική ενίσχυση, ούτε θέσεις και ποσοστά στους κομματικούς μηχανισμούς.
Όπως λέγαμε και στο Πανελλαδικό Σώμα του ΝΑΡ για το επαναστατικό πολιτικό υποκείμενο, για μας βασικά στοιχεία της εργατικής δημοκρατίας (της κομματικότητας) είναι η πλατιά συλλογική συζήτηση για κάθε ζήτημα, η ελεύθερη έκφραση άποψης, ο συντροφικός διάλογος, το ανοιχτό και δημιουργικό πνεύμα (ιδιαίτερα σε εποχή αλλαγών, όπου πολλές βεβαιότητες καταρρέουν και άλλες πρέπει να επαναπροσεγγιστούν), ο σεβασμός και η συλλογική αξιολόγηση κάθε άποψης, η συντροφική κριτική και αυτοκριτική. Και, πάνω απ’ όλα, η διαμόρφωση ισχυρού θεωρητικού υπόβαθρου, η υπέρβαση των μορφών που αναπαράγουν τη διάκριση χειρωνακτικής-πνευματικής εργασίας, παραγωγών-υλοποιητών της πολιτικής μέσα στο κόμμα, η οικοδόμηση κριτηρίων και κατάλληλου οργανωτικού πολιτισμού στα μέλη, η δημοσιοποίηση όλων των απόψεων. Αν δεν υπάρχουν αυτές οι προϋποθέσεις, κάθε αναφορά στην εσωοργανωτική δημοκρατία και το ρόλο των μελών είναι κενό γράμμα. Αυτό συμβαίνει όταν η οργανωμένη και συλλογική δημοκρατική συζήτηση-απόφαση ακυρώνεται, δίνοντας τη θέση της στη «σιγή ιχθύος» που επικρατεί στο «κόμμα-φρούριο» ή στην «εικονική δημοκρατία» που επικρατεί στο «κόμμα στούντιο» των «ειδημόνων», των ατομικοτήτων, που διατηρούν περίκλειστα το προνόμιο του αλάθητου.
Το ΝΑΡ θα στρατευτεί σε αυτή την προσπάθεια με όλες του τις δυνάμεις. Και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Και θα συνεργαστεί με όλες τις αντιΕΕ, αντιδιαχειριστικές, αντιιμπεριαλιστικές, κομμουνιστικές δυνάμεις που θέλουν ειλικρινά να συμβάλλουν στην πάλη για την αντικαπιταλιστική ανατροπή. Είτε θέλει, είτε δεν θέλει η ΓΓ του ΚΚΕ, η ταξική πάλη έχει τους δικούς της νόμους που δεν χωράνε στην ιδιοκτησία του κομματικού μηχανισμού.
*ένας αντικομματικός διαγραμμένος το ’89, νέος κομμουνιστής 23 ετών τότε. Μια συντομευμένη εκδοχή του άρθρου δημοσιεύτηκε στο «Πριν» 30/12/2012
Περισσότερα διαβάστε εδώ:
Ποιος θυμάται τις κυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα;
Δύο κυβερνησούλες, μια σταλίτσα η κάθε μία!-Οι κυβερνήσεις Τζανετάκη, Ζολώτα στον (έμμεσο) απολογισμό του ΚΚΕ
απο την ιστορια ξερουμε πως οταν μια αρχουσα ταξη κλυδωνιζεται, κηρύσει ενα πολεμο με μια γειτονικη χώρα για να μπορεσει να ''ενώσει'' το λαό και να ξεχασει αυτος τα χάλια της…καπως ετσι συμβαινει και με το ΚΚΕ. Εχει βουίξει ο τοπος για την αυτοκτονικη πολιτική της ηγεσίας του και για αυτο η παπαρηγα και ο ριζοσπαστης επιτιθενται σε ΝΑΡ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ με βιαιότητα δυσαναλογη από την πολιτικη βαρυτητα αυτων των ρευματων…Τα λένε στη νυφη να τα αουει η πεθερα! εστω και ετσι γινεται μια κουβεντα
http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=30/12/2012&id=14368&pageNo=13&direction=-1
γραφεις αιχρα ψεμματα. Το ΚΚΕ δεν συνεργαστηκε ποτ ουτε με ΠΑΣΟΚ ουτε με ΝΔ. Αυτα τα εκαναν οι φιλοι σου στου ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ. Έλεος πιά!
Κάνεις μεγάλο λάθος φίλε/φίλη μου. Ο συνασπισμός της αριστεράς και της προόδου ήταν πολιτική συμμαχία ΚΚΕ και ΕΑΡ. Επειδή από ότι φαίνεται δεν είσαι μόνο εκνευριστικά δύσπιστος αλλά και τραγικά ανιστόρητος διάβασε κανά βιβλίο, κάνα περιοδικό, στη ξεφτίλα ψάξτο στο ίντερνετ για να δεις ποιοι συγκυβέρνησαν τότε. Αυτά τα έχει γράψει η ιστορία… ελπίζω όσοι βλέπουν παντού ψεύτες και προβοκάτορες να καταφέρουν να ξεφύφουν κάποτε από το βούρκο της ημιμάθειας…
Το ΚΚΕ συμμετείχε στο Συνασπισμό από την ίδρυση του μέχρι τον Ιούνη του 1989. Στο διάστημα αυτό στήριξε τη συμμετοχή του Συνασπισμού στις κυβερνήσεις Τζανετάκη με τη ΝΔ (Ιούνης-Σεπτέμβρης '89) και Ζολώτα με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ (Νοέμβρης '89-Μαρτης '90). Η συμμετοχή επικυρώθηκε από τα όργανα του ΚΚΕ: ανακοίνωση του ΠΓ (2/7/89) και απόφασης Ολομέλειας της ΚΕ (11/7/89) για την κυβέρνηση Τζανετάκη, απόφαση Ολομέλειας της ΚΕ για την κυβέρνηση Ζολώτα (2/11/89). Η στήριξη των κυβερνήσεων με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ εκφράστηκε με τη στάση των βουλευτών του ΚΚΕ στα πλαίσια της ενιαίας κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΝ, στην οποία και ήταν πλειοψηφία. Μόνο ο Κώστας Κάππος διαφοροποιήθηκε και έσωσε την τιμή της κομμουνιστικής Αριστεράς. Και οι βουλευτές που στη συνέχεια στη διάσπαση ΚΚΕ-ΣΥΝ τάχθηκαν με το ΚΚΕ, στήριξαν τις κυβερνήσεις: Φλωράκης, Καλούδης, Κατσαρός, Κοσιώνης, Κόρακας, Κωστόπουλος, Σκυλάκος, Στριφτάρης, Παφίλης.
Αυτή η αλήθεια.
Το να ασχολείται κάποιος με τις φαντασιώσεις της Γ.Γ,καταντάει διαστροφή.Το κόμμα αυτό με ευθύνη της ηγετικής κλίκας οδεύει προς την καταστροφή και την αυτοδιάλυση.Τό ότι δεν είχε την τύχη των άλλων κομμονιστικών κομμάτων της Ευρώπης μέχρι τώρα,οφείλεται στην οικονομική σχέση που είχε μέσω των επιχειρήσεων του με την αστική τάξη,και κατά δεύτερο λόγο επειδή το καθεστώς το είχε ανάγκη σαν ανάχωμα σε οποιαδήποτε κινηματική ή άλλη λαική προσπάθεια.Ή οικονομική και όχι μόνο κρίση το ανάγκασε ν'αποκαλύψει το πραγματικό του πρόσωπο που επιμελώς έκρυβε επί δεκαετίες.Οι τελευταίες απολύσεις στο 'ριζοσπάστη' και τα παζάρια με τον Χατζηνικολάου για την πώληση της συχνότητας του 902,θα έχουν καταλυτικές επιδράσεις και θα επιταχύνουν εξελίξεις που δεν προαιωνίζουν τίποτα καλό για το ιερατείο του περισσού.
ρε συντροφακια του ΝΑΡ…Κατανοω την οργη σας. Αλλά μη χασετε τη μπαλα. Οι χοντροκοπιες της Παπαρήγα, αλλά και οι καθημερινές επιθέσεις του Ριζοσπάστη ενάντια σε ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ειδικά εναντίον σας, στοχεύουν στο να κατέβουν οι γρίλιες και να σταματήσει καθε συντροφική συζητηση μεταξυ κομμουνιστων.
Θα κανετε τετοια χαρη?
Περιμενω κατι καλυτερο από σας
συντροφικα και αλληλεγγυα
Γρηγόρης Λ/Μεταμόρφωση
Ακριβώς αύτο που λες στο τέλος κριτικάρει ο σφος Ρίζος στο άρθρο του. Δλδ. επίσημα το ΚΚΕ συμμετέχει ενεργά σε κάνα διάλογο μεταξύ κομμουνιστών… ή μεσα σε κανένα μέτωπο ή ακόμα και στο ίδιο το κίνημα…???
Γιατί δεν βλέπω τις ορδές των "από τα κάτω" οπαδών του ΚΚΕ να επιζητούν διάλογο με άλλους (ή και με το εργατικό κίνημα εν τέλει)…? Το ΝΑΡ φταίει και γι αύτο επειδή κάνει κριτική στην ηγεσία του ΚΚΕ…?
η …αυτοκριτική του ΚΚΕ για τις κυβερνησεις με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ:
‘’Φτάνουν οι άθλιοι στο σημείο να χρεώνουν στο ΚΚΕ και στους εργατικούς αγώνες τις συνέπειες του δικού τους συστήματος και της δικής τους πολιτικής διαχείρισης, όπως το κλείσιμο εργοστασίων, την ανεργία, το προσαρμοσμένο στις ανάγκες των καπιταλιστών κράτος, τις καταστάσεις εκφυλισμού των Πανεπιστημίων που συνεπάγεται η (από χρόνια) παράδοσή τους στις πολυεθνικές και τα μονοπώλια. Κάποιοι θυμήθηκαν ακόμα και την τρίμηνη συγκυβέρνηση του '89 ή τη βραχύχρονη οικουμενική που ακολούθησε, για να πουν ότι το ΚΚΕ άσκησε κυβερνητική εξουσία (!) και άρα έχει και αυτό ευθύνη για το σημερινό δράμα του λαού. Είναι αδίστακτοι και σάπιοι, καθρέφτης του συστήματος που υπηρετούν’’.
Με τέτοια αυτοκριτική…..
Δεν τον ξέρω τον άνθρωπο, αλλά αν ο συγγραφέας του πονήματος είναι πάνω από, ας πούμε, 22 χρονών, υπάρχει θέμα και θα πρέπει να το κοιτάξει. Γιατί μόνο 20χρονος απογειωμένος θολός "αντικαπιταλιστής" μπορεί να κάνει τέτοια αναλυσάρα που καταλήγει στο ότι για όλα φταίει η κακή "κομματικότητα"(!?). Εγώ πάντως το πιστεύω ακόμα ότι τέτοιες ανώριμες φωνές είναι μειοψηφία μέσα στο ναρ (όχι στην ανταρσύα, εκεί είναι πλειοψηφία, στο ναρ μόνο), και ότι η πλειοψηφία έχει ξεπεράσει τέτοιες παιδικές αρρώστιες. Σε κάθε περίπτωση έχει πλάκα γιατί η "κυβέρνηση τζανετάκη" είναι για τα ανώριμα-μεταμοντέρνα κομμάτια της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, ό,τι η τασκένδη για τους μαοικούς. Δεν πα να περάσουν 100 χρόνια, δε λιώνει με τίποτα η καραμέλα.
αυτι που λεει να λιώσει με τιποτα ειναι η ντροπή της Παπαρήγα και των λοιπών για το 89 και 90. όπως δε θα λιώσει ποτε και το όνειδος του Δεκέμβρη του Δεκέμβρη του 44 με την υποταγή στους Αγγλους
Θάλεια, αν είσαι στην ανταρσύα, ή σε οποιοδήποτε άλλη κομμουνιστική οργάνωση, τότε εκτός από εσένα για τον εαυτό σου, θα πρέπει να ντρέπονται και οι σύντροφοί σου για σένα, για αυτό που λες με το δεκέμβρη, και υποθέτω και για πολλά άλλα. Αυτό μόνο. Και για τον από πάνω φίλο, νομίζω ότι η οχι και τόσο λεπτή ειρωνεία για την ηλικία του συγγραφέα ήταν εμφανής, οπότε δεν υπάρχει θέμα κριτηρίου από την πλευρά μου.
ανθρωπε της ταξης και της ηθικής alexey
δεν ξερω αν προσπαθεις να βαλεις και μενα σε τάξη θεωρώντας ότι είμαι πολύ μικρή όπως μόνο εσύ καταλαβες και για το συγγραφέα του άρθρου
οχι δεν αισθανομαι καμια ντροπή αγαπητέ μου για τα τα λαθη του ΚΚΕ και δε θα ειχα λόγο, ούτε ζητώ το ίδιο και για σενα και ας υποστηριζεις το ΚΚΕ.
Τα αντιλαμβανομαι σε ένα ορισμενο ιστορικό πλαίσιο.
Αυτο που δεν ανέχομαι είναι η άρνηση της ηγεσίας του ΚΚΕ να βγάλει συμεπεράσματα, να συζητήσει και ….επιτέλους… ας μην τα βρει με το ΝΑΡ ή την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά δεν θα πείραζε να αρχίσει να έχει κάποια σχέση με την αλήθεια, τον διάλογο, την αυτοκριτική, την ευγένεια
όσο για το Δεκέμβρη, συγνώμη αλλά είχα την εντύπωση ότι το ΚΚΕ έχει πλεόν αναγνωρίσει ότι ήταν λάθος το να δείξει εμπιστοσύνη στα κανόνια του Σκόμπυ.
Πάλι λάθος έκανα;
… και έσυ που έχεις πολύ καλό κριτήριο και κρίνεις ανθρώπους βλέπω τι ώραια συμπεράσματα βγάζεις για τον συγγραφέα του άρθρου… λέει πάνω από 5 (πέντε) φορές ότι ήταν στην ΚΝΕ το 89 και έσυ αναρωτιέσαι αν είναι 20 ή 22 χρονών.
Μάλλον έβαλε το δάχτυλο του στην πληγή ο Ρίζος και σας έτσουξε αγαπητοί σύντροφοι του ΚΚΕ… δείτε τι απαράδεκτα πράγματα για κομμουνιστές είπε η ΓΓ σας και αφήστε την κριτική της κριτιτκής για άλλη μέρα.
ΑΦΟΥ ΡΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΤΙ ΕΣΤΙ ΠΑΠΑΡΗΓΑ,ΓΟΝΤΙΚΑΣ,ΜΑΙΛΗΣ ΚΛΠ, ΓΙΑΤΙ ΑΣΧΟΛΗΣΤΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΝΕΤΕ ΥΠΟΣΤΑΣΗ; ΓΙΑΤΙ ΠΑΙΖΕΤΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥΣ; ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΤΕΡΟΚΑΘΟΡΙΖΕΣΤΕ; ΓΙΑΤΙ ΔΙΝΕΤΕ ΒΑΡΟΣ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΝΙΣΤΟΡΙΤΑ ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΤΟΣΟ ΞΕΣΤΟΜΙΖΟΥΣ ΓΙΑ ΠΑΓΗΔΕΥΣΟΥΝ ΑΔΑΕΙΣ; ΠΕΡΙΦΡΟΝΙΣΤΕ ΤΟΥΣ,ΔΕΝ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΤΙΛΟΓΟ. ΤΟ ΝΑΡ ΕΝΩ ΕΙΧΕ ΟΛΑ ΤΑ ΦΟΝΤΑ ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΧΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΞΕΙ ΚΙΝΗΜΑ ΜΑΖΙΚΟ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΣΥΡΙΚΝΩΘΗΚΕ ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΕΤΕΡΟΚΑΘΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΥ ΣΤΗΝ ΚΚΕ ΑΕ ΚΑΙ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΑΠΕΒΑΛΕ ΤΗΝ ΣΚΟΥΡΓΙΑ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΟΥΣΕ ΑΠΟ ΤΟ "ΚΚΕ". ΝΙΣΑΦΙ ΠΙΑ ΜΗΝ ΑΣΧΟΛΗΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΚΛΙΚΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΩΝ (ΑΝΕΠΑΓΓΕΛΤΩΝ ΚΑΙ ΑΞΕΣΤΩΝ) ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΟΥ ΚΑΠΗΛΕΥΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΙΜΗΜΕΝΟΥ ΚΚΕ.
ΤΟ 1988 ΜΕΤΑ ΤΟ 12ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΜΕ ΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΗΣ ΚΟΑ ΑΚΟΥΣΑ ΤΟ ΕΞΗΣ ΦΟΒΕΡΟ: "ΣΥΝΤΡΟΦΕ ΕΙΣΑΙ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕΣ ΣΩΣΤΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟ ΔΙΑΛΛΟΓΟ ΤΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΟΣΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ,ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΥΤΟΥΣΙΕΣ. ΑΥΤΟ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΙΑ ΛΑΘΟΣ ΣΤΡΑΤΟΛΟΓΙΑ , ΔΙΟΤΙ ΕΧΕΙΣ ΕΝΤΟΝΗ ΚΑΙ ΙΣΧΥΡΗ ΠΡΩΣΟΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΕΤΟΙΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ ΔΕΝ ΤΙΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ"
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΔΙΕΥΘΥΝΟΥΣΑ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ (ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ) ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΗΣ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΚΕ ΑΕ
περιμενω απο τον κύριο Ριζο να μου δωσει τα ονοματα των κομμουνιστων μελών του ΚΚΕ που συμμετειχαν στι ςκυβερνησεις Τζανετακη και Ζολώτα…ή θα κανουμε μόκο τώρα?
ΑΦΟΥ Ο ΡΙΖΟΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΟΣ ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ;
ΚΑΤΕΒΑΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΕΚΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΚΑΙ ΜΑΘΕ ΤΗΝ ΟΔΥΝΗΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ.
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΘΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΒΕΡΤΙΚΟ ΕΤΣΙ ΑΠΟΤΟΜΑ ΜΑΘΕ ΓΙΑ ΑΡΧΗ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΟΤΙ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΑΡΡΩΣΤΟΥ ΤΟΤΕ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑ ΕΙΤΑΝ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ "ΚΚΕ"
όταν η γενιά που έζησε τη διάσπαση, αυτοί που είτε διαγράφηκαν, είτε την έκαναν με ελαφρά είτε έμειναν σε πείσμα των τότε εξελίξεων, θα παραδόσει τα ''σκήπτρα'' τότε μόνο θα σταματήσει η δογματική αντιμέτώπιση είτε των ναριτών (κτλ) είτε κκέδων από τους πρώτους, είτε συνασπισμένους είτε από συνασπισμένους κτλ κτλ.. Και μόνο τότε η αντιπαράθεση θα γίνεται με αποκλειστικά ιδεολογικούς/πολιτικούς λόγους. Αυτο ακριβώς κάνει ο συντάκτης εδώ, κουβαλώντας όλον το δογματισμό και τα κόμπλεξ του διεγραμμένου (χωρίς καμία όρεξη να προσβάλω). Αντίστοιχη στάση των μελών του ΚΚΕ εκείνης της γενιάς κοκ. Προσωπικά πιστεύω ότι στα μάξιμουν υπάρχουν διαφορές αγεφύρωτες, στα μίνιμουμ όμως την έστω ευκαιριακή συμπόρευση την εμποδίζουν τα κόμπλεξ του πρόσφατου παρελθόντος